Вучиќ е монструм, а не политичар

Дали сме граѓани на Србија, народ на слободата или потчинета маса кога толку години страдаме од незамисливата тиранија на негативец кој лажно се претставува како политичар, па дури и како претседател. Постојат две рани што чудовиштето кое ја држи функцијата претседател, заедно со неговата нарко-мафија и хомосексуална мафија, му ги нанесе на општествениот организам на Србија, кои тешко ќе се излекуваат. Првата е дилетантизмот како синоним за некомпетентност, површност, глупост и бесмислица, а втората е изгубеното Косово, како изговор за грабежот на граѓаните на Србија, кои всушност се заложници на сите политичари, од времето на Пашиќ до времето на Вучиќ.

Јас сум Милојко Пантиќ, а вие ја гледате спортско-политичката Галаксија. Имате право да ја знаете вистината. Духот што им предизвика толку многу зло на граѓаните и на државата Србија и кој, според рецептот на шефот на Хитлеровата пропаганда, Гебелс, ги обвинува противниците, во нашиот случај, студентите и граѓаните, за овие зла, не може да се нарече ништо друго освен чудовиште.

Не поминува ден без да се појават нови докази во јавноста дека лидерот на Србија е човек без емпатија и морал, кој извршил и продолжува да извршува исклучително гнасни и зли дела.

Неговите лојални луѓе, или поточно вандали, го демолираа автомобилот на синот на професорот по филозофија на Универзитетот во Нови Сад, Динко Груховиќ. Додека тој ја залажува јавноста со приказни дека студентите сакаат да му го убијат семејството, вандалите ги заплашуваат граѓаните со чисти фашистички методи.

На социјалните мрежи се појави опис на монструозната ликвидација на противничкиот кандидат на Вучиќ за функцијата претседател на СНС (Српска напредна партија), Владимир Цвијан. Соработниците за обезбедување на Вучиќ, криминалци и убијци, го киднапираа Цвијан во Црна Гора, го префрлија во Белград, го отруја со цијанид и го фрлија во Дунав. Само три години подоцна беше откриено дека на гробиштата „Орловача“ има гроб на кој е напишано само името Владимир. Полицијата објави дека Цвијан извршил самоубиство, што значи дека неговото тело е извлечено од Дунав во 2016 година и немало понатамошна истрага за тоа убиство.

Монструмот на позицијата градоначалник, од злосторството за корупција и смртта на 16 лица во Нови Сад, сè повеќе ни нуди сè погрди дела за да го засени монструозното убиство во ресторанот „27“, во кое учествувал и началникот на белградската полиција, Веселин Милиќ.

Хори, во својство на градоначалник, бара од Главното обвинителство да покрене истрага и да ги потврди наводите дека студентите, кои на 15 март минатата година, на најголемиот протестен митинг во историјата на Србија, организирале употреба на звучен топ. Неговата поддржувачка, таканаречената Ана Брнабиќ, дури тврди дека студентите симулирале употреба на звучен топ со цел да предизвикаат граѓанска војна и да го убијат Вучиќ и неговото семејство.

Се поставува логичното прашање: Дали ние граѓаните на Србија сме народ на слободата или потчинета маса, кога толку години страдаме од незамисливата тиранија на негативец кој лажно се претставува како политичар, па дури и како претседател. Откако неговиот политички татко, воен злосторник, презривиот Шешељ откри во 2014 година дека тој, кој се прогласува за најдобар студент по право, дури и не знае каде е факултетот, бидејќи му ја дале дипломата.

„Овој режим не се придржува ниту до морал ниту до чест во политиката. Овој режим живее од медиумска манипулација. Единственото нешто за што се способни, особено шефот на режимот, Александар Вучиќ, е медиумска манипулација. И тој е одличен мајстор. Имаме претседател на републиката кој стана претседател со универзитетска диплома без да полага ниту еден испит; тој дури не знае ни каде се наоѓа факултетот, ниту пак знае на кој факултет е запишан. Па што сакаат неговите луѓе на политичката сцена, речиси никој друг не знае како подобро да им служи на западните сили. Тие знаат, но зошто овие луѓе дојдоа на власт? Затоа што се подготвени да предадат повеќе, затоа што некогаш биле на сосема спротивни позиции. Затоа Тадиќ, кога станува збор за Косово, не би предал толку многу за 10 години колку што Томислав Николиќ, Александар Вучиќ и Ивица Дачиќ направија за еден месец“ (Воислав Шешељ)

Барањата на сите протести требаше да бидат неповратна оставка на Александар Вучиќ. Наместо тоа, чудовиштето секојдневно прогласува дека толку многу ја сака Србија што нема да дозволи никој да ја уништи. Тој е толку крволочен човек што би ги убил сите бунтовници, би ја запалил земјата и би владеел со јагленисаните урнатини.

Тврдењето дека студентите ја инсценирале употребата на звучен топ на 15 март го потврдува ова. За негативецот, медицинските уверенија на многу жртви на тоа забрането оружје немаат никаква вредност. Еден од нив е Марко Самарџиќ, српски одбојкар, кој вели: „Неприфатливо е оние чии животи беа загрозени таа ноќ да бидат принудени да даваат изговори“.

Конечно, еве ги непобитните докази дека звучниот топ бил активиран против граѓаните кои мирно стоеле, оддавајќи им почит на убиените во корупцискиот криминал во Нови Сад. Неговиот личен телевизиски репортер, со коњско лице, директно го коментираше настанот со зборовите: „Престани, градоначалнику“.

* * *

Постојат две рани што чудовиштето кое ја држи функцијата градоначалник, заедно со неговата нарко-мафија и хомосексуална мафија, му ги нанесе на општествениот организам на Србија, кои тешко ќе бидат залечени.

Првиот е дилетантизам како синоним за некомпетентност, површност, глупост и бесмислица, а вториот е изгубеното Косово, како оправдување за грабежот на граѓаните на Србија, кои всушност се заложници на сите политичари, од времето на Пашиќ до времето на Вукиќ.

Петнаесетгодишното уништување на школството, образованието и културата воопшто, наметнувајќи дилетантизам наместо професионализам во сите области од животот, особено во владините институции, е најголемата и најсериозната српска рана што ќе ја почувствуваме дури кога ќе заврши режимот на чудовиштето.

Затоа што неговите министри, неговите заменици, градоначалници, директори на јавни претпријатија, полицајци, судии, обвинители, новинари, директори на културни институции и претседатели на спортски федерации и клубови, сите се без никакви квалификации за работата што ја работат. Нивниот единствен квалификациски статус е лојалноста кон чудовиштето на власт кое ја уништува државата и нацијата.

Втората голема рана е Косово, наводната српска света земја, за која претходниот патријарх Иринеј рекол: „Доколку е потребно, ќе чекаме 500 години додека не го вратиме Косово“.

Ако ова го вели првиот човек на Српската црква, тогаш е јасно дека ниту тој, ниту некој од свештениците не ја прочитал „Книгата Јов“, каде што пишува: „Господ даде, Господ зеде. Благословено да е името негово“.

Но, да се вратиме на сегашноста и реалноста.

Косово не се отцепи. Косово беше ампутирано од српските власти, тие го отцепија од Србија, не можејќи да најдат форма на заеднички живот за Србите и Албанците, кои го сочинуваат мнозинството во поранешната јужна покраина Србија.

Мора да се прочита што пишува како сведок Димитрије Туцовиќ, првиот српски социјалдемократ кој бил дел од Воената администрација во Косово по Првата балканска војна и ослободувањето на територијата од петвековна турска окупација. Туцовиќ сведочи дека српската воена администрација извршила геноцид врз целото албанско население, па дури и денес, српските владетели го користат Косово за ограбување на граѓаните на Србија. Ова е перфидната игра на српските владетели од Пашиќ до Милошевиќ и неговиот Меморандум до Српската академија на науките и уметностите. Со години тврдам дека и покрај поразот на Милошевиќ во Косово, во тој регион Србите сè уште живеат во мир и во соработка со Албанците.

Сепак, чувство на задоволство се појави деновиве кога студентска експедиција, по монструозниот Крагуевачки меморандум за Косово, кој сигурно го напишал некој професор со националистичка ориентација, отиде во Косово. По враќањето, тие ги презентираа своите впечатоци на телевизиската станица КТВ во Зрењанин.

Михајло Марковиќ, студент на Правниот факултет во Белград, вели, а јас цитирам: „Впечатоците се многу убави; разговорите беа прекрасни, разговаравме и со Албанци и целосно ги разбивме предрасудите и пречките што постојат во Косово. Секој живее, можеби е малку чудно да се каже, во мир и ситуацијата е добра.“

За многу луѓе во Србија, оваа вистина е болна, бидејќи сфатија дека наративот за подлите „Шиптари“ кои го угнетуваат српскиот народ на Косово е лажен. Всушност, тоа е националистичка измама што му користи само на режимот на чудовиштето.

* * *

исто така Ражон 28 јуни 2026 година Ројтерс: Вучиќ се стреми кон премиерска функција и го поставува својот сојузник за претседател

Сега ќе следи дел кој ќе зборува за ова. Но, пред тоа, само две забелешки: во 2012 година, кога чудовиштето дојде на власт, јавниот долг на Србија достигна 15,85 милијарди евра. Денес, овој долг, по 15 години негово владеење без никакви ограничувања, достигнува 108 милијарди евра. Во 2012 година, Србија немаше милијардери. Денес има 48, сите во евра.

Најголемата човечка беда и понижување, ако членовите на ППС можат да ја разберат, е да се служи на таков криминален режим, во кој бетонски засолништа паѓаат врз главите на минувачите и ги убиваат, а за кои дури и по две години не се знае кој е виновен.

Следно, затоа, е делот со наслов: „Колку чини најскапиот српски збор: Косово“ (кој авторот го обработи во 2021 година, vr).

Цената таа година кога ја правевме емисијата беше 600 милиони евра годишно од државниот буџет што се полни со наши пари. Денес, оваа цена е една милијарда евра, кои не одат кај Србите на Косово, туку кај огранокот на криминалната организација на ППС, таканаречената Српска листа. Верувам дека по оваа приказна, засекогаш ќе го промените вашето мислење за таканаречената српска света земја и наводната љубов на чудовиштето Вучиќ кон Србија.

Поранешната јужна покраина Србија денес е независна држава Косово, а тоа е сè уште тема што бескрупулозно им се наметнува на очајните граѓани на Србија и од владата и од опозицијата.

Минатата недела, разговорите во Брисел пропаднаа поради одлуката на косовската влада да ги укине трансакциите со двојно плаќање на северот со мнозинско српско население и да користи само евро наместо динари и евра. Кандидатот за функцијата претседател на Србија повторно ѝ објави на нацијата, како да се прашува, дека нема да го дозволи ова сè додека косовската влада не ја формира Заедницата на српски општини.

Од друга страна, во неделникот „Неделник“, поранешниот претседател на Србија, Борис Тадиќ, на дури 6 страници ја објаснува својата некогаш неуспешна и неприфатена идеја за решавање на косовското прашање во, како што вели, 4 клучни точки. И Вучиќ и Тадиќ, како и сите нивни претходници на власт во Србија, од времето на Пашиќ до денес, се справуваат со последиците, но никогаш не помислуваат да ја споменат причината за отцепувањето на Косово од Србија. И не само тоа, тие нè лажат, дека Албанците сакаат да ги протераат сите Срби од Косово, дека коегзистенцијата меѓу Албанците и Србите на Косово е невозможна. Го кажуваат ова иако никој од нив никогаш не бил јужно од Ибар за да се убеди дека коегзистенцијата не само што е можна, туку всушност постои, и тоа на 5 километри од центарот на Приштина, во српска Грачаница. Јас бев таму и самиот се уверив. Сите граѓани на Србија, благодарение на овој став на српските политичари, се заложници на политиката на задржување на нешто што повеќе не е наше, бидејќи ако секој од тие сто илјади Срби што останаа на Косово го добиеше својот дел од она што е издвоено од српскиот државен буџет за наводна помош за нив, Србите, во просек, би имале европски стандард, односно повисок стандард од сите Албанци на Косово.

Оваа тема беше детално обработена во емисијата број 926 од март 2021 година под наслов „Најскапиот српски збор вреди 600 милиони евра“.

Навистина би сакал да чујам контрааргументи на овој коментар.

„Пријатели на спортот. Минатата недела, делегација на „Здружението на протерани Срби и семејства на исчезнати лица од Косово и Метохија“ ја посети, без предупредување, канцеларијата на претседателот на Српската академија на науките, Владимир Костиќ, и побара негова оставка поради изјавата дека „Косово дефинитивно де јуре и де факто повеќе не е дел од Србија“. Размената на тези меѓу Србите е бесконечна, па мислам дека би било пологично да одат во канцеларијата на претседателот на Србија, кој беше член на владата за време на војната и поразот на Косово, и да побараат негова оставка, бидејќи дури и денес не се знае каде се нивните исчезнати роднини. Истиот ден, големиот предавник на Србија, Александар Вучиќ, несвесно откри колку пари нашите граѓани украле од српскиот буџет секоја година само на сметка на Косово. „Косово е голем товар“, рече узурпаторот на српскиот буџет, бидејќи секоја година 600 милиони евра. Секако, не му падна на памет да прецизира каде се потрошени тие огромни суми пари, на кого му се дадени, кога и зошто. Бидејќи биди...“ Внимателно, пресметката е едноставна. Ако половина од таа сума одеше кај секој од тие сто илјади Срби што живеат денес на Косово, а другата половина одеше за општи заеднички трошоци, како што се образование, здравство, култура, спорт, инфраструктура... Србите би имале многу подобар животен стандард од Албанците на Косово. Поделувајќи 300 милиони евра на секој Србин жител на Косово, секој би добивал 3 илјади евра годишно или 250 евра месечно. Затоа, семејство од 4-5 члена би имало стандард близок до европскиот. Во тој случај, најстариот дневен весник на Балканот („Политика“) не би можел да ја изрази својата загриженост за Србите, како што направи на насловната страница, претходно оваа недела, каде што вели: „Зошто светот не ги гледа страдањата на Србите од Космет?“

Ова е темата на воведниот коментар насловен како „Најскапиот српски збор вреди 600 милиони евра“.

Светот не ги гледа страдањата на Србите од Космет, исто како што не ги виде страдањата на Албанците за време на Балканските војни од 1912 и 1913 година. Сепак, основачот на социјалдемократијата во Србија, Димитрије Туцовиќ, го виде тоа страдање како учесник во тие војни по кои беше воведена српска воена администрација во Косово. Туцовиќ го напиша ова во својата книга „Србија и Албанија“, а цитирам: „Штом војската доби власт, војската, зад која не се издвојуваа политички лидери, се соочи со албанското население и изврши такво уништување што го турна албанскиот народ во очајна борба за опстанок. Така започна серијата битки што продолжуваат, со повеќе или помалку прекини, до ден-денес и чиј крај не е никаде на повидок. Обид за убиство со предумисла беше направен против цел народ, што е кривично дело што мора да се казни“.

Објаснувајќи што стои зад таквата убиствена политика кон Косово, Димитрије Туцовиќ пред повеќе од еден век, како да ги имаше сегашноста и минатото, како и владеењето на Милошевиќ во Србија, го напиша следново: „Долгот на државата, новите државни даноци, милитаризмот и другите паразитски државни институции бараат уште поголема жртва од народот поради перципираната опасност од Албанците и на тој начин нè задушуваат финансиски и нè исцрпуваат економски“.

Кога сето ова ќе се знае, тогаш е јасно дека загриженоста што неуставниот владетел и предавник на Србија ја има за народот на Косово е лажна. Доколку неговата загриженост беше искрена, тој ќе подели милиони евра, од почетокот на оваа приказна, на народот на Косово и немаше да ги дели тие пари со својата Српска криминална листа во Северна Митровица.

Исто така е јасно зошто политичкиот татко на големиот предавник, воениот злосторник, злиот доктор Шешељ, од време на време вреска: „Србија никогаш не треба да го признае Косово“ и така доаѓаме до одговорот на прашањето, зошто повеќето од лидерите на таканаречените опозициски партии мислат исто како Шешељ. Значи, Косово е завеса зад која се кријат владетели и политичари од сите бои, од времето на Туцовиќ па наваму. И секогаш кога ги споменуваат Србите на Косово, нашите квазиполитичари мислат на територијата, а не на луѓето, бидејќи Србија е заѕидана во замокот составен од лажното и славно минато и митолошката историја на средниот век.

Треба да се прашаат сите тие професионални Срби каде, освен во епската поезија, се наоѓа тој познат завет на Косово и во кој век Србија напредувала во цивилизацијата благодарение на помошта на православието на Свети Сава. Патем, вториот најважен српски интелектуалец, Вук Караџиќ, не бил спречен од католичката религија да ги достигне највисоките нивоа на цивилизација.

Сите знаеме дека последниот српски водач и национален мотиватор во стилот на приказната на Киш: „Славно е да се умре за татковината“, беше Слободан Милошевиќ. На овој лажен водач без двоумење му веруваа милиони Срби во Газиместан, каде што во 1989 година беше одбележана 600-годишнината од фикцијата наречена Битката на Косово. Во тоа време, нова фикција, имено фикција, имено тврдењето лансирано од Милошевиќ дека србизмот во Југославија е во опасност, повторно преовлада над реалноста во умовите на милиони Срби.

Тоа е, тие му веруваа на Милошевиќ, а не на своите џебови, кои во времето на владата на Анте Марковиќ беа европски плати. А кога фикцијата триумфира над реалноста, се отвора пекол. Србија до ден-денес живее во тој пекол, бидејќи секоја фикција, односно фикција, има некои допирни точки со реалноста.

Затоа Вучиќ владее со Србија со своите фикции, а не знаеме колку долго, бидејќи само востание може да ја спаси Србија.

исто така Ражон 24 мај 2026 17 полицајци повредени на студентски протест во Србија, Вучиќ: Можно е да поднесе оставка

Востанието кое ќе го промени не само Вучиќ и неговите следбеници, туку и системот што ги произведува сите оние Никола Пашица, Стојадиновиќ, Ранковиќ, Милошевица, Шешела, Николиќа, Вучица, Дачица и други како нив.

Само востанието ја спасува Србија.