Златната генерација на боксот

Статијата од 7 ноември 2020 година е препечатена во спомен на боксерската легенда Назиф Гаши, кој почина денес на 74-годишна возраст.

Постојат сомнежи за датумите, но тој многу добро ги памети имињата. Се сеќава и на важноста што ја имаше боксерскиот клуб Приштина за спортот во тогашната сојузна држава.

Мехмет Богујевци со гордост зборува за успесите што ги постигнал клубот Раднички, кој кон крајот на седумдесеттите го смени името во Приштина. Богујевци, долго време генерален секретар на Косовската боксерска федерација, во малата канцеларија на федерацијата чува неколку фотографии од најуспешните генерации на приштинскиот клуб. Тој е на сите слики. Тој вели дека Приштина освоила само една титула без него во тимот. Од малата канцеларија Богујевци продолжува да го води боксот во земјава. Тој признава дека сега е многу потешко и дека е невозможно да се повторат успесите од седумдесеттите и осумдесеттите години од минатиот век. Спомнувам многу причини за ова.

За Богујевци, како и за сите боксери од неговата генерација и генерацијата по него, темата за успесите на Приштина е омилена. Во секој разговор, наведете некои детали од некој настан. Често зборува за соработката со покојниот тренер Лах Нимани, за незаборавните средби со најдобрите југословенски боксери во тоа време.

Тој оценува дека растот на клубот од Приштина влијаел на подигнување на боксерското ниво ширум Југославија. Раскажува за времето кога интересот за аматерскиот бокс бил исклучително голем. Кога сите на Косово беа возбудени за успесите на боксерскиот клуб.

Богујевци му се приклучил на Раднички во декември 1969 година, по неколку години успех во Спартак Суботица, каде што студирал. За време на престојот во Суботица имаше многу слободно време и реши да се обиде со бокс. Не веруваше дека со време ќе стане најдобар боксер во категоријата и еден од најголемите спортисти во историјата на Косово. Првите индивидуални титули ги освои во Спартак. Но по завршувањето на средното образование се вратил во Косово и се приклучил на клубот Раднички.

Клубот од втора категорија

Раднички беше второлигаш, но полека почна неговиот раст. Тоа беше значително помал и помалку организиран клуб од Спартак. Но, тоа не траеше долго.

Големата промена во приштинскиот клуб се случи со доаѓањето на тренерот Лах Нимани од Митровица.

„Почнав да боксувам за Приштина во март 1970 година. Приштина беше во Втората лига, не многу добро организиран, уморен клуб. Со влезот во Првата лига, пак, ситуацијата се промени. Живорад Шишковиќ пристигна како тренер, одличен поранешен боксер на боксерскиот клуб Приштина, учител, добар тренер. Почнавме да правиме добри резултати. Приштинскиот клуб стана силен кога се засили со боксерите на Трепча, Фарук Герџалиу, Џевдет Пеци и Енвер Хајредини и тренерот Лах Нимани. Со тие тројца боксери, Приштина многу брзо почна да жнее последователни успеси“, вели Богујевци.

Неколку години по неговото доаѓање, Раднички се пресели во првата сојузна лига. Промените продолжија да се случуваат и ситуацијата во клубот се подобри. Не помина долго пред да дојде долгоочекуваниот успех.

Првата титула Раднички ја освои во изданието 1975/76 година. Покрај Богујевци, кој брзо беше промовиран во капитен на тимот, првата титула ја донесоа и Бајрам Хашани, Џевдет Пеци, Назиф Гаши и многу други. Богујевци внимаваат со имињата. Не спомнувам многу. Вели дека ќе му биде жал ако некого заборави. И тој не се занимава многу со состаноци. Не се земаат ниту другите, но заедничко на сите е тоа што зборуваат за петте титули кои Приштина ја претворија во „бесмртна“ екипа.

Всушност, Раднички, поточно Приштина, освои неколку титули по ред, додека по пауза ја освои петтата титула во 1984 година. Богујевци веќе беше во пензија, исто како и многу други успешни боксери од првата генерација.

По освојувањето на првите титули, Приштина постојано беше еден од водечките клубови во Првата лига на Југославија, а неколку пати беше и вицешампион.

Богујевци и други тврдат дека заслужиле повеќе титули и дека имало големи неправди.

Поранешниот светски вицешампион изјави дека Приштина тогаш била професионален аматерски боксерски клуб. Тој раскажа за големата поддршка што ја имал клубот.

„По уставните измени од 74-су се смени и раководството на клубот. Имаше повеќе Албанци. Тимот беше засилен со боксери од Косово. Мештаните беа малку поинакви, имаше толку многу луѓе што стадионот за мали спортови не беше окупиран, беше целосно полн“, вели Богујевци.

„Конкуренцијата автоматски се зголеми. Сите клубови од поранешна Југославија се подготвуваа да не победат. Беше проблем да не победиме. Овде-таму губевме натпревар, но главно постигнувавме победи“, додаде тој.

Богујевци вели дека било привилегија да се следат натпреварите на Приштина одблиску. Таа вели дека најголемата чест што може да се даде е да се покани некого. Тој покажа дека имало случаи натпреварите да се одржуваат и на стадионот во Приштина поради големиот интерес.

Шампионот на Југославија во екипна конкуренција беше одреден врз основа на успесите постигнати на првенството што се одржуваше секоја недела, со редовни кола. Се одиграа десет дуели и победи најдобриот тим.

Еден од боксерите што го носеше клубот од Приштина беше Назиф Гаши. Тој сè уште го следи боксот, но не е директно вклучен во спортот. Гаши беше важен дел од тимот во доцните седумдесетти, кога тоа беше најуспешниот период.

Назиф Гаши раскажува за направените промени кои го донесоа успехот на славната Приштина, која е запаметена како една од најуспешните тимови на Косово во времето на сојузната држава.

„Кога дојдов во клубот од Приштина, кога влегов во првиот тим, во 71 година, клубот влезе само во Првата лига на Југославија. Во тој последен пат на табелата станавме шампиони. Беше добар успех, добро се работеше во клубот на Приштина, позитивна промена. Освоивме пет титули по ред“, вели Гаши. Во боксерските кругови често се зборува за дуелите на Гаши со противници од другите земји на Југославија. Се споменува неговиот боксерски стил и големите победи што ги постигна.

Гаши го препознава придонесот на починатиот Лах Нимани за извонредниот раст на Приштина. Раскажува за многу добрите односи на тренерот со боксерите, кои според него биле клучот за успехот.

„Ја започнавме работата, почна добрата работа, почна волјата на нас боксерите. Започна блискоста на тренерот со тимот. Почнавме со различна работа, со повеќе волја и енергија за успех“.

Надежи за иднината

Патот што го направи Лах Нимани, од Митровица до Приштина, неколку години подоцна го направи и Сефедин Браха. Во Приштина се пресели во 1978 година и до 1989 година беше помошник на Ниман во најголемиот боксерски клуб на Косово.

Браха неодамна се врати од Германија во Косово и отвори боксерски клуб во Митровица. Клубот се вика Трепча, како и сите големи клубови во рударскиот град.

Браха е убеден дека повторно ќе се појават боксери на високо ниво, кои ќе освојуваат медали на светските и европските првенства.

Такви беа боксерите на приштинскиот клуб. Азиз Салиху има олимписки бронзени медали, Мехмет Богујевци светски сребрени медали, додека други имаат освоено големи медали во тоа време.

Всушност, кога Приштина беше доминантна во Југославија, боксот во сојузната држава беше на највисоко ниво. Медалите на сите меѓународни натпревари го докажуваат тоа.

„Тоа е период кој не може да се повтори, без разлика на талентите и условите кои можат да се обезбедат сега. Самиот факт за петте титули на поранешна Југославија го докажува тоа. Имаме успеси на сите првенства, вклучително и Европските, Светските и Олимписките игри. Добивме медали“, се присетува Браха.

Тој вредно работи со неколкуте боксери што ги има на тренинзите. Опремата ја обезбеди самиот. Вели дека наишол на добра поддршка и дека не недостигаат талент и волја. Но, тој признава дека треба многу работа за да се достигне врвот.

За златната генерација на Приштина работата не била проблем. Тимот главно престојуваше во подготвителни кампови. Најмногу во Сарај Скопје, вели Богујевци. Временските снимки сведочат за многу добрата атмосфера на тренинзите. Делото на покојниот Лах Нимани е исто така ценето од сите. Се смета за клучен, но само од луѓе кои во тој свет биле на важна позиција.

Боксот во Косово, како и во повеќето земји од регионот, е на значително пониско ниво. Меѓународните успеси отсуствуваат, а гледачите се малку. Интересот за аматерскиот бокс е многу намален. Ниту бројот на млади кои се одлучуваат за кариера во ринг спортот не е голем.

„Има таленти, не верувам дека ќе недостасуваат резултати. Не можам да прејудицирам, но талентите, аспирациите, волјата постојат. Се надевам дека ќе тргнеме по таков пат, каде што бевме со претходната генерација“, вели Браха.

Приштина сега не е ни најсилниот клуб на Косово. Но, неговото минато изгледа големо. Со успесите на Приштина се фалат сите, не само поранешните боксери.