Давање приоритет на работата

Во средина предводена од една партија, со суперхаризматичен лидер, но не и добар шеф на влада, со група луѓе кои не покажуваат професионални вештини за водење оддели со цел подобрување на условите за живот; со противници, партии кои до вчера беа во опозиција со суперантихаризматични лидери и без апсолутно никакви други идеи освен имитирање на она што некој прв го кажал - не можете а да не бидете тажни за сегашноста, па дури и за иднината.

Речиси половина од годината, а сè уште ја вртиме истата тема - избори.

Кампањата започна завчера – и не е изненадувачки што продолжи на ист начин како и минатиот пат пред шест месеци – бевме бомбардирани со ветувања за зголемување на платите, пензии, намалување на даноците и не знам што уште.

Сето тоа ми изгледа како лош сон што веќе го имам видено. Сето тоа звучи како расипан грамофон, застоена какофонија и сè подлабоко исчезнување на надежта дека барем нешто сме научиле за овие последни 30 години.

Во средина предводена од една партија, со суперхаризматичен лидер, но не и добар шеф на влада, со група луѓе кои не покажуваат професионални вештини за водење оддели со цел подобрување на условите за живот; со противници, партии кои до вчера беа во опозиција со суперантихаризматични лидери и без апсолутно никакви други идеи освен имитирање на она што некој прв го кажал - не можете а да не бидете тажни за сегашноста, па дури и за иднината.

* * *

Пред две недели беше објавен извештајот „Светски атлас“, составен врз основа на податоците на Фондот.

Меѓународниот монетарен фонд, според кој Косово е втора најсиромашна земја во Европа, веднаш по Молдавија.

Под нормални услови, ова треба да биде алармен сигнал.

Во случајот со Косово, а особено на главниот толкувач на Уставот, Мурат, таков резултат е добра вест, бидејќи веќе не сме последни, туку претпоследни.

И веројатно, за оваа вест, треба да се запали огномет, бидејќи „постигнавме многу, се рангираме сè подобро и подобро“, или нешто слично е формулацијата на в.д. министерот.

Многу ме потсетува на времето кога, пред десет или повеќе години, се објавуваа извештаи за напредокот, и секој пат кога се покажуваа лоши, со многу специфични забелешки за работите што требаше да се променат, бидејќи за промена е потребна само политичка волја, тогашната влада велеше: „ова е вистински извештај“, а потоа не преземаше ништо за да ја направи промената.

Сега одговорот е: „Ние сме сиромашни, само сме биле посиромашни.“ Тоа нема никаква врска со фактот дека не можеме да ја надминеме дефиницијата за сиромаштија и дека живееме живот што можевме да го имаме многу подобро.

Ова е како на Олимписките игри, кога ќе излезеш (претпоследен): „учеството е она што е важно“.

Но што можеме да правиме кога животот не е спорт, а решавањето на проблемите на едно општество не е прашање на физичка сила, туку на умот.

* * *

Значи, по популистичките декларации и акции, тука е и онаа од минатата недела наречена „мерки за справување со инфлацијата“... нешто слично на ова. И според одлуката, во моментов само работниците во приватниот сектор со плати под 1000 евра страдаат од инфлација; студентите; мајките; пензионерите. Оние други кои страдаа од инфлација минатиот месец се задоволни со дополнителна плата, и покрај тоа што имаат плати над 1000 евра. Но, инфлацијата со која мора да се справат е двојно поголема.

Разнесувањето пари во замена за гласови го чинеше буџетот на Косово околу 105 милиони (ако не се лажам, целиот пакет има издвоено околу 200 милиони, но не знам која група ќе биде избрана следниот пат...). Во меѓувреме, поради народните лудории во насока на сите лути политички партии на Косово, кои нè водат кон избори секој пат кога нечија желба за малку моќ не е задоволена, Косово губи 90 милиони од фондовите на ЕУ. Ова е затоа што нема теоретска шанса ратификацијата за овие средства да биде завршена пред 30 јуни. Веќе знаеме дека броењето гласови во Косово трае минимум три или четири недели (за среќа не сме толку големи како Индија, бидејќи ја поминавме целата година броејќи)...

Значи, земја која губи 90 милиони, а потоа распределува уште 100 милиони кои сигурно ќе завршат како увезена стока, или дури ќе бидат извезени во Албанија или Македонија - е сиромашна, и тоа не само материјално.

За капак на сè, пред неколку дена беа издвоени уште 2 милиони за субвенционирање на авиокомпаниите што носат патници на аеродромот во Приштина, поради зголемувањето на цените на горивата.

Не се сеќавам дека сум слушнал дека земјоделците биле субвенционирани со нафта за работа на нивите откако цените вртоглаво скокнаа. Па, тоа е прашање на приоритети: прво гласовите, потоа компирите и доматите.

* * *

Значи, започнаа митинзите со граѓаните.

Искрено не знам дали оние што се собираат таму одат спонтано, или некој ги носи таму со превоз или за одредена надокнада.

Зошто некој би требало да оди на плоштад или во спортска сала за да ги види истите лица и да ги чуе истите говори, истите ветувања, истите лаги?

Не ми е јасно какви нови работи ќе кажат, а не ги кажаа пред шест месеци - сè се сведува на пари - плати, пензии (т.е. буџетски пари), енергија (нема никој, без оглед на политичката партија, што не отворил компанија за трговија со електрична енергија), неспецифицирани капитални инвестиции... можеби дури и некаков вид ракета... иако второто сè уште не сме го слушнале.

И сепак, салите се полни, или убаво камуфлирани за да изгледаат полни.

Оние кои не одржуваат митинзи, бидејќи имаат минимално членство и минимален број кандидати за централни избори, се ПСД. Конечно, тие се најенергични во однос на кампањата што ја водат на мрежите, и не се занимаваат со ВВ, од која се фракција, туку се занимаваат со ЛДК, ПДК и Османи.

И да, тие се директни во своите критики кон опозицијата. И да, тие многу често се во право. И затоа сега истата оваа опозиција одбива да се вклучи во дебати со претставници на ПСД. А одбивањето да се соочи со некого покажува слабост - дека дури и ароганцијата е слабост. Станува супер-слабост кога се враќа како бумеранг со помалку гласови.

Не знам колку гласови ќе можат да соберат кандидатите на ПСД. Но, знам дека тие пренесуваат порака што треба да се сфати сериозно: на Косово му се потребни промени (ПСД не мора нужно да се квалификува тука) и во луѓе и во идеи.

* * *

Со години, политичките лица малку се менуваа. Со години, ништо покреативно не се слушаше од „ќе ги зголемиме платите“ (на јавниот сектор, се разбира). Со години, не се дадени решенија за системските проблеми, бидејќи нема ниту волја ниту знаење.

Дека ако постоеше волја, знаењето ќе се пронајдеше.

Шест години сме сведоци на посебна политичка војна во Косово.

Партија која себеси се нарекува движење беше градена и зајакната со години, но кога дојде на власт ја пропушти можноста, како што продолжува да ја пропушта, да донесе промени и вистински економски развој.

Со својот пристап, тој ја задушува средната класа и придонесува за создавање класа паразити кои не се заинтересирани за ништо во животот.   

Од друга страна, тука се и опозициските партии, кои некогаш ја држеа власта, а ја злоупотребуваа до крајност. Затоа ја изгубија власта. Ја изгубија и креативноста. Ги изгубија идеите.

Сега тие се сведени на обични слаби имитатори и формации кои имаат голема веројатност да ги поттикнат фракциите.

Луѓето продолжуваат да бидат гледачи.

Што продолжува да се појавува на изборите.

Кој сè уште не сфатил кој треба прв да биде казнет затоа што сме тоа што сме.

[заштитена по е-пошта]