Амер Алија од Фондот за хуманитарно право на Косово изјави дека институциите не направиле доволно за жртвите на сексуално насилство.
Поканет во емисијата „Темпус“ на КТВ, Алија истакна дека од крајот на војната досега се поднесени 10 обвиненија за сексуално насилство како воени злосторства.
Тој изјави дека во текот на изминатата година биле поднесени шест обвиненија за сексуално насилство за време на војната и дека според неговите информации четири лица се во притвор.
„Од крајот на војната до сега се поднесени 10-тина обвиненија за сексуално насилство како воени злосторства, но само во последната година се поднесени шест обвиненија, од кои четири, колку што знам, се против лица кои моментално се во притвор. Досега во Косово само едно лице е осудено за воени злосторства од страна на локалното судство, но со овие случаи се занимавал и Кривичниот трибунал во поранешна Југославија, каде многу малку од јавноста има информации дека овој Трибунал осудил пет Српските претпоставени, без разлика дали се воени или полициски службеници за злосторствата што ги направиле нивните подредени, односно оние прекршоци што се случиле каде според пресудите се споменуваат Приштина, Белегу, Ќерези. Значи, во овие три земји се случиле дејствија или се слушнале некои, мал број на навредени лица и добро е да се знае дека овој трибунал документирал дека во војната на Косово се случил сексуален прогон како злосторство против човештвото, така што имало систематски и дистрибуиран во повеќе градови на Косово“, нагласи тој.
Алија рече и дека Фондот нема директен контакт со жртвите на насилство, бидејќи според него, Фондот им помага на органите на прогонот со различни обуки за овие случаи.
„Знаеме дека Фондот нема директен контакт со жртвите на сексуално насилство бидејќи со оваа работа се занимаваат други организации кои секако им помагаат и на жртвите и на Комисијата, како го помагаме овој процес преку различни обуки за обвинители, судии. Еднаш одржавме и обука за истражување на податоците од базата каде може да се најдат материјали или материјални докази кои можат да се користат како пропратен доказ“, објасни понатаму Алија.
Алија: Истрагата треба да се прошири и на претпоставените, жртвите не можат секогаш да го идентификуваат сторителот
Алија изјави дека доколку жртвите го познаваат сторителот на делото, треба многу добро да го опишат. Но, според него, не секогаш е потребно да се знае идентитетот на сторителот, туку доволни се и други елементи кои им помагаат на органите на обвинителството да го откријат сторителот.
„Често други елементи дека подредените или војниците, полицајците на терен и обвинителството насилството го извршиле преку работа, преку информации на пример кои единици учествувале во одредена акција, на одредена територија, било преку униформи или тие. беа полициски, воени, паравоени униформи итн. Овие информации ќе му помогнат на обвинителството да ги обвини нивните претпоставени преку одговорноста на здружениот злосторнички потфат“, нагласи тој.
Според него, ако примарниот план на армијата или полицијата бил да иселат град или територија и при тој план војниците отстапувале, правеле прекршоци и слични кривични дела, тогаш Обвинителството со некои информации кои ги прифаќа од странките повредените можат да поднесат пријава против нивните претпоставени.
„Како што Кривичниот трибунал за поранешна Југославија ги осуди, а ние секогаш инсистираме на идентитетот на лицата кои го извршиле кривичното дело, од причина што на Косово се постапуваат со директни обвиненија со идентитет, но јас предложив дека тие се прошируваат дури и на претпоставените кои имаа одговорност, или командуваа на одредени територии, а обвиненијата одат вертикално“, рече Алија.