Ο μέσος Βάλον Μπερίσα ολοκλήρωσε την καριέρα του με το Κόσοβο.
Αυτό ανακοινώθηκε από την FFK την Παρασκευή.
Ολόκληρη η επιστολή του Μπερίσα:
«Δεν ξέρω αν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις για να ξεκινήσει ένα άρθρο σαν κι αυτό. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρω καν πώς να ξεκινήσω ένα άρθρο που κουβαλάει τόση υπερηφάνεια και συγκίνηση που οι λέξεις δεν αρκούν για να την εκφράσουν.»
Σήμερα, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, έχω μπροστά στα μάτια μου ένα αγόρι από την Αλβανία που μεγάλωνε στην εξορία με δύο όνειρα στη ζωή του: το Κόσοβο και το ποδόσφαιρο. Μια οικογένεια, δύο γονείς, που ενστάλαξαν βαθιά στην ψυχή και το μυαλό αυτού του αγοριού την αγάπη και την υποχρέωση για την οικογένειά του, για το αίμα του και πάνω απ' όλα για το αγαπημένο του Κόσοβο.
Σήμερα, πολλά χρόνια αργότερα, είμαι γεμάτος υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη στην οικογένειά μου, τους γονείς μου και τον Θεό που μου έδωσε τη δυνατότητα να εκπληρώσω και τα δύο αυτά όνειρα. Να δοξάσω το όνομα του Κοσσυφοπεδίου με μια μπάλα ποδοσφαίρου.
Μετά από πολλά χρόνια, 52 αγώνες και αρκετά γκολ, ένα εκ των οποίων, αυτό εναντίον της Φινλανδίας, θα μείνει για πάντα στην ιστορία του ποδοσφαίρου του Κοσόβου, σήμερα ήρθε η ώρα να τελειώσει η περίοδος μου ως ενεργός ποδοσφαιριστής με την Εθνική Ομάδα.
Πριν από δέκα χρόνια, πήρα μια από τις αποφάσεις που θα με κάνουν περήφανο για το υπόλοιπο της ζωής μου. Παρά την ευγνωμοσύνη μου για τη Νορβηγία, μια χώρα που έδωσε σε εμένα και την οικογένειά μου την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή, την άφησα και στη συνέχεια αποφάσισα να ενταχθώ στο Κόσοβο, επειδή ένιωσα μια ισχυρή εσωτερική κλήση να εκπροσωπήσω το αίμα που ρέει στις φλέβες μου και να κάνω τους γονείς μου περήφανους.
Αποφάσισα να δείξω ότι το Κόσοβο είναι πάνω από όλα και, μαζί με τη γενιά μου, χτίσαμε την πορεία της Εθνικής μας Ομάδας, με την ελπίδα ότι η σημερινή νεολαία θα τη συνεχίσει, θα πιστέψει σε αυτήν και θα είναι ενωμένη για την επίτευξη μεγάλων στόχων.
Ζήσαμε μαζί πολλές καλές και χαρούμενες στιγμές, γιορτάσαμε ατελείωτα τις νίκες μας, αλλά μείναμε ενωμένοι και στις βαριές ήττες.
Δύο φορές ήμασταν πολύ κοντά στο μεγάλο όνειρο. Δεν το πετύχαμε, αλλά τα δώσαμε όλα.
Ως εκ τούτου, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμπαίκτες μου, τους προπονητές, το προσωπικό τους, την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Κοσόβου, όλους τους ανθρώπους που εργάστηκαν γύρω από την ομάδα και τους οπαδούς μας, τους Ντάρνταν.
Από σήμερα και στο εξής, δεν θα βρίσκομαι πλέον στο γήπεδο για να υπερασπιστώ αυτή τη φανέλα.
Αλλά θα είμαι πάντα υποστηρικτικός, σε κάθε αγώνα, σε κάθε γκολ, σε κάθε νίκη και σε κάθε όνειρό μας.
Γιατί μόλις φορέσεις αυτό το πουκάμισο, δεν θα το ξαναβγάλεις ποτέ.
Από σήμερα και στο εξής, κι εγώ θα είμαι ένας από τα εκατομμύρια υποστηρικτών εκτός γηπέδου.
Σ' αγαπώ, Κόσοβο μου!!!".
