Pokrovsk'ta kalan az sayıdaki kişiden biri olan Larysa, bir süre önce çoğu Ukraynalı için düşünülemez olan Rusya ile müzakere zamanının geldiğini düşünüyor. Ama o tek değil. Diğer savaş yorgunu Ukraynalılar da aynı şeyi düşünüyor
Ukrayna Ordusu 25. Tugayı'nın askeri tıbbi biriminin lideri Oleksandr, "Bu, tüm ön safların en tehlikelisi" diyor.
Yaralı askerlerin de ilk durağı olan doğaçlama bir saha biriminin tedavi odasındadır.
"Rusya Federasyonu saldırılarını yoğunlaştırdı. Cepheyi stabilize edemedik. Ön saflar her hareket ettiğinde biz de hareket ediyoruz."
Tesis, bölgesel başkent Donetsk'in yaklaşık 60 km kuzeybatısındaki küçük bir maden kasabası olan Pokrovsk'un yakınında yer alıyor.
Doktorlar, yakın zamanda sadece bir günde yaklaşık 50 askeri tedavi ettiklerini söylüyor; bu sayı, savaş boyunca nadir görülen bir rakam. Yaralılar, Rus insansız hava araçlarının saldırısına uğrama ihtimalinin daha az olduğu gün batımından sonra tedavi için bu gizli bölgeye getiriliyor.
Ayrıca
Ukraynalılar Pokrovsk'ta bayrak kaldırdı: Şehir düşmedi, mücadele devam ediyor
Pokrovsk'un savunması için yapılan savaşta çok sayıda Ukraynalı asker yaralandı. Aylar önce bu ülkenin nispeten güvenli olduğu düşünülüyordu.
Pokrovsku yaklaşık 60 kişiye ev sahipliği yapıyor. Sokakları restoran ve kafelerle dolu. Askerler burayı dinlenme yeri olarak bile kullandılar.
Artık şehir neredeyse boş. Nüfusunun dörtte üçünden fazlası burayı terk etti.
Şubat ayında Ukrayna'nın Avdiivka kentinin işgal edilmesiyle birlikte Rusya, Donetsk bölgesi genelindeki saldırılarını hızla yoğunlaştırabildi. Ekim ayının başında kilit kasaba Vuhledar'ı da işgal etti.
Drone saldırılarından kaynaklanan sürekli tehditler
Ukrayna hükümeti de askerlerin Pokrovsk çevresindeki çatışmaların daha güçlü olduğu yönündeki söylediklerine katılıyor.
Geçen hafta Kiev yetkilisi "Pokrovsk en fazla sayıda düşman saldırısıyla önde" dedi ve Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin son iki hafta içinde toplamda yaklaşık 150 "düşman" saldırısını püskürttüğünü iddia etti.
Cepheye 10 kilometre uzaklıktaki askeri sağlık biriminde askeri doktor Tania, yüzü kanlı bandajla kaplı asker Serhii'yi kolundan tutarak muayene odasına götürür.
Tania "Durumu ciddi" diyor.
Mermiler sonucu Serhii'nin bir gözünden, kafatasından ve beyninden ciddi şekilde yaralandı. Doktorlar yaraları hızla temizliyor ve antibiyotik enjekte ediyor.
Beş asker daha, yaralarının komplikasyonlarından emin olamayarak şok içinde, ondan kısa bir süre sonra gelir. Kurşun yağmuru o kadar şiddetli ve ani olabiliyor ki, yaralarının niteliği bile bilinmiyor. Havan olarak bilinen basit silahlardan, hatta dronların düşürdüğü patlayıcılardan kaynaklanabiliyorlar.
"Tehlikeli bir durum. Zihinsel ve fiziksel olarak zor. Hepimiz yorgunuz ama yapıyoruz" diyor tugayın tüm askeri sağlık birimlerinin komutanı Yuriy.
Sabah saatlerinde askerlerin tamamı yaralanmıştı ancak askeri sağlık birimine ancak güvenliğin daha fazla olduğu akşam karanlığında ulaştılar.
Bu tür gecikmeler ölüm ve sakatlık riskini artırabilir.
Başka bir asker olan Taras'ın ise kanamayı durdurmak için koluna kemer bağlandı, ancak şimdi, 10 saatten fazla tedavi görmedikten sonra kolu şişmiş ve rengi solmuş durumda. Doktor ampute etmek zorunda kalabileceklerini söylüyor.
Son 24 saatte yaşam belirtisi olmayan iki asker birliğe getirildi.
Yerde gördükleri, önemli bir ulaşım merkezi olan Pokrovsk'a yönelik savaşın vahşetini açıkça gösteriyor. Şehrin içinden geçen demiryolu hattı, sivilleri ön cephedeki kasabalardan Ukrayna'nın daha güvenli bölgelerine tahliye etmenin yanı sıra orduya askeri malzeme taşımak için düzenli olarak kullanılıyor.
Ukrayna burada neler olduğunu biliyor.
Askerlerden birinin her zaman nöbet tuttuğu bir drone saldırısı tehdidi her zaman mevcuttur. Bu, ön hattan tahliyeyi son derece zorlaştırır. Binanın camları kapalı ancak birisi kapıdan çıktığı anda drone'ların çarpma riski bulunuyor.
"Çok korkuyorum"
Drone'lar aynı zamanda Pokrovsk'un geri kalan vatandaşları için de bir tehdit oluşturuyor.
"Seslerini sürekli duyuyoruz. Durup pencerelerin içine bakıyorlar" diyor kalan sakinlerden Viktoriia Vasylevska. Son zamanlarda evini daha güvenli bir yere bırakmayı da kabul etti.
Pokrovsk'un batısındaki mücadelenin ilerleyişi ve genişlemesi onu şaşırttı.
"Her şey çok hızlı oldu. Bundan sonra burada ne olacağını kim bilebilir? Aklımı kaybediyorum. Panik atağım var. Gecelerden korkuyorum."
Ayrıca
Rusya sembolik zaferin eşiğinde, ancak bunun bedeli ağır
Viktoriia, bu şehirde kalmanın çok korkutucu olduğu için hayatına başka bir yerde yeniden başlamak zorunda kalacağını söylüyor.
"Savaşın bitmesini istiyorum. Müzakerelerin olması gerekiyor. Buna rağmen Rusya'nın işgal ettiği topraklarda hiçbir şey kalmadı. Her şey yok edildi ve tüm insanlar kaçtı" diyor.
Geriye kalan sakinlerin çoğu duygusal ve fiziksel olarak kırılmış ve aşınmış durumda.
Pokrovsk'un çoğunda ne elektrik ne de su var.
Şehirdeki okullardan birinde insanlar su şişelerini doldurmak için sıraya giriyor. Birkaç gün önce dört musluğun çalıştığını ancak şu anda sadece bir tanesinin çalıştığını söylüyorlar.
Şehirde, uğrunda şiddetli savaşların yapıldığı diğer yerler gibi bombalanmamış olmasına rağmen hasar gözle görülür durumda.
69 yaşındaki Larysa, merkez çarşıda halen açık olan birkaç tezgahtan torbalarca patates alırken korkusunu anlatıyor.
"Çok korkuyorum. Ağrı kesici olmadan yaşayamam” diyor. Küçük emekli maaşıyla kirayı başka hiçbir yerden karşılayabileceğini düşünmüyor. "Devlet beni bir yere götürüp bir süreliğine barındırabilir. Peki ya bundan sonra?"
Başka bir müşteri olan 77 yaşındaki Raisa müdahale ediyor.
"Para olmadan hiçbir yere gidemezsin. Bu yüzden evimizde kalıyoruz ve bunun bitmesini umuyoruz."
Larysa, Rusya ile müzakere zamanının geldiğini düşünüyor; bu, bir süre önce çoğu Ukraynalı için düşünülemez olan bir şey. Ama en azından burada, ön cepheye yakın yerlerde pek çok kişi bu arzusunu dile getirdi.
"Birçok çocuğumuz ölüyor, birçoğu da yaralanıyor. Hayatlarını feda ediyorlar ve bu böyle devam ediyor” diyor.
80 yaşındaki Nadiia, sakinleri tahliye eden bir minibüsün içindeki şiltenin üzerinde yatarken bulundu.
"Lanet olsun bu savaşa! Öleceğim” diye yakınıyor. "Putin neden daha fazla toprak istiyor? Yeterince parası yok mu? O kadar çok insanı öldürdü ki."
Nadia yürüyemiyor.
Sürekli bombalama tehdidi altında nereye gideceğini bilmese de ayrılma kararı almıştır.
Ama hâlâ şehri terk etmeyenler var.
Bunların arasında savaştan zarar gören altyapıyı onarmaya çalışan yerel halk da var.
"Cephe hattına yakın mahallelerden birinde yaşıyorum. Evimin etrafındaki her şey yandı. Komşularım evleri bombalandıktan sonra öldü" diyor Vitaliy, meslektaşlarıyla birlikte elektrik hatlarını onarmaya çalışırken. "Fakat askerlerimizi terk etmenin doğru olduğunu düşünmüyorum. Kazanıncaya ve Rusya işlediği suçlardan dolayı cezalandırılıncaya kadar savaşmalıyız."
Vitaliy'in şehirde kalma kararlılığı 20 yaşındaki Romalı tarafından desteklenmiyor.
"Bu bölgenin uğruna ölmeye değer olduğunu düşünmüyorum. Çok sayıda askerimiz hayatını kaybetti. Geleceği olabilecek gençler, kadınlar ve çocuklar. Ama ön cepheye gitmeleri gerekiyordu."
Ukraynalı asker Vadym, Sovyet döneminden kalma bir topçu silahını ateşliyor. Silah sağır edici bir ses çıkarıyor ve tozu ve kurumuş yaprakları havaya fırlatıyor. Bir yer altı sığınağına sığınmak için koşuyor, böylece kendisini Rus misillemesinden koruyor ve bir sonraki saldırının koordinatlarını bekliyor.
“Onların (Rusya'nın) daha fazla insanı ve silahı var. Adamlarını sanki harcanabilir malzemeymiş gibi savaş alanına gönderiyorlar" diyor.
Ayrıca
"Ambulansları bile takip ediyorlar": Rusya'nın Ukrayna'daki sağlık personeline yönelik saldırıları
Pokrovsk'un Rusya'nın eline geçmesi halinde Pokrovsk'a sadece 32 km uzaklıktaki Dnipro bölgesinin ele geçirilmesi ihtimalinin çok yüksek olacağını, bunun da mücadeleyi daha da zorlaştıracağını biliyor.
"Evet yorgunuz ve birçok insanımız öldü ve yaralandı, ancak savaşmalıyız, aksi takdirde sonuç felaket olur."