Kulturë

Uniteti i brendshëm i religjioneve

Uniteti i brendshëm i religjioneve
Të gjitha fetë flasin për përulësinë, sakrificën, dashurinë dhe mëshirën, dijen dhe iluminizmin dhe për shumë elemente të tjera…
 

Roli i mesazhit dhe të dërguarit të Zotit nuk është i njëjtë në secilën fe, siç shihet nga rolet e ndryshme që Krishti dhe Pejgamberi i kanë në traditën krishtere dhe islame. Mirëpo ”zbulimi i Absolutit” ekziston në të gjitha religjionet, ndërkaq manifestimi ose zbulimi i Absolutit, në secilën fe e ka karakterin e absolutes në universin religjioz, që është në pyetje dhe ai është conditio sine qua non për arritjen e së Vërtetës si të tillë

Pikëpamja tradicionale vërteton se vetëm Zoti është absolut, dhe vetëm Ai mund të thotë “Po” dhe se ai ka thënë “Po” më tepër se një herë. Secila ”Po” e thënë ka jehuar në universin religjioz, brenda gjinisë njerëzore, për të cilin ajo jehonë si e tillë është “Po” hyjnore. Prandaj, në mënyrë të përsosur është e kuptueshme se një i krishterë duhet të besojë, se Krishti është dera nëpërmjet së cilës i afrohet Zotit, sikur që Krishti thotë në Besëlidhjen e Re, “Unë jam dera (hyrja)”. Në të vërtetë ai është portë hyrëse për botën e krishterë, por kjo nuk do të thotë se Zoti nuk ka krijuar ”porta” të tjera për grupe të tjera të njerëzve. Një pohim i tillë nuk hedh poshtë ”absolutizmin”e çdo manifestimi të Logosit, brenda universit religjioz; për të cilin është dedikuar ky manifestim. Brenda botës, me të cilën drejton një shpallje specifike të Fjalëve ose manifestimi i Logosit, ky manifestim i Logosit është ai Logos. Për këtë, për myslimanët, Pejgamberi është rruga deri tek Zoti dhe ajo për çka Pejgamberi ka thënë ”Ai që më sheh vetëm mua, e ka parë të vërtetën” (man ra’ni faqad ra’a’l-Haqq), që është shumë identike me thënien e Krishtit. Kështu për të krishterët është Krishti, për myslimanët Pejgamberi, ndërsa për hindusët ortodoksë – njerëzit nuk duhet t’i mashtrojë pseudohinduzimi – Hinadu avatarët janë ata, siç është Krishna dhe Rama, që e shpien njeriun tek Zoti. Roli i mesazhit dhe të dërguarit të Zotit nuk është i njëjtë në secilën fe, siç shihet nga rolet e ndryshme që Krishti dhe Pejgamberi i kanë në traditën krishtere dhe islame. Mirëpo, ”zbulimi i Absolutit” ekziston në të gjitha religjionet, ndërkaq manifestimi ose zbulimi i Absolutit, në secilën fe e ka karakterin e absolutes në universin religjioz, që është në pyetje dhe ai është conditio sine qua non për arritjen e së Vërtetës si të tillë.

Këndvështrimi tradicional, me të cilin pohohet se edhe pse jehonat e Një ose të atij Subjekti Hyjnor dhe Qenies Hyjnore janë të shumta, Qenia ose Principi më i lartë është Një vetë, dhe ky këndvështrim shfrytëzon konceptin, të cilin është vështirë për ta përshkruar dhe që do të mund të dukej, filozofikisht si absurd, por që metafizikisht ka shumë kuptim. Ky koncept, të shërbehemi me terminologjinë e Frithjof Schuonit, është ”relativisht absolut”.