На 17 март 2004 година започнаа протестите кои подоцна ќе бидат наречени „Мартовски немири“. Тие траеја два дена, при што убиле 19 цивили, од кои 11 Албанци и 8 Срби, а повредени се повеќе од 900 лица, главно Албанци.
Нередите избувнаа по најавите дека две албански деца се удавиле во реката Ибер како последица на српското насилство, додека причината за оваа трагедија никогаш не беше целосно разјаснета.
Некои деца кои преживеале во доцните часови, истата вечер, пред камерите раскажале дека биле бркани од Србите и дека бегаат, кога некои нивни врсници се удавиле во реката. Следниот ден, на 17 март, започнаа протести во многу градови на Косово, кои брзо прераснаа во насилство.
За време на немирите изгореа неколку српски куќи и цркви. Слични настани се случуваат и со албанските куќи во делови со српско мнозинство. Србите возвратија со палење на некои џамии во Србија.
Овие немири разбудија многу носители на одлуки. Сите разбраа дека многу малку во Косово може да се подобри без решение за конечниот статус.
Генералниот секретар на Обединетите нации, Кофи Анан, му даде задача на Норвежанецот Каи Еиде да подготви извештај кој ќе ја отслика ситуацијата во Косово. Еиде ја сфати оваа задача многу сериозно и по многуте посети на Косово и на Балканот, се сретна со претставници на сите партии, заедници, религии итн. Во октомври 2005 година го достави нарачаниот извештај.
исто така
17 години од „Мартовските немири“
Иако Еиде во овој извештај посочува на многу работи што може да се подобрат, тој препорачува дека е дојдено време за почеток на разговори за конечниот статус на Косово.
Неколку дена подоцна, Кофи Анан ја дава истата препорака до Советот за безбедност на Обединетите нации.
На 17 февруари 2008 година, врз основа на овој предлог, Косово беше прогласено за независна и суверена држава. Уставот на Косово, кој му ги дава сите овластувања на државата, стапува на сила на 15 јуни 2008 година.
