KOHA.net

Изгледа

Фалсификување на минатото: Кога џелатите глумат жртви

За Вучиќ и другите националистички лидери, како и за идеолозите и пропагандистите на овој нехуман светоглед, војните од деведесеттите започнаа на 24 март 1999 година. Според официјалната политика на меморија, немало ниту уништување на Вуковар, ниту гранатирање на Дубровник, никакво злосторство во Овчаре, ниту четиригодишна опсада на Сараево, ниту етничко чистење во Подриње, ниту големи концентрациони логори за несрпско население, ниту пожари на Корица, ниту живи палење во Вишеград, ниту стотици уништени џамии , ниту над сто илјади жртви, ниту масовни силувања, ниту геноцид во Сребреница, ниту раселување на милиони луѓе, ниту сите други безброј злосторства.

Во Србија на 24 март беше одбележана 25-годишнината од почетокот на интервенцијата на НАТО против РФ Југославија. Годинава на одбележувањето на годишнината учествуваше и генералот Владимир Лазаревиќ, кого државотворната „политика“ и традиционално застапник на вистината го претставува вака: „легендарниот командант на приштинскиот корпус и на Третата армија на ЈНА за време на војната. конфликти на Косово и Метохија и за време на агресијата на НАТО врз РФ Југославија и Србија“. Лазаревиќи зборуваше на откривањето на комеморативната плоча на младите косовски храбри во криптата на црквата Свети Васил Острошки во Ниш. Во својот говор, тој нагласи дека „пред 25 години имаше агресија врз нашата земја, чија цел беше монструозното спроведување на доктрината на Блицкриг на Хитлер“ и дека целта на пактот НАТО „беше да не остави камен на камен без придвижување, сила Србија да клечи и да се моли“. Генералот зборуваше многу друго во сличен стил, но нема смисла да се цитираат неговите зборови. Нема смисла бидејќи Лазаревиќ е осуден воен злосторник.

Хашкиот трибунал го осуди на 14 години затвор за злосторства против човештвото, кршење на законите и обичаите на војната и други нехумани дела. Заедно со него беа осудени Никола Шаиновиќ, Небојша Павковиќ, Драголуб Ојданиќ и Сретен Лукиќ. Сите беа осудени за злосторства извршени на Косово. Она што за Хашкиот суд и за целиот свет е криминал, за српскиот естаблишмент е гордост, затоа и Лазаревиќ беше вклучен во свеченоста. Не и покрај направените злосторства, туку токму поради нив.

Задоцнета заштита

Изборот на генерал за спикер докажува дека режимот на „напредњак“ одржува континуитет со времето на Милошевиќ, со националистичка идеологија, со етничко чистење и злосторства врз цивили извршени на Косово, со фрижидери и масовни гробишта. Со други зборови, со таквиот избор, српските власти само потврдуваат дека интервенцијата на НАТО била неопходна, за да се спречи војската, полицијата и паравоените формации да направат уште поголеми злосторства и целосно да го ослободат Косово од Албанците и другото несрпско население.

Она што го вели Лазаревиќ е всушност одложена одбрана пред судот. Сè што имаше да каже за војната против целиот западен свет, мораше да каже во процесот. Генералот не е единствениот што е склон да изнесува вакви пост фестум аргументи во негова корист, цела група воени злосторници се редовни гости на медиумите каде објаснуваат како всушност ништо не згрешиле, дека само си ја бранеле државата. .

Има добра причина зошто сите вратени од казаматите глумат дека српската јавност е некаков народ. За разлика од домашното јавно мислење, затруено со повеќе од десетгодишна пропаганда, судиите не веруваат лесно и се потпираат само на факти. Обвинетиот има право да фантазира, фалсификува, лаже и прави бизарни ментални конструкции, но работата на судот не е да кимнува со тие фантазии, туку да ја утврдува фактичката состојба. И за националистичкото стадо, за сите идеолози за криминал и изведувачи на теренска работа – фактите се вековни непријатели. Избркајте ги сите лаги, вистината е напишана во пресудата.

Фрагментација на државата

На централната церемонија во Прокупље говореше и неизбежниот Александар Вучиќ, кој, да потсетиме, во 1999 година беше министер за информации во Владата на Србија, односно дел од моќта што ни ги донесе бомбите. Претседателот рече дека „сакаа да ни ја уништат татковината, да ја уништат Србија, да ја распарчат“. Тие не го сакаа ова, туку да го спречат етничкото чистење на Косово, кое беше во полн ек, под команда на Слободан Милошевиќ, чиј министер беше Вучиќ.

Тој ја вклучи и редовната точка од својот репертоар познат колоквијално како „Србите како Гали“: „Постои мала нација во Европа, во мала земја на мала територија, која сè уште стои со гордост и достоинство, која не се согласува со инвазија и наредби од надвор“. Вучиќ не мораше да се замара, едноставно можеше да цитира изјава на неговиот партиски шеф и вицепремиер Воислав Шешел.

Војводски четник, на состанокот на Српската радикална партија на 27 февруари 1999 година, задоволно изјавил: „Ако се случат бомбардирања на НАТО, ако се случи американска агресија, ние Србите ќе страдаме многу, но на Косово нема да има Албанци“. Рака на срце, и Шешели и целиот режим се потрудија да го исполнат ветувањето, па протераа над 850.000 Албанци од Косово.

Вучиќ можеше да го цитира и Властимир Ѓорѓевиќ, кој во времето на бомбашките напади беше началник на Одделот за јавна безбедност на српското Министерство за внатрешни работи. На судењето во Хаг, Ѓорѓевиќ призна дека бил вмешан во криењето на 744 тела на цивилни жртви на масовните гробишта во Батајница, како и дека знаел за фрлањето на трупови во езерото Перучац, па им се извини на жртвите. . Тој беше осуден на 18 години затвор за учество во здружен злосторнички потфат за убивање и протерување албански цивили од Косово во 1999 година.

Бомбардирањето не беше неизбежно

За разлика од Ѓорѓевиќ, Вучиќ никогаш не се извини за учеството во политичкото крило на здружениот злосторнички потфат во војните во деведесеттите. Во која било друга земја одамна ќе беше полиран, па немаше да бидеме принудени да ги слушаме неговите лаги и глупости. Сметките за распарчувањето на државата би биле комични доколку не се однесуваат на страшната трагедија за која нема соодветни зборови. Таа прекрасна земја, социјалистичка Југославија, ја растргнаа токму соборците на Вучиќ, а тој самиот даде скромен момчешки придонес за тоа, во рамките на своите можности.

Слободан Милошевиќ и неговата клика предизвикаа четири војни, извршија агресија врз соседните земји, извршија страшни злосторства и геноцид и го држеа Косово во состојба на апартхејд, удирајќи ги Албанците на секој начин. Ним им беше забрането да учат на албански јазик, како и да издаваат весници, да печатат книги, да отпуштат стотици илјади Албанци и да ги изложат на репресија на национална основа. Социјалистите, радикалите и нивната компанија направија се за да го избркаат Косово од Србија, а сега се жалат дека успеале во целта.

А бомбардирањето не беше ни неизбежно. Да не беа на власт Милошевиќ, Дачиќ, Шешели, Николиќ, Вучиќ и другите витези на апокалипсата, интервенцијата на НАТО никогаш немаше да се случи. Меѓународната заедница со месеци се обидуваше да ги убеди српските власти да го склучат мировниот договор, Ричард Холбрук многупати се сретна со Милошевиќ, Весли Кларк доаѓаше многу пати, но црвено-црната коалиција остана непопустлива. На крајот организираа преговори во Рамбује во близина на Париз, кои траеја 17 дена, но залудно, Милошевиќ и неговата клика не се согласија на никаков договор, иако знаеја дека тоа ќе доведе до бомбашки напади. За нив интерес беше бомбардирањето на Србија, додека никогаш не се грижеа за животот на обичните луѓе, за нив луѓето се обични пиони кои можат да се жртвуваат по потреба.

Монета за промена

Помина четврт век, а одговорните за војната со НАТО алијансата сè уште владеат со Србија. Тие што ги истераа граѓаните во војна, држат патриотски говори, го пцујат црниот запад и глумат жртви. А, 25 години не се сетиле да направат список на оние што ги загубиле животите при интервенцијата на НАТО. Државата не се грижи за мртвите, тие се добри само како гориво за националистичко лудило, како паричка за промена. Фондот за човекови права го утврди точниот биланс на загинатите и направи евиденција за жртвите од бомбардирањето на НАТО име по име.

Животот го загубија 756 лица – 454 цивили и 302 припадници на вооружените сили. Меѓу цивилите има 207 Срби, 219 Албанци, 14 Роми цивили и 14 од други националности. Државните функционери, режимските медиуми, но и повеќето други не ги знаат овие бројки, можеби за нив се премалку, можеби. За 78 дена, колку што траеше војната со НАТО алијансата, српската војска и полиција убиле 7000 цивили.

Никој не застанува на овој последен факт, не се согласува со официјалниот наратив според кој Србите се жртви, а сите други се криминалци. А, овие податоци ги негираат токму џелатите кои се преправаат дека се жртви. Додека тие не се грижат за вистинските жртви, дури ни за српските, а камоли за албанските. Што е целосно во склад со доминантната националистичка идеологија која го презира човечкиот живот.

Бришење на минатото

За Вучиќ и другите националистички лидери, како и за идеолозите и пропагандистите на овој нечовечки светоглед, војните од деведесеттите започнаа на 24 март 1999 година. Според официјалната политика на меморија, немало ниту уништување на Вуковар, ниту гранатирање на Дубровник, никакво злосторство во Овчара, ниту четиригодишната опсада на Сараево, ниту етничкото чистење во Подриње, ниту големите концентрациони логори за несрпско население, ниту петардите на Корица, ниту живите запалени во Вишеград, ниту стотици уништени џамии, ниту над сто илјади жртви, ниту масовни силувања, ниту геноцид во Сребреница, ниту раселување на милиони луѓе, ниту сите други безброј злосторства.

Режимот на Милошевиќ и неговите сателити со години правеа хаос низ поранешна Југославија, пукајќи, гранатирајќи, мачејќи, депортирајќи, ограбувајќи, силувајќи, предизвикувајќи бесни страдања на невини луѓе, убивајќи жени, деца, стари луѓе, палејќи села и уништувајќи градови. Ова несфатливо зло, чиј обем е невозможно да се дефинира, мора да се избрише со сунѓер, а убијците да бидат прогласени за жртви. Во Србија силите се слаби, неверојатни, интелектуални, политички, црковни, медиумски и сите други за да ги убедат граѓаните во фалсификуваната слика од минатото. Но и државјанството не носи глас, луѓето сакаат самовиктимизација, положбата на жртвата е удобна, затоа што те прави апсолутно неодговорен за било што. Симбиозата на угнетените и доброволно измамените функционира совршено, на задоволство на двете страни.

*Написот е преземен од српскиот портал: zurnal.info/Преведено на албански: kdp.mk