Во одделението на луди е најмудриот човек на градот

Во земјите каде демократијата е само фасада, сјајот на автократијата засенува сè. Во темнината, владетелите ја контролираат не само вистината, туку и сите институции, пропагандните алатки, државните ресурси. Тие ги споделуваат овие ресурси со олигарсите. Олигарсите се милијардери во служба на владетелот. Новелата на Антон Чехов дава многу материјал за да се илустрира светот каде вистината е давена.

1.

„Соба број 6“ - ова е името на романот на класичниот руски писател Антон Чехов. Во оваа сала преживува функционер по име Иван Димитриќ Громов. Бидејќи боледува од параноја, Громов е донесен овде, во салата број 6, каде што се лекуваат лудаците. Докторот Андреј Ефимиќ Рагин, директор на болницата, самиот му ги дал упатствата на Громов. Случајно, докторот Ефимиќ Рагин започнува да разговара со пациентот Громов и открива дека тој е всушност најлогичниот соговорник во целата оваа провинција. Жителите на градот почнуваат да се сомневаат во докторот Ефимик Рагин, бидејќи тој разговарал со пациентот, па дури била формирана комисија да ја испита психичката состојба на Ефимик Рагин. Тој рече дека неговата болест е всушност оваа: дека дури по 20 години успеал да најде мудар човек во градот. А мудриот се третира како лудак. Надлежните одлучуваат лекарот да го прогласат за луд. Пораката на романот? Во свет во кој доминираат лаги, врева, какафонија, токсичен јазик, тешко е да се зборува и брани вистината.

2.

Во таков свет, владетелите ја контролираат не само вистината, туку и сите институции, пропагандни алатки, државни ресурси. Тие ги споделуваат овие ресурси со олигарсите. Олигарсите се милијардери во служба на владетелот. Тие управуваат со средствата што владата им ги става на располагање. Водењето на работите на олигархот зависи од милоста на владетелот. Паралелно со управувањето со јавното богатство, владетелот се обидува да го купи секој јавен глас. Во општествата без демократска традиција, тоа е лесно. Бидејќи речиси сите се заведени од сјајот, веруваат дека за кратко време може да стане милионер и на овој пат е подготвен да прегази мртовци. Првиот труп е вистината.

Крајната цел на секој автократ е да го поништи не само критичкото размислување, туку и целата идеја за јавното мислење. Така што на крајот воопшто не постои општество, туку само владетелот и неговите слуги робови. За да се контролираат овие, не е потребно ниту големо самоволие, ниту незауздано насилство, доколку власта е добро консолидирана. Тогаш општеството не постои, опозицијата е уништена, сопствениците на медиумите се всушност градителите на патишта, носители на лиценци, сопственици на згради, трговци со вести; граѓанското општество е здробено и заробено во одредени интереси, самозатворено во кафезот на цинизмот, депресивно што животот помина, а другите станаа милионери. Како и обично - небитно.

Така, општото добро ја губи смислата и сè се претвора во туркање и бутање. Најголемата трагедија на ваквите општества е што никој никого не сфаќа сериозно, ниту возачот полицаецот, ниту полицаецот возачот, ниту министерот законот, ниту бранителот на правото лошите дела на владетелот. Сè во суштина е пазарење, интриги, лаги, со една цел - грабеж на власта и контрола врз ресурсите. Кога провинцијалецот ќе добие шмек од брзите и незаконски пари, тој оди на четири нозе по пленот. Неговиот идол е владетелот кој донесува одлуки во темни агли. Но, секое зло, секоја штета еднаш има епилог, бидејќи корумпираниот владетел, дури и да не го познава античкиот свет и делата на старите Хелени, еден ден ќе ја извести таа фигура на грчката трагедија, која со секој чекор што ќе го направи се надева. дека го избегнува сопственото тонење - а всушност само се доближува до јамата. Проблемот е што во оваа јама не паѓаат само владетелот, неговите олигарси и пропагандни говорници. Таквите режими ризикуваат да го одведат општеството со себе во бездна.