Улогата на обединета Германија и Косово

По завршувањето на Втората светска војна, Германија поради одговорноста и товарот што го наследи, еден период стана нација без држава. Германската држава потпадна под управа на четирите победнички/ослободителни сили - Соединетите Американски Држави, Велика Британија, Франција и Советскиот Сојуз.

Додека од 1949 година беа создадени две различни држави, во западните области беше создадена Сојузна Република Германија и во областите контролирани од Советите беше создадена Германската Демократска Република. Оттогаш, па до падот на Берлинскиот ѕид, во западногерманската политика постоеја три стратешки ориентации за справување со оваа поделба на две држави: специјални односи со Соединетите Американски Држави, постојана поврзаност со Западот и создавање кредибилитет со соседите. Се разбира, стремежот за обединување на Германија беше прикажан и преку Уставот на Сојузна Република Германија.

Покрај тоа, оваа ориентација ја вкотви германската политика во мултилатерализмот и политиката позната како „цивилна моќ“, што значеше избегнување употреба на воена сила за решавање на регионалните и меѓународните проблеми. Во исто време, Сојузна Германија беше многу внимателна да не преземе водечка улога во европската или меѓународната политика, пред се поради нејзиното наследство и од Втората светска војна.

Германците од двете страни на границата не се откажаа од својот сон за повторно обединување во една држава, иако тоа изгледаше како сон во екот на Студената војна, која кулминираше со подигнувањето на Берлинскиот ѕид во 1961 година. Триесет години овој ѕид стана синоним за поделба на германската нација, но за Берлин стана синоним за неуспехот на советската политика и советизацијата на Источна Германија. Меѓутоа, Хенри Кисинџер со право вели дека берлинската криза означила пресвртница во Студената војна, иако во тоа време не била сфатена како таква.

Пресвртот дојде на 6 и 7 октомври, кога беа планирани големи прослави низ ГДР контролирана и командувана од советска Москва за да се одбележи четириесетгодишнината од воспоставувањето на комунистичкиот режим. По прославите, истиот ден почнаа антивладините демонстрации низ Источна Германија, со барање за реформи во политичкиот систем, слободни избори, слобода на говор, слобода на движење и други политички барања. Германската определба беше голема, додека комунистичкиот режим на Хонекер течеше на смртната постела.

Четири недели подоцна, на 9 ноември 1989 година, Берлинскиот ѕид се урна сосема ненадејно и мирно, бидејќи источните Германци не сакаа да останат затворени во кафез во комунистичката држава ГДР... (Целиот напис можете да го прочитате на денешниот број на Дејли Тајмс)