Музичката ѕвезда Тејлор Свифт ја откри најмрачната и најболната страна од нејзината масивна турнеја „Eras Tour“ во нејзиниот нов документарец на Disney+, „Крајот на една ера“, каде што открива дека по неколку трауматски концерти минатото лето сакала да „исчезне“ и да се повлече од јавноста, објави „Дејли меил“ во неделата.
Пејачката, која штотуку наполни 36 години, откри дека за време на турнејата, особено во Лондон, се соочила со неверојатен емотивен товар по смртоносниот напад во Саутпорт, каде што три деца ги загубија животите за време на час по танц на тема Тејлор Свифт, како и по терористичките закани што ја принудија да ги откаже нејзините концерти во Виена.
Во трогателна сцена во документарецот, Свифт е видена зад сцената пред првиот концерт од втората вечер во Лондон, обидувајќи се да се смири. Ѝ се придружува нејзиниот близок пријател, Ед Ширан.
„После ова имам два месеци одмор, кој ми е потребен повеќе од кога било. Сакам да одам некаде каде што никој нема да може да ме најде. Не сакам да се чувствувам бркана како животно. Во последно време се чувствувам многу нападната“, рече таа, со глас исполнет со емоции.
Документарецот прикажува и други тешки моменти, каде што пејачот прснува во солзи само неколку минути пред да излезе на сцената на стадионот Вембли.
Таа е прикажана како плаче во прегратката на нејзината мајка, Андреа Свифт, по приватните средби со семејствата на жртвите од нападот во Саутпорт.
И покрај болката, Свифт вели дека нема друг избор освен да стави „маска на сила“ и да настапи.
„Ментално, честопати живеам во многу нереална реалност. Но, моја работа е да се справам со сите овие чувства, а потоа веднаш да станам за да настапам“, рече таа.
Пејачката се споредува себеси со пилот кој управува со авион низ турбуленции, обидувајќи се да остане смирена за доброто на патниците - во овој случај, нејзините обожаватели.
Концертите на Вембли го означија враќањето на Свифт во Велика Британија по трагедијата во Саутпорт и терористичките закани во Виена.
Таа беше домаќин на околу 92 обожаватели во текот на пет последователни ноќи, додека документарецот јасно го покажува стресот, стравот и емоционалниот товар што го носеше подалеку од очите на јавноста.