Kulturë

“Pa zë” nxjerr gruan nga margjinat

Pa Ze
Enisa Hysa nga Shqipëria dhe Vlera Pylla nga Kosova vijnë në rolin e Kasandrës që flet në emër të grave pa zë. “Pa zë” është titulli i shfaqjes nën regji të Klaudia Pirolit

Një trup i zbërthyer në dysh përpiqet të gjejë zërin si konflikt i brendshëm brenda kokës në përballje me të kaluarën dhe të tashmen. Njëri portretizon shtirjen si formë e shprehjes në shoqëri, ndërsa tjetri realitetin, ndërkohë shpërfaqet edhe ndihma që thirret në emër të shoqërisë. “Pa zë” vë në pah dy karakteret e një gruaje të vetme për paragjykimet, komplekset dhe izolimin në margjinat e shoqërisë për të nxjerrë zërin e së vërtetës. Shfaqja teatrale në fakt vjen si zë i fuqishëm për emancipimin e gruas pa kompromis.

 

Një personazh ndahet në dysh dhe shpërfaq rolin e gruas së çeliktë, që nuk ndien dhimbjen, teksa thyhet përbrenda për humbjen e nënës. Zgjedhja e arkivolit dhe luleve, si dhe përgatitja e fjalimit për funeralin e nënës janë gjëra që Kasandra assesi nuk mundet t’i zbërthejë. Ajo është portretizim për gratë e ngujuara në margjinat e shoqërisë, të cilat ndalohen ta thonë atë që mendojnë me idenë se do të paragjykohen. “Pa zë” nga Shqipëria u dha në Teatrin Kombëtar të Kosovës në edicionin e dhjetë të “FemArtit”

Një trup i zbërthyer në dysh përpiqet të gjejë zërin si konflikt i brendshëm brenda kokës në përballje me të kaluarën dhe të tashmen. Njëri portretizon shtirjen si formë e shprehjes në shoqëri, ndërsa tjetri realitetin, ndërkohë shpërfaqet edhe ndihma që thirret në emër të shoqërisë. “Pa zë” vë në pah dy karakteret e një gruaje të vetme për paragjykimet, komplekset dhe izolimin në margjinat e shoqërisë për të nxjerrë zërin e së vërtetës. Shfaqja teatrale në fakt vjen si zë i fuqishëm për emancipimin e gruas pa kompromis.

Dy vajza në të bardha janë shtrirë në të dyja anët e skenës. Sikur nuk kanë jetë. Pa frymë e pa zë zgjohen me dhimbjen e humbjes së nënës, e cila manifestohet me rënkime që kumbojnë në krejt sallën. Një vaskë ka qenë krejt çfarë ka zënë vend prapa tyre, ku edhe zhvillohet pjesa më e madhe e ngjarjes. Njëra pjesë e vajzës flet për dhimbjen e humbjes së nënës, tjetra vajton. Dy trupa përfaqësojnë dy karaktere, të cilat shpesh edhe pajtohen mes vete, njëjtë sikurse reflektimi i tyre në pasqyrë, të cilin e krijojnë gjatë shfaqjes. Herë qajnë hallin për të gjetur arkivolin për nënën, të cilin në fakt nuk mund ta gjejnë. Qajnë edhe për të gjetur fustanin e duhur për funeralin e saj.