Η καταστροφή μιας χώρας

Αλβανία το 2017: ένας ανάξιος υποψήφιος εξελέγη πρόεδρος, οι βουλευτικές εκλογές διακυβεύονται και η πολιτική κακοφωνία είναι τόσο δυνατή που μπορεί να τρελάνει τους κανονικούς ανθρώπους – ξανά.

Η πολιτική στην Αλβανία δεν είναι ένας αγώνας ανάμεσα στα καλύτερα επιχειρήματα, αλλά ένας αγώνας σχεδόν για ζωή και θάνατο. Υπάρχουν δύο πολιτικές ομάδες: η μία φέρει την ετικέτα «σοσιαλιστική», η άλλη «δημοκράτης». Αυτές οι δύο ομάδες έχουν ελάχιστη σχέση με το σοσιαλισμό και τη δημοκρατία. Δεν είναι καν κανονικά πολιτικά κόμματα. Σε ορισμένα στάδια της δημόσιας δράσης τους θυμίζουν περισσότερο γραφεία εκπροσώπησης συγκεκριμένων συμφερόντων, στη χειρότερη περίπτωση διευθύνονται από παραπολιτικές συμμορίες, ντόπιους ολιγάρχες, βαρόνους ναρκωτικών.

Ο συμβιβασμός είναι άγνωστος στην αλβανική πολιτική τάξη. Πολιτικός αντίπαλος είναι μόνο αυτός που καταφέρνεις να αποτρέψεις με σχεδόν κάθε ανεπίτρεπτο μέσο να έρθει στην εξουσία. Επομένως, ο αγώνας για την προστασία της εξουσίας ή την καταπολέμησή της (ανάλογα με την προοπτική) είναι μόνιμος και αμείλικτος. Δεν υπάρχει κανένας δισταγμός σε αυτή τη μάχη. Δεν υπάρχει σύνεση. Δεν υπάρχει σοφία. Υπάρχει θόρυβος, απειλές, βαριές κατηγορίες, ακόμη πιο σοβαρές συκοφαντίες. Η αρένα αυτής της παράστασης, αυτής της μεταμφίεσης είναι η Βουλή, ο ναός της λαϊκής εκπροσώπησης. Η ακραία πόλωση μεταξύ των πολιτικών πόλων παραλύει την κοινωνία. Έτσι ήταν, στην πραγματικότητα, από την πτώση του κομμουνισμού. Μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης που δεν τελειώνει ποτέ, γιατί η αλβανική πολιτική τάξη, με κάποιες αξιέπαινες εξαιρέσεις, είναι αχειραφέτητη, και μάλιστα αρνείται να χειραφετηθεί.

Την άνοιξη του 2017, η Αλβανία, κουρασμένη από τις συχνά κοινότοπες πολιτικές κρίσεις, κινδυνεύει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο θεσμικό χάος. Έπρεπε ήδη να βρει κάποιους άξιους υποψηφίους για τη θέση του προέδρου πριν από λίγους μήνες. Η γνώμη πρέπει να συζητήσει τις υποψηφιότητες, τα βιογραφικά τους, την καταλληλότητά τους να είναι ενωτικά πρόσωπα, την εικόνα τους στη διεθνή σκηνή. Όταν η θέση του προέδρου είναι επίσης μέρος της πολιτικής διαπραγμάτευσης, τότε μέσα σε ένα απόγευμα, εξίσου γρήγορα, εκδίδονται δύο πιστοποιητικά στον υποψήφιο που είναι τώρα πρόεδρος, τα οποία λένε: ήταν καθαρός στον κομμουνισμό, καθαρός ακόμα και μετά την πτώση του κομμουνισμού . Κάθε Αλβανός που έχει όραμα ξέρει ότι το όνομα και το επώνυμο του νέου προέδρου της Αλβανίας είναι μόνο δύο τοξικές λέξεις που περιγράφουν την αλβανική άβυσσο της διαφθοράς. Ο επικεφαλής αυτού του καζίνο αναμένεται τώρα να εκπροσωπήσει την ενότητα του λαού.

Απεσταλμένοι από την Ευρώπη έρχονται και φεύγουν, πρεσβευτές στα Τίρανα μιλούν και φωνάζουν, σημαντικά διεθνή μέσα γράφουν και επικρίνουν, αλλά, με όλο τον σεβασμό, οι πολιτικές ελίτ των Τιράνων συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με φυλετική ανευθυνότητα. Η αντιπολίτευση απαιτεί μια προσωρινή κυβέρνηση, η οποία θα προετοίμαζε «δίκαιες εκλογές», η κυβέρνηση αρνείται, υποσχόμενη ότι είναι σε θέση να οργανώσει η ίδια εκλογές. Ως γνωστόν, οι εκλογές είναι μια αγωνιώδης περιπέτεια στην Αλβανία. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90, κανένα εκλογικό κόμμα δεν έχει περάσει χωρίς κατηγορίες για κλοπές.

Εν τω μεταξύ, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί ποιος είναι ο άγγελος και ποιος ο διάβολος στην αλβανική πολιτική. Όταν ο επικεφαλής του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης μιλά για την αναγκαιότητα των ελεύθερων εκλογών και την καταπολέμηση της διαφθοράς, δεν μπορούμε να μην υπενθυμίσουμε ότι βρισκόταν σε σημαντικές θέσεις όταν τα ΜΜΕ αποκάλυψαν την υποτιθέμενη υπόθεση διαφθοράς σχετικά με την κατασκευή του «Δρόμου του Έθνους». (που δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα). Η άδικη αλβανική δικαιοσύνη έκλεισε αυτό το χοντρό θέμα σε κονσέρβες. Όταν ο επικεφαλής του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης μιλά για διαφάνεια, τρομακτικά σύννεφα εμφανίζονται μπροστά μας πάνω από το Gërdec. Όταν ο επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μιλά για την αστυνομία υπό την ηγεσία της Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης, πολλοί μπορεί να θυμηθούν τα ονόματα των τεσσάρων πολιτών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής διαδήλωσης το 2011.

Όταν ο αρχηγός της κυβέρνησης και του Σοσιαλιστικού Κόμματος επαινείται για τα μεγάλα του επιτεύγματα κατά τη διάρκεια της θητείας του, πρέπει να αναφερθούν τα επιτεύγματα που μετρά η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung»: «Υποστηριζόμενος από μια σταθερή πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, (Edi) Ο Ράμα υποσχέθηκε ότι θα φροντίσει για ένα διαφανές σύστημα, για την εφαρμογή ριζικών μεταρρυθμίσεων, ειδικά στη δικαιοσύνη, και για την ανάπτυξη ενός αποφασιστικού πολέμου κατά της διαφθοράς και του οργανωμένου εγκλήματος. Στο τέλος της θητείας του, μόνο κενά λόγια έμειναν από αυτό. Η Αλβανία ηγείται της Ευρώπης στην παραγωγή κάνναβης. Παρά τις θεαματικές αστυνομικές επιχειρήσεις, στις οποίες κάηκαν φυτείες κάνναβης, τα φυτεμένα χωράφια αυξήθηκαν και χρησιμοποιούνται ακόμη πιο εντατικά, μεταξύ άλλων, με τους σπόρους των βιετναμέζικων φυτών που αναπτύσσονται γρήγορα. Με την παραγωγή χασίς, αυξάνεται και η επιρροή των βαρώνων των ναρκωτικών, που έχουν αρκετά χρήματα για να δωροδοκήσουν πολιτικούς, δικαστές και αστυνομικούς. Η Αλβανία, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, γίνεται κίνδυνος για την ασφάλεια».

Αυτό το αποτρόπαιο μοιραίο, όπου οι πολιτικοί και των δύο μεγάλων κομμάτων και ο διανομέας ζάχαρης Ιλίρ Μέτα έριξαν την Αλβανία, έχει υψηλό κόστος: την πτώση στον μηδενισμό των ευρέων κοινωνικών στρωμάτων. Περισσότερα από 25 χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού, χιλιάδες Αλβανοί σκέφτονται μόνο να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, επινοώντας ιστορίες ότι διώκονται από το κράτος. «Τι είναι αυτό το πράγμα μέσα μας που λέει ψέματα, σκοτώνει, κάνει εμετό;», ρώτησε. το 1833. Γερμανός θεατρικός συγγραφέας Georg Büchner. Επίκαιρο ερώτημα ακόμη και σήμερα για τις αλβανικές πολιτικές ομάδες με τις ταμπέλες «SP» και «PD».