Enver Petrovci: el artista que abandona la vida, pero no el escenario.

Mënyra se si është përkujtuar në njëvjetorin e vdekjes, ka qenë dëshmia se artistët sikurse ai largohen nga jeta, por jo edhe nga skena. Enver Petrovci jeton në veprat që ka lënë pas, në kujtimet e shumta. Takimi përkujtimor të martën mbrëma në Teatrin Kombëtar të Kosovës, s’e ka njohur fjalën “lamtumirë”, por “faleminderit”. Ka qenë si një shfaqe ku rolin kryesor ai e jetën nëpërmjet gjurmëve që kanë lënë ndër gjenerata

Kur dera e sallës hapet, sikurse kur hyn publiku në një shfaqje, në “ekran” këngës ia thotë Enver Petrovci. I këndon jetës, siç ka bërë jo rrallë midis miqsh. Me të marrë fund ato sekonda të këngës, portretet e tij ndërrohen e Lulzim Lushtaku luan në kontrabas. Efekti me dy palë imazhe, njëri në perden e tejdukshme e tjetri pas, bashkë me lojën në kontrabas, sikur janë intro e një shfaqjeje ku bashkohen mediume të shumta. Me rreth 50 veta në sallë, kjo lloj introje ia lëshon rrugën aktores Teuta Krasniqi në rolin e moderatores.

Të martën mbrëma Teatri Kombëtar i Kosovës ka kujtuar aktorin, regjisorin e profesorin universitar, Enver Petrovci. Në njëvjetorin e vdekjes, ai është kujtuar si artist që, pos roleve në skenë, qe edhe profesor i artit e po ashtu edhe i jetës. Enver Petrovci vdiq më 22 shtator 2025, në moshën 71-vjeçare.
Ministrja e Kulturës, Saranda Bogujevci, ka thënë se gjithmonë i ka lënë përshtypje sidomos për pjesën e studentëve të tij, të cilëve u ka mësuar gjëra të ndryshme nga përvoja e tij.

“Jo veç si artist, por edhe nga përvoja e tij në jetë. Mendoj se jemi me fat që e kemi pasur dhe më vjen keq që sot nuk e kemi fizikisht pranë nesh. Por mbetet pjesë e jona e rrënjosur në punën që e bëjmë në institucione”, ka thënë ajo. Sipas Bogujevcit, nuk qe e lehtë të lësh një emër dhe veprimtari prapa vetes, sidomos në periudhën kur Enver Petrovci ka qenë pjesë e skenës, por edhe në kohën kur ka qenë profesor.

“Uroj shumë që në gjeneratat që vijnë të lindin njerëz si Enver Petrovci dhe të lënë gjurmë siç ka lënë ai”, ka thënë ajo.

Në emër të Fakultetit të Arteve, prodekani Zeni Ballazhi ka rrëfyer se me Petrovcin u njohën në aeroplan, duke udhëtuar për në Norvegji, në kuadër të një projekti të përbashkët, “Arti kundër dhunës”. E ka përshkruar si njohje të çuditshme dhe të bukur.

“Që në takimin e parë, pata ndjesinë sikur nuk po takoja një njeri për herë të parë, por sikur po takoheshim përsëri pas shumë kohësh. Gjatë atij udhëtimi kaluam shumë mirë. Folëm, qeshëm, bashkëpunuam dhe, mbi të gjitha, e kuptuam se arti na kishte sjellë bashkë. Që nga ajo ditë, rrugët tona u kryqëzuan shumë herë”, ka thënë Ballazhi. Ka treguar se bashkëpunuan në projekte filmike e teatrore. Ka përmendur shfaqjen “Myslimani” në Teatrin Kombëtar, ku qe skenograf. Sipas tij, këto nuk janë vetëm punë që i përkasin një biografie profesionale, por edhe kujtime.

“Por Enveri për mua nuk ishte vetëm aktori i madh, regjisori apo profesori. Ishte edhe miku. Ishte ai njeri me të cilin mund të punoje seriozisht, por edhe të qeshje shumë. Dhe ndoshta ajo që e bënte Enverin të veçantë ishte mënyra se si sillej me njerëzit. Ishte i dashur me ata që e donin, por dinte të ishte i mirë edhe me ata që nuk e donin. Kjo është diçka që nuk mësohet në shkollë. Ky është karakter”, ka thënë ai. Sipas Ballazhit, kontributi i Petrovcit në Fakultetin e Arteve ishte i jashtëzakonshëm. Ka thënë se, si profesor, ai nuk u mësoi studentëve vetëm aktrimin, por edhe të guxonin, të kërkonin, të mos kënaqeshin me të zakonshmen dhe ta merrnin artin seriozisht. Në emër të Fakultetit, ai ka thënë se Petrovci kujtohet me mall, me respekt dhe me mirënjohje të pafundme.
“Mirënjohje për artin e tij. Për teatrin. Për filmin. Për studentët. Për miqtë. Dhe për të gjitha ato takime e kujtime që na ka lënë. Enveri ishte njeri i skenës. Dhe ndoshta prandaj edhe sot, kur flasim për të, kemi ndjesinë sikur ai është diku këtu. Sepse disa njerëz largohen nga jeta, por nuk largohen nga skena. Nuk largohen nga kujtesa. Nuk largohen nga njerëzit. Enver, sonte nuk po të themi lamtumirë. Po të themi: Faleminderit, Enver! Për artin”, ka përfunduar ai.

Në emër të familjes Petrovci, të pranishmëve u është drejtuar e bija, Vanesa Petrovci. Sipas saj, nuk ka vend më domethënës se skena e Teatrit për ta kujtuar të atin. Ka thënë se ai e ka dashur këtë vend, sikurse gjuhën, kulturën, artin dhe njerëzit e tij.

“Por sonte për një moment dua ta lë anash Enver Petrovcin që e njeh publiku. Dua të flas për babanë. Për njeriun që, para se të jetë profesor i aktrimit e regjisor, ai ka qenë profesor i jetës. Ai na ka mësuar shumë. Na ka mësuar ta duam artin, të jemi modestë e t’i duam njerëzit. Na ka mësuar ta duam kombin e të qenit shqiptar si diçka parësore. Mbi të gjitha, na ka mësuar ta duam jetën”, ka thënë Vanesa Petrovci. Sipas saj, për vite i ati e ka përballuar një sëmundje shumë të rëndë.

“Kishte dhimbje dhe ne e shihnim. Por ai gjithmonë ka gjetur një mënyrë që të na lehtësojë me një shaka, një buzëqeshje e fjalë. Ky ka qenë babai që kemi njohur. Njeriu që edhe kur vetë e kishte të vështirë të merrte frymë, na ka dhënë frymë neve”, ka thënë Petrovci. Të pranishmit më pas me nga një pije kanë kujtuar artistin. Në mënyrën që ai festonte për jetën. 

Nacido en Pristina el 28 de febrero de 1954, Petrovci completó sus estudios primarios y secundarios en esta ciudad. No abandonó Pristina ni siquiera cuando comenzó a estudiar interpretación en la Escuela Superior Pedagógica. Se trasladó a Belgrado, donde se graduó de la Facultad de Arte Dramático en 1978. Según el Diccionario Enciclopédico de Kosovo, con las obras "Mblesëria" y "Martesa" de Antón Chéjov, participó en todos los festivales de la antigua Yugoslavia, así como en varios festivales internacionales. Sí, según el diccionario, escrito por Besim Rexhaj, tras graduarse, Petrovci trabajó en el Teatro Dramático Yugoslavo, y en "Atelje 212" interpretó el papel principal en la obra "Kurora e Kosançiqit". 

Tras esta actuación, en la década de 80 se dedicó principalmente a papeles protagónicos en teatro. Ante la profundización de la crisis en la antigua Yugoslavia, abandonó Belgrado y en Pristina representó las obras «Confiteori», «Procesi» y «Nastasja Filipovna»», se lee en el texto. Los teatros de Dubrovnik, Subotica y Novi Sad también acogieron sus representaciones. A principios de la década de 90, Petrovci regresó a Pristina como ciudadano. Fue elegido profesor de interpretación y dicción en la Facultad de Artes de Pristina. 

Entre 1990 y 1993, fue fundador y director del teatro "Dodona" de Pristina. Tras dejar su trabajo en el teatro "Dodona", en 1994 fundó la primera escuela privada de interpretación, "Actor's Studio", en Pristina, escribe la Enciclopedia. Tras la última guerra de Kosovo, Petrovci también fundó el teatro "Teatri i Babas", que no funcionó mucho tiempo. Participó en numerosas películas y obras de teatro. Obras como "Kush më ka faj qe jam shqiptar" y "Të mallkuarit", de las que es autor, director y actor, fueron las primeras obras que se representaron en el teatro "Dodona" y en el Teatro Nacional de Kosovo inmediatamente después de la guerra de Kosovo. 

En cuanto al cine kosovar, en los años 80 sería conocido por sus papeles en películas como “When Spring Is Late”, “The Proud Pain” y “The Rangers of the Mist”. Pero en esa década era todo un nombre en el cine yugoslavo. “Hajde da se volimo 2”, “Obična prica”, “Šargarepo ti ne rasteš lepo”, “Manifiesto”, “Ortaci”, “Dečji bič”, “Uvek spremne žene”, “Život u grobljanskoj”, “Jugovizija”, “Dvostruki udar”, son algunas de las películas de esa época protagonizadas por Petrovci. También protagonizó películas albanesas después de la última guerra. 

Petrovci ha recibido numerosos premios a lo largo de su vida, como el Primer Premio en el festival nacional "Aleksandër Moisiu" de Tirana, el premio al Mejor Actor en el Festival de Cine de Kosovo en 2003, 2004 y 2007, y el premio al Mejor Actor en el Festival Internacional de Cine de Tirana en 2010. En 2021, recibió el Premio a la Trayectoria en el ámbito teatral, un galardón otorgado por el Ministerio de Cultura.