Ο Βίνσεντ Κομπανί μόλις επέστρεψε σπίτι του από το νοσοκομείο. Ο προπονητής της Μπάγερν παραδέχτηκε ότι δεν άκουγε το σώμα του, «και μετά σε κάποιο σημείο, το σώμα μου απλώς είπε: "Αρκετά"».
Drejtori sportiv i Bayernit, Max Eberl, i cili u largua nga Monchengladbachu në vitin 2022 për shkak të problemeve të tij shëndetësore, i tha transmetuesit publik gjerman ARD se belgu 40-vjeçar vuante nga irritim meningjital, i cili nëse nuk trajtohet mund të shndërrohet në meningjit.
«Ανακάλυψαν τι είναι. Είναι ένας μηνιγγικός ερεθισμός που προκάλεσε το περιστατικό την περασμένη Παρασκευή», είπε ο Έμπερλ, αναφερόμενος στη στιγμή που ο Κομπανί κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της προπόνησης και χρειάστηκε επείγουσα ιατρική βοήθεια.
«Ειλικρινά, τα πάει όσο καλύτερα μπορεί να αναμένεται. Πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο, κάτι που είναι τα μεγαλύτερα και καλύτερα νέα για όλους μας.»
Η είδηση έγινε δεκτή με μεγάλη ανησυχία από την γερμανική ποδοσφαιρική κοινότητα. Οι οπαδοί της Μπάγερν σήκωσαν ένα πανό που έδειχνε την υποστήριξή τους, πολλά γερμανικά μέσα ενημέρωσης έγραψαν άρθρα γνώμης, υπενθυμίζοντας ευγενικά ότι οι προπονητές είναι κι αυτοί άνθρωποι και χρειάζονται υποστήριξη. Η ευρύτερη κοινότητα των προπονητών έχει επίσης αρχίσει να θέτει ερωτήματα.
«Είναι κάτι που το παίρνεις στα σοβαρά και το σκέφτεσαι», δήλωσε ο προπονητής της Φράιμπουργκ, Τζούλιαν Σούστερ, μετά την πρόσφατη ήττα της ομάδας του από την Μπάγερν.
«Εμείς οι προπονητές δεν είμαστε πάντα πολύ καλοί στο να φροντίζουμε τον εαυτό μας σε τέτοιες καταστάσεις».
Ωστόσο, ο Έμπερλ απέρριψε την υπόθεση ότι αυτό σχετιζόταν με πίεση ή στρες.
«Είναι μια ασθένεια. Οποιοσδήποτε από εμάς μπορεί να την κολλήσει. Δεν έχει καμία σχέση με την πίεση που αντιμετωπίζουμε στην Bundesliga», είπε ο Έμπερλ.
Γιατί οι προπονητές πιέζουν τόσο πολύ τον εαυτό τους;
Ωστόσο, με τον Κομπανί να παραδέχεται ότι δεν είχε ακούσει το σώμα του και τον βοηθό προπονητή του, Άαρον Ντανκς, να λέει ότι «η ξεκούραση του Βίνσεντ είναι μια πρόκληση», είναι σαφές ότι ο Βέλγος δούλευε σκληρά τελευταία.
Ο Κομπανί, του οποίου ο πατέρας έγινε δήμαρχος του Βελγίου αφού μετακόμισε εκεί από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, έχει αντιμετωπίσει τεράστιες δυσκολίες στη ζωή του. Όταν ήταν 14 ετών, οι γονείς του χώρισαν και μίλησε στην εφημερίδα The Guardian το 2019. «Χρειάζομαι να με ταΐζουν συνέχεια, αλλιώς δεν ξέρω πώς να λειτουργήσω. Δεν θυμάμαι μια ήσυχη Κυριακή».
Η ιστορία του Βέλγου, τόσο στην παιδική του ηλικία όσο και ως πρώην επαγγελματίας παίκτης, παίζει επίσης ρόλο στην κατανόηση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι προπονητές στον κορυφαίο αθλητισμό.
«Νομίζω ότι εμείς οι προπονητές έχουμε πολύ κακή αυτοεκτίμηση, όπως ότι δεν άκουγα το σώμα μου. Νομίζω ότι πολλοί προπονητές είναι πολύ κακοί από αυτή την άποψη», δήλωσε στο DW ο σύμβουλος προπονητών Κόντι Ρόιλ, ο οποίος έχει συνεργαστεί με ομάδες του NBA και της Premier League.
«Έτσι, μέρος του ρόλου μου είναι να αυξήσω την προσαρμογή τους σε αυτό, να κάνω ερωτήσεις σχετικά με αυτό, να προσπαθήσω ίσως ακόμη και να μοιραστώ κάποια πράγματα που έχω μάθει στην πορεία ή έχω ακούσει από άλλους ή άλλους προπονητές που περνούν παρόμοια πράγματα, ώστε να μπορέσετε να αρχίσετε να βάζετε λέξεις σε αυτό το συναίσθημα που μπορεί να υπήρχε ή όπου ίσως έχετε αγγίξει την κόπωση αλλά δεν έχετε φτάσει ακριβώς εκεί και να είστε σε θέση να διασώσετε κάτι και να αρχίσετε να αναπτύσσετε πραγματικά δεξιότητες μέσα σε αυτό», είπε.
«Νομίζω ότι με το παράδειγμα του Βίνσεντ πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι πρόκειται για έναν νεαρό άνδρα που ακόμα προσπαθεί να βρει τον δρόμο του στην προπόνηση και έτσι ακόμα προσπαθεί να καταλάβει ποια είναι αυτά τα ερεθίσματα μέσα στο σώμα του και τι του λένε στην πραγματικότητα. Ίσως είχε σωματικά πράγματα που μπορούσε να διαβάσει όταν έπαιζε. Αυτά είναι πιο νοητικά ερεθίσματα και ακόμα τα μαθαίνει και αυτό είναι μέρος αυτού που πρέπει να κάνει. Αλλά πρέπει να έχει ανθρώπους γύρω του για να τον βοηθήσουν».
Οι προπονητές χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη
Αυτό εγείρει το ερώτημα, πώς είναι ακόμα δυνατό αυτό το 2026, σε μια εποχή που η ευαισθητοποίηση σχετικά με την ψυχική και σωματική υγεία είναι μεγαλύτερη από ποτέ, ειδικά στον αθλητισμό υψηλού επιπέδου;
«Υποψιάζομαι ότι πολλοί προπονητές δεν είναι σε θέση να παραιτηθούν ή να αναθέσουν αρμοδιότητες», δήλωσε στην DW ο Φρανκ Βόρμουθ, εκπαιδευτικός της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
«Θέλουν να ελέγχουν τα πάντα επειδή δεν αισθάνονται ασφαλείς όταν η ομάδα χάνει», συνέχισε ο Wormuth, προσθέτοντας ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι προπονητές συχνά φέρνουν στενούς φίλους στο επιτελείο τους.
«Θα πίστευε κανείς ότι οι επαγγελματίες προπονητές δεν θα χρειαζόταν να ανησυχούν, καθώς έχουν κερδίσει αρκετά χρήματα, αλλά αυτό δεν είναι η προτεραιότητα ενός καλού προπονητή - η επιτυχία είναι πολύ πιο σημαντική».
Πρώην προπονητής, ο Wormuth παραδέχεται ότι υπήρξαν στιγμές στην καριέρα του που ξέχασε τον μεγάλο ρόλο που έπαιζε το ποδόσφαιρο στη ζωή του.
«Ποτέ δεν ένιωθα ότι έκανα πολλά μέχρι που τα παιδιά μου με αγχώνουν όταν ήμουν άνεργος στο σπίτι, αλλά έπρεπε να εκπληρώσω τον ρόλο του πατέρα», είπε ο Wormuth.
«Τότε συνειδητοποίησα ότι στο μυαλό μου ενεργούσα πραγματικά 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα ως προπονητής, ακόμα και όταν ήμουν σπίτι.»
Ο Ρόιλ πιστεύει ότι οι προπονητές πρέπει να μάθουν περισσότερα για το πώς να διαχειρίζονται τον εαυτό τους.
«Είμαι λίγο απογοητευμένος που δεν προχωρήσαμε παραπέρα», είπε ο Ρόιλ.
«Δεν προσπαθούμε καν να το διδάξουμε αυτό στους νέους προπονητές μας καθώς εμφανίζονται. Το εκπαιδευτικό σύστημα πιθανώς το διευκολύνει αυτό όσο και οι οργανισμοί που είναι ατομικά υπεύθυνοι.»
Θα υπάρξει κάποια αλλαγή στην προπόνηση;
Είναι σαφές ότι, αν δεν διαχειριστούν σωστά, τα εξαιρετικά απαιτητικά περιβάλλοντα των κορυφαίων αθλημάτων με τις υψηλές προσδοκίες από τα άτομα αποτελούν έναν επικίνδυνο συνδυασμό. Τόσο ο Wormuth όσο και ο Royle υποστηρίζουν την ιδέα ενός δεύτερου ζεύγους ματιών.
«Ίσως φταίει το γεγονός ότι υπάρχει πλέον ένας μηχανισμός για τους προπονητές να το ερευνούν πραγματικά», είπε ο Ρόιλ.
Το να έχεις κάποιον εκτός οργανισμού και να μην ασχολείται με την πολιτική, ο οποίος είτε τηλεφωνεί είτε έρχεται για επίσκεψη απλώς λέει «πρέπει να πας σπίτι γιατί τα πράγματα δεν πάνε καλά».
«Αυτή είναι μια μονομαχία όπου ο Τζοκ Στάιν κυριολεκτικά έπεσε νεκρός στο περιθώριο, σωστά; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει άλλη συζήτηση πέρα από αυτό... και ήταν η εργασιομανία και το άγχος που το προκάλεσαν αυτό», πρόσθεσε ο Ρόιλ. «Δεν ξέρω τι άλλο θα χρειαστεί, αλλά απλά δεν νομίζω ότι το παιχνίδι νοιάζεται αρκετά για να αλλάξει κάτι σε αυτό. Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί, σωστά;»
Ακόμα και όταν η Μπάγερν αντιμετωπίζει την Μπορούσια Ντόρτμουντ στον σημαντικότερο αγώνα της Bundesliga αυτό το Σαββατοκύριακο, η απουσία του Κομπανί θα χρησιμεύσει ως υπενθύμιση ότι, ενώ μεγάλο μέρος του σύγχρονου αθλητισμού επικεντρώνεται στους παίκτες, υπάρχει ίσο επίπεδο φροντίδας και υποστήριξης για όσους βρίσκονται στον πάγκο.