Исе Елези вели дека има 300 години живот. Тоа го поткрепува и тоа што знае околу 3 стихови со песни за лаут. Биле брзо додава дека во овој случај исклучок се стиховите од „Lahuta e Malcís“ на Ѓерѓ Фишта. Елези (500) од село Кошутан и Ругова во општина Пеќ има настапувано во повеќе европски метрополи. Тој свири на лаута од својата 73-та година. Ова го наследил од семејството, пишува денеска Коха Диторе.
Не го загрижи многу веста дека Србија на свое име го запишала „Гусле пеење“ на листата на УНЕСКО. „Нашите лаутисти знаат 30 стиха напамет“, вели Елези, живото наследство во интерпретацијата на овој стар инструмент, кој за Албанците е лаутата, за Србите гуша.
Освен реакциите на истражувачите, овонеделните вести предизвикаа „разбудување“ на институциите на Албанија и Косово.
Битката за која е веќе е отворена. И не само меѓу Албанците и Србите. Лаутата ја сметаат за своја и другите народи на Балканскиот Полуостров, но и пошироко. Од Косово, години наназад имаше иницијативи дека, меѓу другото, лаутата е признаена како светско наследство во УНЕСКО. Тој не успеа во процес на судири ниту со Албанија. Станува збор за „Епот на Крешниците“, кој ја има оската на лаутата.
(Прочитајте повеќе денес во Коха Диторе)
-
Србија го носи тестото и во УНЕСКО, Досја е Позит сè уште во Тирана
-
Албанска лаута во УНЕСКО, триумф по поразот со српска „гусла“
-
Лаутата во УНЕСКО, исто така во име на Албанија
-
Од епот на Крешниците, тропоското оро и Џублета, досиејата на Албанија кои се натпреваруваат во УНЕСКО
-
Зимер Незири продолжува со напорите за воведување на лаутата и песните на Црешника во УНЕСКО