Οικονομολόγοι πολλοί, οικονομικά τίποτα

Αν αυτή η κυβέρνηση πιστεύει ότι το Κόσοβο πρέπει να εθνικοποιήσει την οικονομία και όλα τα άλλα τμήματα που αποτελούν την κοινωνία, ας μας το δείξει – ας καταλάβουμε ότι ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να πεθάνει και όλα πρέπει να παραμείνουν υπό κρατικό έλεγχο. Ας γίνουμε κάτι σαν την Κούβα και ας παραμείνουμε στο έλεος κάποιου που μπορεί να μας κόψει το ηλεκτρικό ρεύμα, το πιο σημαντικό αγαθό, όταν μείνουμε χωρίς αυτό. Και το γεγονός ότι δεν θα έχουμε τίποτα να φάμε, δεν θα έχει και τόση σημασία.

Η ευφορία που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου κράτησε μόνο μία μέρα ακόμα. Μέχρι τη Δευτέρα, και ιδιαίτερα την Τρίτη, είχαμε γίνει ένα σωρό μεθυσμένοι που, αντί να περπατούν, πετούσαν πάνω από το έδαφος. Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα, αξέχαστη και ταυτόχρονα συντριπτική, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ήττα του Κοσόβου από την Τουρκία, στον πιο σημαντικό αγώνα που έχει δώσει ποτέ το Κοσόβο.

Ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση του φίλου μου «Τόλι» που λίγο πολύ είπε τα εξής: ο λόγος για τον οποίο το Κόσοβο παίζει καλύτερα ως φιλοξενούμενο παρά στο δικό του γήπεδο (γιατί έχουμε μόνο ένα ☹) είναι ότι δεν υπόκειται σε μεγάλη πίεση από το κοινό - ή μάλλον στην διακαή επιθυμία του λαού να πετύχει τη νίκη.

Το Κόσοβο έχασε, αλλά όχι από μια πολύ πιο κυρίαρχη και όχι πολύ καλύτερη Τουρκία στο γήπεδο. Ήταν σαν η πίεση που τους είχαμε ασκήσει, που είχαμε μετατρέψει το επιθυμητό αποτέλεσμα σε μια βρύση επιθυμιών, να τους έκοψε τα πόδια από την αρχή. Και ένας ατυχής στόχος δεν μπορούσε να ξεπεραστεί. Έτσι, μείναμε να ονειρευόμαστε, ελπίζοντας ότι δεν θα μας συνέβαινε όπως στην περίπτωση της Πρίστινα με την οποία είχα ξεκινήσει το προηγούμενο άρθρο: να περιμένουμε δέκα χρόνια για να χαρούμε.

* * *

Ωστόσο, κρατήστε το κεφάλι σας ψηλά παιδιά! Τώρα πρέπει να επικεντρωθούμε στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, ενώ εμείς, ως παλιοί και νέοι οπαδοί, πρέπει να μάθουμε ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν χώρο να αναπνεύσουν και να ελέγξουν τα συναισθήματά τους. Γιατί, άλλωστε, κανείς δεν ένιωσε χειρότερα από τους παίκτες εκείνο το βράδυ.

Το Κόσοβο έχει αποδείξει ότι υπάρχουν ταλέντα που έχουν αναπτυχθεί μισοτελειωμένα εδώ και στη συνέχεια εκρήγνυνται στο εξωτερικό. Αυτό δείχνει ότι μας λείπει μια γνήσια στρατηγική για την ανάπτυξη του αθλητισμού, η οποία είχε πολλαπλές επιπτώσεις στις νεότερες γενιές. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καλύτερη δραστηριότητα από τον αθλητισμό για να απομακρύνουμε τα παιδιά από τα τοξικά κοινωνικά δίκτυα και τα smartphones, τα οποία είναι έξυπνα από μόνα τους ενώ ξέρουν πώς να αμβλύνουν το μυαλό τους στο έπακρο.

* * *

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, παρά τον αποκλεισμό, έλαβε αναγνώριση από τον Πρόεδρο Osmani - μαζί με περίπου 200 άλλα άτομα που τιμήθηκαν με το προεδρικό μετάλλιο. Στην περίπτωση των άλλων τιμώμενων, η παραλαβή των μεταλλίων ήταν λόγος χαράς για την τιμή που απονεμήθηκε σε αυτούς ή ακόμα και σε μέλη των οικογενειών τους που δεν έχουν. Άλλωστε, είναι μεταξύ των εξουσιών που έχει ο αρχηγός του κράτους, όπως ορίζονται από το Σύνταγμα. Μπορεί να συμφωνούμε ή όχι με τον αριθμό και τον τρόπο κατανομής τους, αλλά αυτό παρέμεινε στη διακριτική ευχέρεια του Osmani, ο οποίος επέλεξε την τελευταία εβδομάδα της θητείας του για να διανείμει τις αναγνωρίσεις.

Αλλά στην περίπτωση της εθνικής ομάδας, το μετάλλιο απονεμήθηκε «για την ελπίδα που μας δημιούργησαν». Τα πρόσωπα των Βεντάτ Μουρίκι και Αγκίμ Αντέμι στην επίσημη φωτογραφία εξέπεμπαν θλίψη και ίσως ακόμη και εικασίες για το γιατί συμφώνησαν να συμμετάσχουν σε μια τέτοια στιγμή - ​​όταν, πιστεύω, οι ίδιοι γνωρίζουν ότι αυτό το μετάλλιο θα είχε νόημα πριν φύγουν για την Αμερική, αν είχαν προκριθεί.

Φυσικά, το Κοσσυφοπέδιο είναι sui generis και για αυτόν τον λόγο.

* * *

Και ενώ το μέτρο εκνεύριζε τους παίκτες, στο Κόσοβο, «η ζωή συνεχιζόταν κανονικά». Έτσι, περιπλανιόμασταν στην καθημερινότητα, ακόμη και στις ζωές των πολιτικών.

Πριν από περίπου δέκα ημέρες, ο Βισάρ Αζέμι από το LDK έδωσε συνέντευξη Τύπου και αποκάλυψε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που συζητείται από τη στιγμή που η KESCO ή η KEDS, ποιο από τα δύο είναι, δεν ήξερα ποτέ τη διαφορά, αποφάσισε να αντικαταστήσει τους αναλογικούς μετρητές με ψηφιακούς.

Από την αρχή, όταν εγκαταστάθηκαν οι νέοι μετρητές, οι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος άρχισαν να αυξάνονται – άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, και υπήρξαν ακόμη και διαμαρτυρίες πριν από μερικά χρόνια, με αίτημα τον έλεγχο και τη βαθμονόμηση των ψηφιακών μετρητών, επειδή οι διαφορές στους λογαριασμούς ήταν εμφανείς.

Στη συνέχεια, το πρόβλημα με τον μετρητή σταμάτησε (όπως πολλά άλλα εδώ - ξεκινάει και μετά σταματάει), μέχρι που ενεργοποιήθηκε ξανά πριν από λίγες μέρες.

Είχαν ελεγχθεί αρκετές εκατοντάδες μετρητές και διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν προβλήματα με αυτούς, επειδή η ώρα σε αυτούς ήταν λανθασμένη και ότι αυτό το γεγονός επηρέαζε αυτόματα την αξία των λογαριασμών που αποστέλλονταν στους καταναλωτές. Μετά από αυτή τη συνάντηση, έλεγξα επίσης τον μετρητή μου: ήταν 15 λεπτά μπροστά και μία ημέρα πίσω. Δεν ξέρω αν η εργασία αυτής της ημέρας είναι υπέρ μου ή όχι, γιατί το μόνο που βλέπω στον λογαριασμό μου είναι ότι ο μήνας μέτρησης ξεκινά στις 23. Ούτε εγώ ξέρω γιατί.

Ωστόσο, το πρόβλημα με τους μετρητές και την ανακρίβεια του ρολογιού σε αυτούς είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι η KESCO ή η KEDS, όποιος κι αν είναι, ακόμη και η κυβέρνηση προσπαθούν να αποσβέσουν. Αν το ρολόι είναι δύο ώρες μπροστά, αυτό σημαίνει ότι το δωρεάν ρεύμα είναι δύο ώρες λιγότερο για κατανάλωση, αν όλοι αρχίσουμε να αυξάνουμε την κατανάλωση μετά τις 22:00. Αν το ρολόι είναι δύο ώρες πίσω, θα υπάρχουν ακόμα λιγότερες ώρες για κατανάλωση με δωρεάν ρεύμα, επειδή η αύξηση της κατανάλωσης έχει προγραμματιστεί για τις 22:00 και όχι για τις 20:00.

Είναι σημαντικό, αλλά όχι κρίσιμο σε αυτό το πλαίσιο, το αν η κατανάλωση μετριέται σωστά ή όχι. Το κλειδί σε αυτή την περίπτωση είναι η υπολογισμένη αξία για την πραγματική δαπάνη. Και πόσο σημαντικό είναι αυτό το γεγονός: η πιο ακριβή ηλεκτρική ενέργεια κοστίζει 0.0905 €, ενώ η φθηνότερη 0.0388 €. Αφήστε κάτω το μολύβι σας.

Έτσι, αν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν μεταξύ 600.000 και 650.000 μετρητές στο Κοσσυφοπέδιο, αν συγκεντρωθούν όλοι οι επιθεωρητές της αγοράς των Δυτικών Βαλκανίων, δεν θα είναι σε θέση να τους ελέγξουν όλους σε σύντομο και αποτελεσματικό χρονικό διάστημα. Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη επιλογή από το να γίνει ο καθένας από εμάς επιθεωρητής για τον εαυτό του και να παρουσιάσει την υπόθεση στο MINT. Αλλά το ερώτημα τώρα παραμένει - ποια θα είναι η κύρωση και ποιος θα είναι ο μηχανισμός που θα επιτρέψει την αποζημίωση του πολίτη για την απάτη που διαπράττεται λόγω της μη βαθμονόμησης, ίσως εκ προθέσεως, των μετρητών.

Επί χρόνια πληρώναμε για το ηλεκτρικό ρεύμα του βορρά, και ποιος δεν μας επέστρεψε τα χρήματά μας. Και τώρα μας παίρνουν χρήματα σύμφωνα με το χαλασμένο ρολόι. Μια τιμωρία από την επιθεώρηση δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται μια απόφαση από την ERO για την προστασία των καταναλωτών. Αλλά από την μέχρι τώρα εμπειρία, αυτή η ρυθμιστική αρχή έχει αποδειχθεί οτιδήποτε άλλο εκτός από προστάτης των καταναλωτών.

* * *

Και αν ήταν μόνο ηλεκτρικό ρεύμα, θα τα βγάζαμε πέρα ​​με κάποιο τρόπο πιο εύκολα. Αλλά με τον πόλεμο στο Ιράν και την ανεξέλεγκτη αύξηση της τιμής της βενζίνης, όλα θα αρχίσουν να γίνονται ξανά πιο ακριβά. Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα ή ερμηνευτής του Συντάγματος για να καταλάβεις ότι η αύξηση της τιμής των καυσίμων έχει αλυσιδωτό αποτέλεσμα και επηρεάζει άμεσα την αύξηση των τιμών όλων των προϊόντων - είτε λόγω μεταφορών, είτε είτε χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη για την παραγωγή, είτε χρησιμοποιούνται ως δευτερογενές υλικό στην παραγωγή.

Οι χώρες της περιοχής έχουν παρέμβει μειώνοντας τον ΦΠΑ, μειώνοντας τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, επιβάλλοντας προσωρινά ανώτατα όρια τιμών, απαγορεύοντας τις εξαγωγές (διατηρώντας παράλληλα τα αποθεματικά) και χορηγώντας επιδοτήσεις για τη γεωργία και τις μεταφορές. Και το Κοσσυφοπέδιο; Το Κοσσυφοπέδιο δεν έχει κάνει τίποτα.

Λένε ότι η μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης και του ΦΠΑ ωφελεί μόνο τους εμπόρους και όχι τους καταναλωτές (δεν καταλαβαίνω τη λογική). Ότι επηρεάζει τη μείωση του προϋπολογισμού (κάτι που είναι γεγονός). Αλλά δεν λένε ότι αυξάνει τον πληθωρισμό που μας τρώει τις ψυχές.

Είναι πολύ άνευ νοήματος να μας λένε ότι η τιμή του πετρελαίου θα πέσει τον Ιούλιο - ότι ούτε ο ίδιος ο Τραμπ, ο οποίος ξεκίνησε τον πόλεμο που προκάλεσε αυτήν την κρίση, δεν το γνωρίζει αυτό. Είναι επίσης πολύ άνευ νοήματος να μην αναλαμβάνουμε καμία δράση με την προϋπόθεση ότι η τιμή θα πέσει τον Ιούλιο. Και τι πρέπει να κάνουμε μέχρι τον Ιούλιο; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις τιμές που αυξάνονται και μετά δεν επιστρέφουν στο σημείο που ήταν; Εν τω μεταξύ, λόγω της οικονομικής κρίσης, κανείς δεν μπορεί να αυξήσει τους μισθούς για να προσαρμοστεί στον πληθωρισμό. Επειδή τα τρία τέταρτα των εργαζομένων στο Κοσσυφοπέδιο δεν έχουν πρόσβαση στον κρατικό προϋπολογισμό για τον σκοπό αυτό. Μόνο ο δημόσιος τομέας έχει αυτό το προνόμιο.

Όπως συνέβη την περασμένη εβδομάδα. 75 εκατομμύρια... λοιπόν, 75 εκατομμύρια ευρώ πήγαν για να πληρωθεί ο 13ος μισθός του δημόσιου τομέα - μια εκπλήρωση μιας προεκλογικής υπόσχεσης - με χρήματα του προϋπολογισμού και ανώδυνη κατανομή. Η διάκριση εις βάρος των 300 χιλιάδων εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι είναι οι μεγαλύτεροι συνεισφέροντες σε αυτόν τον προϋπολογισμό, είναι απολύτως απίστευτη και χωρίς νόημα. Υπενθυμίζεται ότι ακόμη και η μεγαλύτερη οικονομία της αγοράς, η Αμερική, σε περιόδους κρίσης έχει διαθέσει εντυπωσιακά ποσά χρημάτων για να σώσει οικογένειες από στεγαστικά δάνεια ή ακόμα και για να συνεχίσει την εκπαίδευσή τους - και δεν έχει διαθέσει τα χρήματα μόνο σε υπαλλήλους που έχει στη μισθοδοσία του το κράτος.

* * *

Αν αυτή η κυβέρνηση πιστεύει ότι το Κόσοβο πρέπει να εθνικοποιήσει την οικονομία και όλα τα άλλα τμήματα που αποτελούν την κοινωνία, ας μας το δείξει – ας καταλάβουμε ότι ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να πεθάνει και ότι όλα πρέπει να παραμείνουν υπό κρατικό έλεγχο. Ας γίνουμε κάτι σαν την Κούβα και ας παραμείνουμε στο έλεος κάποιου που μπορεί να μας κόψει το ηλεκτρικό ρεύμα, το πιο σημαντικό αγαθό, όταν μείνουμε χωρίς αυτό. Και το γεγονός ότι δεν θα έχουμε τίποτα να φάμε, δεν θα έχει και τόση σημασία.

Κοσσυφοπέδιο με τέσσερις ή πέντε υπουργούς Οικονομικών και καθόλου οικονομία.

Από τη στιγμή που πάνω από το μισό του προϋπολογισμού πηγαίνει σε μισθούς, συντάξεις, μικρές επιδοτήσεις κ.λπ. κ.λπ. και ελλείψει τόσο συνταξιοδοτικών, κοινωνικών και υγειονομικών συστημάτων, σχεδόν όλα είναι ξεκάθαρα. Και γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο όταν συνειδητοποιείς ότι λιγότερο από το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού διατίθεται για υποδομές που μπορούν να δημιουργήσουν εισόδημα και κυκλοφορία χρήματος στην αγορά (και όχι στην Αλβανία για το Σαββατοκύριακο, για παράδειγμα). Επομένως, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης, ο ΦΠΑ, οι συνοριακοί φόροι και τα συναφή πρέπει να διατηρηθούν πάση θυσία: να συνεχιστεί η δαπάνη μετρητών μόνο σε ένα τμήμα του πληθυσμού, στο όνομα της ισότητας.

Είχα προκαταλάβει τον εαυτό μου ότι δεν ήξερα τίποτα για τα οικονομικά. Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα.

[προστασία μέσω email]