Откупната црква во Седиштето на Мирдита се вели дека била изградена во 30-тите. Но, овој култен објект ќе пропадне како и многу други во периодот кога со Албанија владееше Комунистичката партија, која подоцна беше преименувана во Лабуристичка партија. Уништувањето на многу култни предмети исто така се сметало за големо дело и знак на достигнување.
Во 60-тите години на минатиот век, албанската држава започна жестока војна против верските убедувања. Покрај затворањето и убиствата на верските водачи, Албанија во 1967 година ќе ја забрани религијата со закон.
Но, некои жители на Селита е Мирдита тајно се молеле пред урнатините на црквата. Деновиве ја обновиле зградата. Како што пренесуваат албанските медиуми, во време кога државата и институциите со години молчеа да му го вратат идентитетот на овој култен објект, ова го направило семејството на Никол Бушкола. Тој заедно со синот и браќата одлучил дел од заштедата заработена во емиграцијата да се искористи за обнова на Црквата.
Работниците кои ја презеле реконструкцијата на црквата се соопштува дека се од исламска вероисповед од Дибра, познати по соживот во склад со жителите на Мирдита и како вешти занаетчии на камен. Тие заедно го вратија во живот она што не беше прогресивно за комунистичкиот режим, Црквата.
Религијата во комунистичка Албанија се сметаше за „опиум на народот“. Пропагандата се градеше на тоа дека „луѓето ја видоа вистината со свои очи и видоа верски лаги со бескрајни клевети“. Со демократизацијата на албанската држава, религијата беше признаена и од управните органи на Републиката. Оттогаш, биле изградени многу верски храмови, а свештениците кои имале секојдневни должности за време на диктатурата повторно биле преобразени во духовни водачи на верниците. Типичен пример за тоа е Хаџи Баба Решат Барди. За време на комунизмот, тој работел како водач, но кога комунистичката империја се распадна, Барди, сега покоен, ја презел мантијата на прадедото на светскиот дедо на бекташизмот со седиште во Албанија.