Portugalia e mbylli grumbullimin me katër fitore nga katër ndeshje në edicionin e pestë të Ligës së Kombeve. Por, vëmendja ishte te Cristiano Ronaldo, i cili u largua nga grumbulli për shkak të pakënaqësive me selektorin e Portugalisë, Jorge Jesus.
Ronaldo ka publikuar të martën mbrëma një shkresë të gjatë sqaruese se çka e shtyu të largohet nga Portugalia.
Ronaldo në letrën e tij të gjatë ofroi versionin e tij të historisë dhe pretendoi se trajneri i Portugalisë shkeli besimin e tij.
Letra e plotë e Ronaldos
Siç premtova, kam vendosur të jap një rrëfim të drejtpërdrejtë, në vetën e parë, të rrethanave që lidhen me fazën e fundit të kohës sime me ekipin kombëtar.
Pas Kupës së Botës 2026, përgatita një letër për popullin portugez, të cilën e kam ende, ku përmbaheshin fjalët që dua t’i ndaj me ta kur të largohem përfundimisht nga ekipi ynë.
Pas turneut, gjatë fluturimit për në shtëpi nga Shtetet e Bashkuara, presidenti i federatës më kërkoi dhe këmbënguli që ta rishqyrtoja vendimin tim për t'u larguar, sepse Federata Portugeze e Futbollit donte që unë të qëndroja.
Menjëherë pas kësaj, ai kërkoi mendimin tim për trajnerin aktual të ekipit kombëtar, të cilin po e shqyrtonte së bashku me kandidatë të tjerë, emrat e të cilëve nuk i zbuloi.
I thashë presidentit të federatës se, sipas mendimit tim, do të ishte vendimi i duhur.
Pra, ditën që u prezantua trajneri aktual, isha vërtet i kënaqur me zgjedhjen. Ishte vendimi i duhur, siç e kanë treguar rezultatet.
Disa ditë më vonë, mora telefonatën e parë nga trajneri i ri i ekipit kombëtar, i cili më tha se donte të më takonte personalisht. Unë pranova dhe u morëm vesh të takoheshim në fund të pushimeve të mia.
U takuam në Cidade do Futebol, ku klubi im po zhvillonte stërvitjen parasezonale.
Atë ditë, trajneri më tha se po mbështetej tek unë dhe se prania ime ishte thelbësore për projektin e tij. Ai përshkroi një plan për përfshirjen time në atë moment. Më tha se do të luaja ndeshjen e parë dhe të fundit dhe se, për arsye fizike, ai gjithmonë do të bënte tre ose katër zëvendësime për ndeshje.
Në atë pikë, ai më sugjeroi që të mos udhëtoja me ekipin kombëtar në Norvegji dhe Danimarkë. Ai propozoi që të luaja ndeshjen e parë dhe të qëndroja në Portugali, pastaj të ribashkohesha me ekipin para ndeshjes në Estádio do Dragão.
E refuzova menjëherë ofertën. Më dukej e qartë se nuk mund ta pranoja. Mosluajtja e ndeshjeve jashtë vendit nuk do të thoshte se do të pushoja së qeni kapiten i ekipit tonë. Të kisha privilegjin të qëndroja në Portugali nuk do të jepte një shembull të mirë.
Në fund, trajneri u pajtua me vlerësimin tim.
Simao Coutinho, drejtori sportiv i Al Nassr, mori pjesë në këtë bisedë. Ai ishte personi të cilit trajneri aktual i ekipit kombëtar i raportonte gjatë gjithë sezonit të kaluar dhe një nga ata që ishin përgjegjës për sjelljen e tij në klub në vitin 2025.
Në prag të kampit stërvitor, trajneri erdhi në shtëpinë time në Lisbonë për të folur me mua, me kërkesën e tij. Biseda ishte e qetë dhe të gjitha parimet e dakordësuara në gusht mbetën në fuqi.
Luajta në ndeshjen në Alvalade dhe, pavarësisht se isha zëvendësues, nuk shkaktova probleme. Personalisht ia vura shiritin e kapitenit Bruno Fernandes, pa e imagjinuar se mund të isha duke bërë hapat e mi të fundit si lojtar dhe kapiten i ekipit kombëtar. Ajo që kishte rëndësi për mua atë ditë ishte fitorja jonë. Të fitosh është gjithmonë mirë, por të fitosh në Portugali dhe për vendin tim është edhe më mirë.
Ditën e ndeshjes në Norvegji, në kohën e drekës, një nga asistentët e trajnerit të ekipit kombëtar iu afrua tavolinës ku grupi po hante dhe më tha se trajneri donte të fliste me mua. Për habinë time të plotë, ai më pyeti nëse isha mjaftueshëm në formë për të luajtur 30 minuta. Isha plotësisht i përqendruar në rikuperimin tim fizik, i përfshirë me shokët e ekipit si gjithmonë, dhe mendova se nuk do të luaja atë ditë. Nuk kishte problem.
Kjo kërkesë nuk përfshihej në planin tim të rikuperimit dhe stërvitjes, pasi duhej të luaja vetëm në rundin e katërt në Dragão, por sigurisht që thashë po. Ai u përgjigj se duhet të isha gati sepse do të luaja 30 minuta.
Pjesa tjetër është histori. U ngroha pas pushimit, pashë minutat të kalonin dhe nuk më thirrën kurrë në fushë.
Trajneri nuk më kishte dhënë fjalën.
Në fund të ndeshjes, e vetmja gjë që doja ishte që ajo të përfundonte me fitore dhe të isha vetëm. Nuk shkova t'i falënderoja tifozët. Ky ishte një gabim për të cilin marr përgjegjësi të plotë dhe nuk duhej të kishte ndodhur. U kërkoj falje portugezëve që na mbështetën me kaq pasion , tifozëve dhe atyre që, pavarësisht se nuk ishin portugezë, udhëtuan atje për të më parë dhe të cilët mund t'i kem zhgënjyer.
Dyzet e tetë orë më vonë, unë, trajneri dhe Coutinho patëm një bisedë, pasi Coutinho kishte qenë i përfshirë në diskutimet tona në gusht.
Ishte një bisedë intensive dhe shumë e drejtpërdrejtë, pa asgjë të fshehur.
Ne ramë dakord se kishte vetëm një mënyrë për ta mbyllur këtë “çështje”: që trajneri të përsëriste në dhomën e shtypit atë që sapo më kishte thënë privatisht, në prani të Coutinhos.
Marrëveshja ishte e thjeshtë: trajneri do ta fillonte konferencën për shtyp duke trajtuar çështjen, duke kërkuar ta mbyllte çështjen duke thënë të vërtetën. Ai do të thoshte se unë nuk kisha kërkuar kurrë kohë loje.
Asnjë minutë. Ishte trajneri, dhe askush tjetër, ai që më propozoi planin për këtë kamp stërvitor. Kishte qenë gabim që më lanë të ngrohesha vetëm për të më lënë jashtë, dhe nëse e njëjta situatë do të lindte përsëri, ai nuk do ta bënte.
E mbyllëm takimin me trajnerin që më kërkoi një përqafim, duke më premtuar se do të thoshte në konferencën për shtyp atë që sapo më kishte thënë dhe se çështja ishte zgjidhur. Nuk do të luaja në Danimarkë, por do të luaja në ndeshjen në Porto. E gjithë kjo, si gjithmonë, ndodhi në prani të Coutinhos.
Me kërkesë të trajnerit, u zhvillua një video-thirrje midis tij, Coutinhos dhe Tiago Craveiro, duke përmbledhur atë që kishim diskutuar.
U hartua një dokument i shkurtër, të cilin e miratova personalisht dhe i cili, me dijeninë time, iu dha trajnerit, siç e kishte kërkuar ai.
Konferenca për shtyp shkoi pikërisht siç pritej: qëndrimi i tij nuk kishte asnjë ngjashmëri me takimin tonë. Dëgjova vërejtje dhe agresion që nuk besoj se ishin të justifikuara, një qëndrim 'Unë dua, unë mundem dhe unë jam përgjegjës' që nuk e kisha dëgjuar kurrë privatisht ditën e mëparshme.
Shënimet që miratova ishin si më poshtë:
"Mendoj se është e rëndësishme, veçanërisht sepse është e vërteta, të sqarojmë disa gjëra përpara se të diskutojmë për Danimarkën."
Prandaj, asnjë nga ato shënime nuk thoshte se trajneri më kishte kërkuar falje.
Ishte hera e dytë që fjala ime ishte thyer.
Vendosa të largohesha nga kampi i stërvitjes në vend që të prisja për premtime të tjera të pambajtura. Për mua, e vërteta mbetet gjëja më e rëndësishme në marrëdhëniet midis njerëzve. Sado që dhemb, kam nevojë të më thuhet e vërteta.
Për më tepër, në një bisedë që pata me presidentin e federatës dhe trajnerin e ekipit kombëtar mëngjesin e asaj konference për shtyp, diçka që ata me siguri mund ta konfirmojnë, unë përsërita se nëse nuk më donin atje, thjesht duhej të ma thoshin. Ata vetëm duhej të ishin të sinqertë me mua. Unë do ta pranoja dhe premtova se do të përgatisnim diçka të bukur, siç ëndërroj se do të ndodhë, dhe askush nuk do të mërzitej.
E mbaj mend sikur të kishte qenë dje. Ata u përgjigjën njëzëri: 'Jo.' Thanë se vendi im ishte me ekipin kombëtar.
Asnjëherë, në karrierën time gati 25-vjeçare, nuk kam ndërhyrë në ndonjë vendim teknik ose taktik të marrë nga ndonjë trajner klubi apo ekipi kombëtar. Për mirë a për keq, unë pranoj atë që ata propozojnë. Unë e respektoj vendimin dhe kur ata nuk e mbajnë fjalën e tyre, ndiej se nuk kam vend atje.
Gjithashtu, u kërkoj ndjesë shokëve të skuadrës që u largova nga kampi stërvitor. Pavarësisht humbjes së plotë të besimit tek trajneri që shpreha, siç mund të dëshmojë kushdo që ka qenë dëshmitar i këtyre bisedave, nuk duhej ta kisha bërë. Përgjegjësia është vetëm e imja.
I kërkoj falje edhe një herë popullit portugez, por shkelja e fjalës sime më preku thellë. Ndjeva se, që nga ai moment, prania ime do ta dëmtonte vetëm grupin, kështu që bëra atë që kisha thënë gjithmonë se do të bëja nëse nuk do të ndihesha më i dobishëm: mblodha gjërat e mia dhe u largova.
Federata Portugeze e Futbollit duhet të vlerësojë veprimet e mia dhe të vendosë dënimin e duhur. Unë besoj se dënimi nuk duhet të zvogëlohet. Unë nuk jam një lojtar i çfarëdoshëm; unë jam kapiteni i ekipit dhe ky është një faktor rëndues. Unë kam kërkuar falje tashmë, por e di që veprimet duhet të kenë pasoja. Kushdo që është i përfshirë në futboll, siç jam unë, e di se, pavarësisht nga pozicioni i një individi, rregullat janë të njëjta për të gjithë.
Në këtë drejtim, kam dëgjuar shumë për ndeshjet e lamtumirës, për nevojën për një lamtumirë të denjë dhe për federatën që dëshiron të më japë këtë mundësi.
Në jetë mësova, shpesh kur kisha uri dhe nuk kisha asgjë për të ngrënë, se askush nuk i jep askujt asgjë.
Mund t’u premtoj të gjithë mbështetësve të mi, veçanërisht popullit portugez, se do të luajmë një ose më shumë ndeshje lamtumire. Do të ketë kohë për këtë.
Por kur mendoj për ekipin kombëtar, ajo që më vjen vërtet ndërmend është konkurrenca. Kjo ishte ajo që mendova ditën që mësova për vdekjen e babait tim. Isha larg me ekipin kombëtar dhe vendosa të qëndroja deri në mbarimin e ndeshjes së ditës tjetër. Bëra diçka për vendin tim që nuk do ta bëja kurrë për asnjë klub.
Pra, nëse jam fizikisht i aftë, duke luajtur për klubin tim dhe, shpresoj, duke shënuar gola, pasi të vuaj pezullimin që do të më vendoset, do të jem i disponueshëm, siç kam qenë gjithmonë, për të garuar dhe për të fituar me ekipin tonë kombëtar.
Kjo, më besoni, është e vërteta absolute.
Ronaldo
6 octobre 2026