“Tate” me ekspozitë të revolucionit kulturor të viteve ‘90

Ekspozita do të eksplorojë artin dhe modën gjatë një dekade që riformësoi identitetin kulturor të Britanisë dhe “vendosi kushte që janë ende me ne”, ka thënë Edward Enninful, ish-redaktor i “British Vogue”, i cili po kuron ekspozitën. E planifikuar të hapet këtë vjeshtë, “The 90s: Art and Fashion” do të përfshijë vepra nga pothuajse 70 artistë, fotografë dhe dizajnerë, nga “Young British Artists” deri tek Alexander McQueen dhe Damien Hirst. Ajo do të nxjerrë në pah talentin e ri artistik që u shfaq gjatë kësaj periudhe dhe do t’u japë audiencave mundësinë ta rishqyrtojnë atë kohë si një pikë kthese në artin britanik

Filmi i parë i madh i Steve McQueen, një pikturë e Chris Ofili në nderim të Doreen dhe Stephen Lawrence, si dhe imazhe të frekuentuesve të klubeve në Haçienda do të ekspozohen në galerinë “Tate Britain” si pjesë e ekspozitës së saj për vitet ’90.

Ekspozita do të eksplorojë artin dhe modën gjatë një dekade që riformësoi identitetin kulturor të Britanisë dhe “vendosi kushte që janë ende me ne”, ka thënë Edward Enninful, ish-redaktor i “British Vogue”, i cili po kuron ekspozitën.

E planifikuar të hapet këtë vjeshtë, “The 90s: Art and Fashion” do të përfshijë vepra nga pothuajse 70 artistë, fotografë dhe dizajnerë, nga “Young British Artists” deri te Alexander McQueen dhe Damien Hirst.

Ajo do të nxjerrë në pah talentin e ri artistik që u shfaq gjatë kësaj periudhe dhe do t’u japë audiencave mundësinë ta rishqyrtojnë atë kohë si një pikë kthese në artin britanik. Ekspozita do të përfshijë artistë, puna e të cilëve tërhoqi vëmendjen ndaj atyre që kryesisht u përjashtuan nga narrativa dominuese e Cool Britannia e asaj kohe.

Ndër veprat e paraqitura është filmi i parë i madh i Steve McQueen, “Bear” (1993), një portret kinematografik i një përballjeje intime mes dy burrave; piktura fituese e çmimit Turner Prize nga Chris Ofili, “No Woman, No Cry” (1998), të cilën ai e realizoi në nderim të familjes Lawrence si dhe video nga Keith Piper që reflekton mbi sportin dhe identitetin kombëtar.

“Tate” tregoi se ekspozita do të hapet me një eksplorim të qëndrimit “bëje vetë” të periudhës, me fotografi nga Corinne Day, Nigel Shafran dhe Juergen Teller – të cilët ishin në pararojë të përcaktimit të stilit grunge “anti-fashion” – për publikime si i-D dhe Dazed & Confused.

Barbara Walker, Jenny Saville dhe Gillian Wearing, të cilat përdorën njerëz të vërtetë si muza, do të përfshihen gjithashtu, si edhe Tracey Emin, Sam Taylor Johnson dhe Sarah Lucas, të cilat magjepsën publikun me shpirtin e tyre anarkik dhe punën e drejtpërdrejtë që trajtonte autonominë, identitetin dhe klasën.

Qëndrimi rinor i dekadës do të kapet në film dhe fotografi, nga filmi i vitit 1999 i Mark Leckey, “Fiorucci Made Me Hardcore”, deri te imazhet që dokumentojnë të rinjtë në netët e klubeve, përfshirë Haçienda në Manchester dhe Bagley’s në Londër.

Ekspozita do të eksplorojë gjithashtu lëvizjet e saj konceptuale, duke përfshirë reagimin e Hamad Butt ndaj ndikimit të krizës së AIDS dhe skulpturat e mbushura me formaldehid të Damien Hirst.

Ka gjithashtu punë nga dizajnerë vizionarë që mjegulluan kufijtë mes artit dhe modës, nga prezantimet provokuese të Alexander McQueen deri te veshjet e Hussein Chalayan të frymëzuara nga objekte të përditshme.

Ekspozita do të përfundojë me artistë dhe dizajnerë që u përballën me të kaluarën dhe të ardhmen e Britanisë, si Yinka Shonibare dhe Maud Sulter, të cilët ngritën pyetje mbi diversitetin dhe përfaqësimin, si dhe Vivienne Westwood dhe John Galliano, që shqyrtuan stilin, klasën dhe mitologjinë kombëtare.

Edward Enninful tha se viti 1990 ishte një “moment tranzicioni”, duke shtuar: “Londra në atë kohë nuk ishte kryeqyteti global i rafinuar që është sot – ishte e ashpër, e paqëndrueshme dhe plot mundësi. Kishte një ndjenjë se diçka po ndryshonte, edhe pse nuk kishim gjuhën për ta përshkruar.

“Ajo që e përcaktoi atë periudhë për mua nuk ishte një lëvizje e vetme, por një energji – një refuzim i hierarkisë dhe një besim se zëra të rinj mund dhe duhet të dëgjoheshin në art, modë, muzikë dhe krijim imazhesh”.

Ai tregoi se, si një i ri me ngjyrë nga Ladbroke Grove në Londër, ajo kohë kishte të bënte gjithashtu me aksesin dhe “gjetjen e një vendi brenda hapësirave që nuk ishin ndërtuar duke pasur ty në mendje”.

“Vitet 1990 vendosën kushte që janë ende me ne”, ka thënë Enninful. “Bashkimi i kulturës së lartë me atë popullore, politizimi i modës dhe imazhit dhe shfaqja e diversitetit si një forcë krijuese.

“Dhe ndoshta, më e rëndësishmja, na kujton se pyetjet që bënim atëherë mbeten urgjente edhe sot, pyetje mbi dukshmërinë, aksesin dhe kush ka të drejtën të shihet”.

Ekspozita, shtoi Enninful, është “një ftesë jo për të parë pas, por për të parë sërish, për ta rishqyrtuar atë dekadë jo si një kapitull të mbyllur, por si diçka që ende po zhvillohet”.