Ο Πρόεδρος Volodymyr Zelenskyy προσωποποιεί τον διοικητή που, μπροστά στην επιθετικότητα της Ρωσίας, δεν υπερασπίζεται μόνο τη χώρα του, την Ουκρανία, αλλά και την Ευρώπη. Σε αυτή την αναμέτρηση ένωσε όσο ποτέ άλλοτε τους Ουκρανούς, αλλά και τη Δύση.
Αναμφίβολα ήταν ο άνθρωπος που τράβηξε την προσοχή του κόσμου. Για πολλούς, ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν ήταν ευκολότερο να προσδιορίσουν ποιος ήταν ο πολιτικός που έκανε για τον εαυτό του όχι μόνο τους ηγέτες των χωρών που υποστήριξαν την Ουκρανία, αλλά και τους πολίτες των χωρών των οποίων οι ηγέτες λόγω των στενών συμφερόντων τους πολιτικά κόμματα τάχθηκαν στο πλευρό της κατακτητικής Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Κατά τη διάρκεια των περισσότερων ομιλιών και εκκλήσεων για βοήθεια, ο Ζελένσκι δεν μίλησε για την αναγκαιότητα να βοηθήσει την πρώην Σοβιετική Δημοκρατία που δέχτηκε επίθεση από μια γειτονική χώρα, αλλά ξύπνησε τη συνείδηση της Δύσης -μέχρι τότε σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενης από το ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο- για τον κίνδυνο. που θέτει η Ρωσία του Πούτιν για τη δημοκρατία και την ουσία των ανθρώπινων αξιών πάνω στις οποίες οικοδομείται η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τις εβδομάδες αφότου άρχισαν να πέφτουν οι ρωσικές βόμβες στις 24 Φεβρουαρίου, η απόφαση του Zeleneskyy να μην φύγει από το Κίεβο αλλά να παραμείνει και να εξασφαλίσει λαϊκή υποστήριξη ήταν έκπληξη για πολλούς σκεπτικιστές. Από την πρώτη του ανάρτηση 40 δευτερολέπτων στο Instagram στις 25 Φεβρουαρίου – που έδειχνε ότι το υπουργικό του συμβούλιο και η κοινωνία των πολιτών δεν το είχαν παρατήσει – μέχρι τις καθημερινές ομιλίες που εκφωνούσαν εξ αποστάσεως στις αίθουσες των κοινοβουλίων, στην Παγκόσμια Τράπεζα και στα βραβεία Grammy, ο πρόεδρος της Ουκρανίας ήταν παντού. Η πληροφοριακή του επίθεση άλλαξε το γεωπολιτικό σύστημα, πυροδοτώντας ένα κύμα δράσης που σάρωσε τον κόσμο.
Σε έναν κόσμο που σημαδεύτηκε από μεγάλες διαιρέσεις, υπήρχε μια ενότητα γύρω από αυτή την αιτία, γύρω από αυτό το μέρος που πολλοί μπορεί να μην μπορούσαν να βρουν σε έναν χάρτη. Στον ΟΗΕ, 141 χώρες καταδίκασαν την κατοχή. Μόνο η Βόρεια Κορέα, η Συρία, η Ερυθραία και η Λευκορωσία –όλες οι δικτατορίες– ψήφισαν με τη Μόσχα. Οι μεγάλες εταιρείες αποχώρησαν μαζικά από τη Ρωσία, αποσύροντας έσοδα δισεκατομμυρίων. Ακολούθησε οικονομική, υλική, ανθρωπιστική και στρατιωτική υποστήριξη για την Ουκρανία σε πόλεμο. Οι ξένοι δέχτηκαν πρόσφυγες. εθελοντές τάισαν τους πεινασμένους. οι γιατροί πέταξαν για να βοηθήσουν τους τραυματίες. Η σημαία της Ουκρανίας ξεδιπλώθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τα κίτρινα και μπλε χρώματα να φωτίζουν μνημεία από το Τόκιο έως το Σαντούσκι του Οχάιο.
Το πνεύμα υποστήριξης προς την Ουκρανία ενσαρκώθηκε από αμέτρητα άτομα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Πολλοί πολέμησαν στα παρασκήνια.
Και ο Ζελένσκι δεν απομάκρυνε για μια στιγμή την προσοχή του από το να κρατά τα μάτια του κόσμου στην Ουκρανία. Ο πρώην κωμικός φυσικά κατάλαβε ότι η προσοχή είναι το πολυτιμότερο νόμισμα στον πλανήτη και ότι ξεχωρίζει στην παγκόσμια αγορά. Αυτό το έκανε μέσα από τη σχολαστική δημιουργία εικόνας και την επανάληψη στο μήνυμά του. Ήταν ωμά, μερικές φορές σαρκαστικός και πάντα χτυπούσε το σημάδι.
επίσης
Ο πόλεμος άλλαξε τον Ουκρανό ηγέτη, αλλά ήρθε η ώρα να μεταμορφωθεί ξανά
«Πρέπει να σώσουμε την Ουκρανία για να σώσουμε τη δημοκρατία», δήλωσε.
Σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, όπου κάποιος άλλος μπορεί να οδήγησε την Ουκρανία, μπορεί να είναι ή όχι μια ρωσική σημαία που κυματίζει πάνω από το κτίριο του κοινοβουλίου στο Κίεβο. Σχεδόν σίγουρα θα υπήρχε ακόμα ένα McDonald's κοντά στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, αυτό το σύμβολο της παγκοσμιοποίησης μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.
Η εντολή του Zelenskyy στα όπλα της ψηφιακής εποχής σήμαινε ότι οι ηγέτες των επιχειρήσεων και οι πολιτικοί παντού αναγκάστηκαν να λάβουν υπόψη τους και να λάβουν θέση, είτε τους άρεσε είτε όχι.
