Në ekspozitën e tij në “New Musem” në New York (e cila u mbyll javën e kaluar), artisti edhe një herë eksploroi rëndësinë e gërmimit si një mjeti për të eksploruar çështjet e nacionalitetit, shkruan sot “Koha Ditore”.
Për të përshkruar këtë (ose projektet e ndryshme të artistit) duhet vërejtur se zbulimi i atdheut dhe mungesa e strehës nuk janë dokumentarë, por nuk janë as nostalgji a romancë. Por tërheq një litar në mes të kujtesës dhe aktualitetit, zgjuarsisë dhe fiksionit, eksperiencë tejet personale dhe e ndarë në përgjithësi me të gjithë ne që në mënyrë të pashmangshme e dimë se si është të humbim pafajësinë, dhe prapë të kundrojmë në magjinë e mbetur në botë, shkruan.
Mbështete KOHËN. Ruaje të vërtetën.
Gazetaria profesionale është interes publik. Mbështetja juaj ndihmon që ajo të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Kontribuoni edhe ju. 1 euro e bën dallimin.
Letër lexuesit — pse po kërkojmë mbështetjen tuaj KontribuoKëto janë deklarata të Elena Filipoviqit, shkruar në katalogun e ekspozitës “Petrit Halilaj: Poisoned by a men in need of some love”.
Unë hezitoj gjithmonë të përfshij informata biografike në kritikat që bëj mbi veprat e artistëve. Rreziku ekziston tek fakti se biografia hedh hije mbi veprën e tyre.
Shpesh kjo rezulton në një formë të kanibalizmit, ku vepra bëhet një shënjim i thjeshtë i narratives dhe i identitetit të artistit. Kur shkruan për artistët, historia dhe atdheu i të cilëve janë shënjuar nga luftërat bazuar në dallime etnike, narrativi zgjatet. Por prapë nuk ka asnjë mënyrë të të shkruarit për veprën e Petrit Halilajt pa i përfshirë historinë dhe sfondin e artistit.
Familja e Petrit Halilajt ka ikur nga lufta në Kosovë. Ai është rritur në kamp të refugjatëve. Puna e tij është shënjuar nga kjo eksperiencë primare dhe prapë vepra e tij nuk mbështetet nga nacionalitete a etnicitete, ose të paktën jo në sipërfaqe. Duke eksploruar në natyrë, projektet e Halilajt janë përpjekje për të kuptuar se çfarë ka ndodhur në konflikt?
Veprat e tij janë gërmime në historinë e atdheut të tij, ku si të tilla këto vepra performojnë dëshirën e thellë për të ditur dhe në të njëjtën kohë rezistencë ndaj ndonjë interpretimi thjesht të reduktuar. Se ai ka vazhduar me këtë linjë gjatë gjithë jetës, flet për refuzimin e tij për t’u dorëzuar në çdo ritregim tejet të thjeshtë... (më gjerësisht lexoni sot në “Koha Ditore”)