-
Από:
Μπεσάρτε Ελσάνι
- 7 Μαΐου 2024 13:07
- Μοιράστε σε:
Η παράσταση «Thirrje» σε χορογραφία των Sead Vuniq και Julind Dervish είναι σύμβολο ενότητας από πολλές απόψεις. Το πρώτο σημείο κλήσης ως προπομπός του αποτελέσματος των κοινών εργασιών. Είναι ένα είδος κλήσης μέσω της γλώσσας του σώματος που προέρχεται από μια χορεύτρια από το Κόσοβο και μια άλλη από την Αλβανία που ενώνουν έννοιες, ιδέες και παίζουν στη σκηνή.
Η πολύμηνη δουλειά δύο διακεκριμένων χορευτών στην αλβανική σκηνή παρουσιάστηκε το βράδυ της Δευτέρας. Στη σκηνή του Αμφιθεάτρου του Παλατιού της Νεολαίας, ο Sead Vuniqi, χορευτής του Εθνικού Μπαλέτου του Κοσσυφοπεδίου, και ο Julind Dervishi, μέλος του Θιάσου του Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου στην Αλβανία, έχουν στείλει πολλαπλά μηνύματα στο κοινό. Στους ανθρώπους για ενότητα μεταξύ τους, στους καλλιτέχνες για συνεργασία μεταξύ τους, μοιράζομαι δύο μέρη για να σταθούμε μαζί απέναντι στις προκλήσεις. Πάνω από όλα, ως πρόσκληση για δουλειά μεταξύ δύο ιδρυμάτων όπου ασκούν το επάγγελμά τους εδώ και χρόνια.
Η χορογραφία σύγχρονου στυλ τους δείχνει να βρίσκουν διαφορετικούς τρόπους για να μείνουν μαζί. Το σύμβολο για αυτό είναι το λάστιχο που τα συγκρατεί. Ακόμα κι όταν επεκτείνεται περισσότερο από όσο θα έπρεπε, βρίσκουν τρόπους να φέρουν ο ένας τον άλλον πιο κοντά. Προκαλούν την ελαστικότητα του δεσμού τους. Δεν μπορεί να φύγει γιατί υπάρχει κάτι που τους κρατά κοντά και συνδεδεμένους. Η αρμονία ξεσπά όταν είναι έτσι.
Η σύγχρονη χορογραφία ήταν πολύ ελκυστική. Ειδικά όταν εναρμονίζονται οι κινήσεις και των δύο. Ακολουθούν το ρυθμό με τη μουσική και συχνά η ηρεμία είναι η χορογραφία από μόνη της. Ως μια στιγμή για να αναλογιστούμε τα πάντα.
Όταν ο ένας πέφτει, ο άλλος με μεγάλη δυσκολία προσπαθεί να τον κρατήσει και να του δώσει ζωή. Σέρνονται μεταξύ τους, αλλά δεν αφήνουν ο ένας τον άλλον να φύγει. Η ψυχική τους κατάσταση φαίνεται μέσα από κινήσεις. Επιτέλους αφήνονται ελεύθεροι. Εκεί εμφανίζεται η ηθική πράξη ενός ελεύθερου ανθρώπου, με μυαλό και σώμα προς τον κόσμο και τους ανθρώπους που ανήκει. Μερικές φορές συνειδητοποιούν ότι η σχέση τους χρειάζεται ένα χέρι βοήθειας. Αλλά εξακολουθεί να είναι ένα λάστιχο που τους κρατά ακόμα πιο μακριά, ένας άλλος σύνδεσμος για κάθε ενδεχόμενο. Ως πολλαπλή σύνδεση μεταξύ τους.
Ο συν-χορογράφος της παράστασης «Thirrje» και ο χορευτής Sead Vuniqi είπαν ότι δούλεψαν και εξ αποστάσεως για την παράσταση, η οποία τους πήρε μήνες για να ολοκληρωθεί.
«Εγώ και η Τζούλι είμαστε πολύ ικανοποιημένοι με αυτό που φέραμε στην Πρίστινα απόψε με την πρεμιέρα της παράστασης «Thirrje». Μπορώ να πω ότι ήταν πολύ μεγάλη δουλειά, δεδομένου ότι η απόσταση μας έχει κάνει αδύνατο να είμαστε πιο κοντά με αυτή τη συνεργασία. Ωστόσο, δεν μας έλειψε η επιθυμία και η θέληση και προσπαθήσαμε τουλάχιστον να ζωντανέψουμε το concept», είπε ο Vuniqi.
Ο ίδιος έχει δείξει ότι το όνομα της παράστασης απεικονίζει τις συχνές μεταξύ τους κλήσεις για συνεργασία σε ένα έργο.
«Αυτό είναι ένα σύγχρονο στυλ, ίσως λίγο διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε, αλλά η ιδέα και η ιδέα ήταν για τις ιστορίες μας, για πολλά χρόνια προσπαθούσαμε να φωνάζουμε ο ένας τον άλλον. Γι' αυτό ονομάσαμε έτσι την παράσταση. Καλέσαμε ο ένας τον άλλον για συνεργασία ως χορογράφοι, ως χορευτές», είπε μετά την παράσταση ο χορογράφος και χορευτής Sead Vuniqi, σημειώνοντας ότι καθοριστική για τη συμφωνία τους ήταν η συμμετοχή των δύο φορέων σε φεστιβάλ.
«Είναι το σχοινί που μας δένει ως Αλβανούς. Αυτή ήταν η ιδέα του σχοινιού. Ότι όπου κι αν πάμε στον κόσμο, είμαστε ένα. Οι προετοιμασίες έχουν κρατήσει περίπου πέντε ή έξι μήνες. Εμείς, το Μπαλέτο του Κοσσυφοπεδίου και αυτό της Αλβανίας, έχουμε πάει σε ένα φεστιβάλ στο Ελμπασάν με τις παραστάσεις μας. Εκεί συμφωνήσαμε να κάνουμε κάτι μαζί», είπε περαιτέρω ο Vuniqi.
Ανακοίνωσε ότι η παράσταση θα δοθεί στα Τίρανα και όχι μόνο. Ο Vuniqi και ο Dervishi έχουν ήδη λάβει προσκλήσεις για να το δείξουν στο εξωτερικό. Η Αυστρία είναι συγκεκριμένη.
Στις χορογραφίες της παράστασης «Thirrje» δεν λείπουν οι ευαίσθητες στιγμές. Μοιάζουν με ακολουθίες πλήξης, μελαγχολίας ή απλών εκκλήσεων για προβληματισμό.
Ο συν-χορογράφος και χορευτής Julind Dervishi εξήγησε ότι η παράσταση αποκαλύπτει επίσης τα βάσανα των καλλιτεχνών.
«Γνωρίζουμε τον Seadi χρόνια. Κάλεσμα είναι, κληθήκαμε μεταξύ μας να κάνουμε εκπομπή. Η ιδέα αφορά τα βάσανά μας ως καλλιτέχνες. Αλλά και να καλέσω καλλιτέχνες, κόσμο, κοινό, υποστήριξη, πολλά πράγματα. Είναι μια πολύ ευρεία έννοια, υπάρχουν πολλά στοιχεία που μπορείς να σκεφτείς πολλά άλλα πράγματα», είπε ο Dervishi.
Το απλωμένο χέρι στην παράσταση ή αυτό που κυκλοφορεί σπάνια, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι σύμβολο της σύνδεσης των απανταχού Αλβανών.
«Το λάστιχο είναι αυτό που μας ενώνει. Η ιδέα είναι ότι όταν πέφτω, με σηκώνει και όταν πέφτει, τον σηκώνω. Η ιδέα είναι η σύνδεση αίματος μεταξύ των Αλβανών. Ας σηκώσουμε ο ένας τον άλλον για την τέχνη και άλλα πράγματα», είπε ο Dervishi. Ανέφερε τον μήνα Νοέμβριο ως την εποχή που μπορεί να δοθεί η παράσταση «Το Κάλεσμα» στα Τίρανα.
Εκτός από τη χορογραφία της παράστασης, το δίδυμο Vuniqi και Dervishi δούλεψαν και τη σκηνογραφία, η οποία παρουσιάζει έναν μινιμαλιστικό χώρο με μπεζ τοίχους και δάπεδο και τέσσερα κινούμενα φώτα με τα οποία συχνά ελίσσονται. Βοηθός τους ήταν η μπαλαρίνα Rovena Shqevi, ενώ τα κοστούμια ήταν της Jeta Meni.
Σύμφωνα με την εξήγηση της εκπομπής «Thirrje», περιγράφεται ως «μια χορογραφικά δομημένη καλλιτεχνική αναζήτηση για να μεταφέρει συναισθηματικά μηνύματα επιθυμιών που αρνούνται και ματαιώνονται συνεχώς, αλλά όχι αιώνια».