Το 1895, οι αδελφοί Λυμιέρ οργάνωσαν μία από τις πρώτες δημόσιες προβολές ταινιών. Οι θεατές απλά δεν μπορούσαν να πιστέψουν τη μαγεία που κινούνταν μπροστά στα μάτια τους. Σήμερα, η πραγματικότητα, η μυθοπλασία και η συζήτηση συνεχίζουν να περιστρέφονται γύρω από τον κινηματογράφο.
Το ερώτημα για το ποιος εφηύρε τον κινηματογράφο είναι αμφιλεγόμενο ανά τους αιώνες. Ήταν όντως οι Γάλλοι αδελφοί Ογκίστ και Λουί Λυμιέρ αυτοί που, στις 13 Φεβρουαρίου 1895, κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την κινηματογραφία προβάλλοντας κινούμενες εικόνες; Ή μήπως ο Αμερικανός Τόμας Έντισον με τον μεγεθυντικό φακό του θα έπρεπε να θεωρείται εφευρέτης; Τι γίνεται όμως με τους Γερμανούς αδελφούς Μαξ και Εμίλ Σκλαντάνοφσκι, οι οποίοι πρόβαλαν ταινίες στο Βερολίνο στον προβολέα τους ταυτόχρονα με τους διάσημους Γάλλους αδελφούς; Υπάρχουν αρκετοί άλλοι πρωτοπόροι του αμερικανικού και βρετανικού κινηματογράφου που επίσης αξίζουν να ονομαστούν εφευρέτες.
Στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα πιθανότατα είναι πώς ορίζεται η άφιξη της ταινίας: Μπορεί μια τεχνολογική εξέλιξη να θεωρηθεί σημείο εκκίνησης ή μήπως θα έπρεπε να είναι η πρώτη φορά που μια ομάδα ανθρώπων κάθισε μπροστά σε μια οθόνη ενώ μια ταινία προβλήθηκε μπροστά τους;
Και ας μην ξεχνάμε τα flip books, τα οποία στα μέσα του 19ου αιώνα χρησιμοποιούσαν εικόνες σχεδιασμένες σε σελίδες για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση της κίνησης καθώς ο θεατής τα ξεφύλλιζε γρήγορα. Μπορεί αυτό να θεωρηθεί και η αρχή των σύγχρονων ταινιών;
Όταν εμβαθύνουμε στα πρώτα χρόνια της κινηματογραφίας, συναντάμε πλήθος εφευρετών και τεχνικών, χώρων και εργαστηρίων στα οποία διεξήχθησαν πειράματα που περιελάμβαναν πολλές δοκιμές και λάθη. Ένα πράγμα παραμένει βέβαιο: Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, η φωτογραφία εξαφανιζόταν και από αυτήν, όσο και αν ήταν καινούργια, γεννήθηκε ο κινηματογράφος... (Διαβάστε περισσότερα στο Koha Ditore)
