Vincent Kompany sapo është kthyer në shtëpi nga spitali. Trajneri i Bayernit pranoi se nuk e kishte dëgjuar trupin e tij, “dhe pastaj në një moment, trupi im tha thjesht: 'Mjaft më’”.
Drejtori sportiv i Bayernit, Max Eberl, i cili u largua nga Monchengladbachu në vitin 2022 për shkak të problemeve të tij shëndetësore, i tha transmetuesit publik gjerman ARD se belgu 40-vjeçar vuante nga irritim meningjital, i cili nëse nuk trajtohet mund të shndërrohet në meningjit.
“Ata zbuluan se çfarë është. Është një irritim meningjital që shkaktoi incidentin të premten e kaluar”, tha Eberl, duke iu referuar momentit kur Kompany u rrëzua gjatë stërvitjes dhe kërkoi një mjek emergjence.
“Sinqerisht, ai po shkon mirë sa mund të pritet. Ai është liruar nga spitali, që është lajmi më i madh dhe më i mirë për të gjithë ne”.
Lajmi është pritur me shqetësim të madh nga komuniteti gjerman i futbollit. Tifozët e Bayernit mbajtën një banderolë që tregonte mbështetjen e tyre, shumë media gjermane shkruan artikuj opinioni, duke kujtuar butësisht se edhe trajnerët janë njerëz dhe edhe ata kanë nevojë për mbështetje. Edhe komuniteti më i gjerë i trajnerëve ka filluar të bëjë pyetje.
“Është diçka që e merr për zemër dhe e mendon për të”, tha trajneri i Freiburgut, Julian Schuster, pasi skuadra e tij humbi ndaj Bayernit së fundmi.
“Ne trajnerët nuk jemi gjithmonë shumë të mirë në kujdesin për veten në situata të tilla”.
Megjithatë, Eberl e hodhi poshtë sugjerimin se kjo lidhej me presionin ose stresin.
“Është një sëmundje. Kushdo prej nesh mund ta marrë. Nuk ka të bëjë fare me presionin që përballemi në Bundesligë”, tha Eberl.
Pse trajnerët e shtyjnë veten kaq shumë?
Megjithatë, me Kompanyn që pranon se nuk e kishte dëgjuar trupin e tij dhe ndihmësin e trajnerit të tij Aaron Danks që thotë se “ta vësh Vincentin të pushojë është një sfidë”, është e qartë se belgu kishte punuar shumë kohët e fundit.
Kompany, babai i të cilit u bë kryebashkiak në Belgjikë pasi u transferua atje nga Republika Demokratike e Kongos, është përballur me një sasi të madhe vështirësish në jetën e tij. Në moshën 14-vjeçare, prindërit e tij u divorcuan dhe ai foli për “The Guardian” në vitin 2019. “Kam nevojë të më japin ushqim vazhdimisht, përndryshe nuk di si të funksionoj. Nuk mbaj mend një të diel të qetë”.
Historia e belgut, si në fëmijërinë e tij ashtu edhe si ish-lojtar profesionist, luan gjithashtu një rol në kuptimin e sfidave me të cilat përballen trajnerët në sportin elitar.
“Mendoj se ne trajnerët kemi një vlerësim shumë të dobët të vetes si për shembull, nuk po e dëgjoja trupin tim. Mendoj se shumë trajnerë janë shumë të dobët në këtë drejtim”, tha për “DW” këshilltari i trajnerit Cody Royle, i cili ka punuar me ekipe në NBA dhe Premier League.
“Dhe kështu, një pjesë e rolit tim është të rris përshtatjen e tyre me këtë, të bëj pyetje në lidhje me këtë, të përpiqem ndoshta edhe të ndaj disa gjëra që kam mësuar gjatë rrugës ose kam dëgjuar nga të tjerë ose trajnerë të tjerë që po kalojnë gjëra të ngjashme, në mënyrë që të mund të filloni t’i vini fjalë asaj ndjenje që mund të ketë qenë ose ku ndoshta keni prekur lodhjen, por nuk ka arritur tamam atje dhe të jeni në gjendje të shpëtoni diçka dhe të filloni të zhvilloni vërtet aftësi brenda saj”, tha ai.
“Mendoj se me shembullin e Vincentit duhet të marrim parasysh edhe faktin se ky është një djalë i ri që ende po e gjen rrugën e tij në stërvitje dhe kështu ai ende po i kupton se cilat janë ato nxitëse brenda trupit të tij dhe çfarë po i tregojnë në të vërtetë. Ndoshta ai kishte gjëra fizike që mund t’i lexonte kur luante. Këto janë më shumë nxitëse mendore, dhe ai ende po i mëson ato dhe kjo është pjesë e asaj që duhet të bëjë. Por duhet të ketë njerëz përreth që e ndihmojnë”.
Trajnerët kanë nevojë për më shumë mbështetje
Kjo ngre pyetjen, në vitin 2026, në një kohë kur ndërgjegjësimi rreth shëndetit mendor dhe fizik është më i madh se kurrë, veçanërisht në sportin elitar, si është ende e mundur kjo?
“Dyshoj se shumë trajnerë kryesorë nuk janë në gjendje të lënë mënjanë ose të delegojnë përgjegjësitë”, tha për “DW” Frank Wormuth, një edukator i Federatës Gjermane të Futbollit.
“Ata duan të kontrollojnë gjithçka sepse nuk ndihen të sigurt kur skuadra humb”, vazhdoi Wormuth, duke shtuar se kjo është arsyeja pse trajnerët shpesh sjellin miq të ngushtë në stafin e tyre.
“Do të mendonit se trajnerët profesionistë nuk do të duhej të shqetësoheshin, pasi kanë fituar mjaftueshëm para, por kjo nuk është përparësia e një trajneri të mirë - suksesi është shumë më i rëndësishëm”.
Një ish-trajner, Wormuth pranon se ka pasur momente në karrierën e tij kur e kishte harruar rolin e madh që luante futbolli në jetën e tij.
“Nuk kam ndierë kurrë sikur po bëja shumë derisa fëmijët e mi më theksuan kur isha në shtëpi i papunë, por duhet të përmbushja rolin e një babai”, tha Wormuth.
“Atëherë e kuptova se në kokën time po veproja vërtet 24/7 si trajner, edhe kur isha në shtëpi”.
Royle beson se trajnerët duhet të mësojnë më shumë se si ta menaxhojnë veten.
“Më vjen paksa keqardhje për faktin që nuk kemi ecur më tej”, tha Royle.
“Ne as nuk po përpiqemi t’ua mësojmë këtë trajnerëve tanë të rinj teksa ata dalin përpara. Sistemi arsimor ndoshta e lehtëson këtë aq sa organizatat që janë individualisht përgjegjëse”.
A do të vijë ndryshimi në stërvitje?
Është e qartë se, nëse nuk menaxhohen mirë, mjediset jashtëzakonisht kërkuese të sporteve elitare me pritje të larta nga individët përbëjnë një kombinim të rrezikshëm. Si Wormuth ashtu edhe Royle mbështesin konceptin e një palë syri të dytë.
“Ndoshta është se tani ekziston një mekanizëm që trajnerët të hetojnë vërtet”, tha Royle.
Të kesh dikë që rri jashtë organizatës dhe nuk i përket politikës, i cili qoftë në telefon apo vjen për vizitë thjesht thotë ‘duhet të shkosh në shtëpi sepse kjo nuk po shkon mirë’.
“Ky është një duel ku Jock Stein fjalë për fjalë ra i vdekur në vijën anësore, apo jo? Nuk duhet të ketë nevojë për më shumë biseda përtej kësaj... dhe ishin varësia nga puna dhe stresi që e shkaktuan këtë”, shtoi Royle. “Nuk e di çfarë tjetër do të duhet, por thjesht nuk mendoj se loja interesohet aq sa duhet për të ndryshuar diçka në lidhje me të. Shfaqja duhet të vazhdojë, apo jo?”.
Edhe ashtu siç ndodh kur Bayerni luan kundër Borussia Dortmundit në ndeshjen më të madhe të Bundesligës këtë fundjavë, mungesa e Kompanyt do të shërbejë si një kujtesë se, ndërsa pjesa më e madhe e fokusit të sportit modern është te lojtarët, ekziston një nivel i barabartë kujdesi dhe mbështetjeje për ata që janë në stol.