KOHA.net

KULTURA

Паоло Тавијани – класичниот маестро на италијанската кинематографија

Режисерот, кој ја доби Златната палма за филмот „Падре Падроне“ од 1977 година, остави свој белег во класичната италијанска кинематографија повеќе од три децении, создавајќи дела кои допираат до политиката. Повеќе од три децении Тавиани и неговиот брат Виторио формираа едно од најголемите режисерски дуо на кинематографијата.

 Италијанскиот режисер Паоло Тавијани, чиј биографски филм ја освои главната награда на Канскиот филмски фестивал, Падре Падроне, почина на 92-годишна возраст, објави во четвртокот градоначалникот на Рим Роберто Гуалтиери.

Повеќе од три децении Тавиани и неговиот брат Виторио формираа едно од најголемите режисерски дуо на кинематографијата. Не напушти Паоло Тавијани, голем маестро на италијанската кинематографија“, напиша Гуалтиери во „Икс“. Браќата „создадоа незаборавни, длабоки, посветени филмови кои влегоа во колективната имагинација и историјата на кинематографијата“, додаде Гуалтиери.

Според пишувањата на медиумите, Тавиани починал во клиника во Рим по кратко боледување. Неговата сопруга и двете деца беа покрај него бидејќи погребот на Тавиани ќе се одржи во понеделник.

Заедно со Виторио, кој почина во 2018 година, браќата Тавијани снимаа филмови базирани на политички и социјални прашања повеќе од половина век. Падре Падроне, филм развиен на Сардинија, ја освои Златната палма во Кан во 1977 година. Филмот е адаптација на автобиографскиот роман на Гавино Леда за млад овчар кој бега од деспотската контрола на неговиот татко.

Поранешниот претседател на Канскиот фестивал, Жил Џејкоб, во изјава за АФП, рече дека Паоло Тавијани е „една половина од фасцинантното дуо“.

По смртта на неговиот брат во 2018 година, Паоло Тавијани премиерно прикажа свој филм. Леонора Адио, чија премиера беше прикажана на Филмскиот фестивал во Берлинале во 2022 година, ја истражува смртта и наследството на креативниот потфат и се заснова на идеја што се родила од двајцата браќа.

„И покрај смртта на Виторио, тој сè уште е со мене“, изјави Тавијани тогаш за АФП.

Тој опиша како браќата биле инспирирани од мајсторот на неореализмот, италијанскиот режисер Роберто Роселини. „Кога решивме да правиме филмови, Виторио имаше 18 години, а јас 16. А тоа се случи затоа што го видовме „Паисан“ од Роселини“, изјави Тавиани. „Сфативме дека ако филмовите можат да ги променат животите и да нè откријат нас, нашата вистина, тогаш сакавме да снимаме филмови цел живот“, рече тој.

Џејкоб рече дека Паоло и Виторио биле „наследниците на Росели“, додавајќи дека „...еден вид грациозност ги допре нивните филмови со морална строгост и неповторлива поезија“. „Падре Падроне“ и воената драма „Ѕвездена ноќ“ од 1982 година беа чуда на моќ и деликатес, додаде Џејкоб. Друг филм на дуото на кој му се допадна критиката е „Цезар мора да умре“ од 2012 година, кој ја освои Златната мечка на Берлинскиот филмски фестивал.

Тавиани е роден во 1931 година во Сан Минијато, Тоскана. Таткото на браќата бил антифашистички адвокат и тие имале рано интересирање за социјалните прашања, кои ги превеле на екранот во дела познати по нивниот спој на историја, психолошка анализа и лирика.

„Неговата смрт остава непополна празнина не само во светот на кинематографијата, туку и во срцата на сите нас кои го споделувавме неговото потекло, но и неговата љубов кон оваа земја“, рече Еугенио Џани, гувернер на Тоскана.

Преземено од „Агенција Франс прес“. Превод: Енис Битиќи