FIFA Euro 2024 KOHA.net

OpEd

Βουκ Ντράσκοβιτς: Οι δύο εικονικές νίκες της Σερβίας

Οι δύο κύριες νίκες της Σερβίας στην εξωτερική πολιτική - η απαγόρευση του Κοσσυφοπεδίου στις πόρτες της UNESCO και το ρωσικό βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης, για τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα - είναι δύο εικονικές νίκες, αλλά στην πραγματικότητα είναι δύο μεγάλες απώλειες... Οι σερβοαλβανικές σχέσεις θολώνουν, η Συμφωνία των Βρυξελλών κινδυνεύει, όλα βράζουν στη Βοσνία, λόγω της ψήφου της UNESCO, η στάση της Σερβίας απέναντι στο Μαυροβούνιο και την πΓΔΜ έχει ψυχρανθεί, οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου φοβούνται ότι θα πληρώσουν για τον αντιαλβανικό πατριωτισμό στο Βελιγράδι.

Οι δύο κύριες νίκες της Σερβίας στην εξωτερική πολιτική - η απαγόρευση του Κοσσυφοπεδίου στις πόρτες της UNESCO και το ρωσικό βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα - είναι δύο εικονικές νίκες, αλλά στο Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο μεγάλες απώλειες.

Η Σερβία δεν μπορεί σήμερα να προστατεύσει την κληρονομιά της στο Κοσσυφοπέδιο, αλλά οι σερβικές εκκλησίες και μοναστήρια δεν τολμούν να προστατεύσουν ούτε τους Αλβανούς, την ειδική αστυνομική τους μονάδα της οποίας ο διοικητής είναι Σέρβος.

Αυτή είναι η ουσία της «θριαμβευτικής» εκστρατείας κατά της ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στην UNESCO.

Ποιος θα φροντίσει λοιπόν τη σερβική κληρονομιά; Κανείς!

Η εκστρατεία του κράτους της Σερβίας κατά της ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στην UNESCO, σύμφωνα με την οποία το Κοσσυφοπέδιο θα αναλάμβανε τις πιο αυστηρές διεθνείς υποχρεώσεις για την προστασία της θρησκευτικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς όλων στην επικράτειά του και κυρίως της σερβικής κληρονομιάς, ήταν πολεμοχαρής, βασισμένη στο μίσος, στα ψέματα. και μισές αλήθειες.

Οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου είναι «καταραμένοι», λέει ο πρόεδρος της Σερβίας.

«Το Κοσσυφοπέδιο είναι σαν το ISIS», λέει ο επικεφαλής της διπλωματίας, που έχει υπογράψει τη Συμφωνία των Βρυξελλών για την εξομάλυνση των σχέσεων και την ολοκληρωμένη συνεργασία της Σερβίας με αυτό το «ISIS».

Οι Αλβανοί θέλουν να οικειοποιηθούν, να κηρύξουν τα αλβανικά «σερβικά ιερά»!

Αυτό το ψέμα εξυπηρέτησε το μίσος και την αντιαλβανική υστερία.

Οι ανώτατοι εκπρόσωποι του κράτους γνώριζαν ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Γνωρίζουν επίσης ότι στο έγγραφο του Αχτισάαρι, που εγκρίθηκε στην Πρίστινα ως βάση του Συντάγματος του Κοσσυφοπεδίου, γράφει: «Όλες οι σερβικές εκκλησίες και μοναστήρια στο Κοσσυφοπέδιο, όλη τους η περιουσία και ο πλούτος είναι αναφαίρετη ιδιοκτησία των Σέρβων Ορθοδόξων. Εκκλησία με έδρα το Βελιγράδι»!

Το ντοκιμαντέρ, αληθινό και ανατριχιαστικό για το κάψιμο και την καταστροφή σερβικών εκκλησιών και μοναστηριών τον Μάρτιο του 2004, κυκλοφόρησε επίσης στον κόσμο, με το μήνυμα ότι οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου είναι, ούτως ειπείν, γενετικά «καταστροφείς των σερβικών ιερών». δεν μπορούν καν να τα προστατέψουν.

Αυτό έχει ειπωθεί και γραφτεί, παρά το γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες Αλβανοί, απόγονοι των «διάσημων μοναστηριακών βοεβόδων», των οποίων οι οικογένειες και οι φυλές, για περισσότερους από τέσσερις αιώνες, προστάτευαν σερβικές εκκλησίες και μοναστήρια, δίνοντας ακόμη και τη ζωή τους για την προστασία τους. .

Σύμφωνα με τον Κανόνα του Lekë Dukagjin, οι εκκλησίες πρέπει να προστατεύονται, γιατί, όπως γράφεται στον Κανόνα, «δεν έχουν ούτε φωτιά ούτε σπαθί»!

Αμέσως μετά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο και την απελευθέρωση του Κοσσυφοπεδίου, το Βασίλειο της Σερβίας τίμησε τους Αλβανούς βοεβόδους των μοναστηριών με τα υψηλότερα βραβεία του.

Η εκστρατεία της Σερβίας για την UNESCO προσέβαλε τους απογόνους τους.

Θυμούνται μακριά και για πάντα.

Μια άλλη ταινία για την καταστροφή και το κάψιμο περισσότερων από 200 τζαμιών, τζαμιών και μεντρεσέ στο Κοσσυφοπέδιο τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1999 κρύφτηκε από τον κόσμο, αλλά και από τη Σερβία.

Εάν είχε εμφανιστεί και αυτή η ταινία, θα ήταν γνωστό ότι η ισλαμική κληρονομιά καταστράφηκε από το κράτος του Μιλόσεβιτς, τις στρατιωτικές, αστυνομικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του και ότι, πέντε χρόνια αργότερα, εξτρεμιστές του Κοσσυφοπεδίου επιτέθηκαν βάρβαρα σε σερβικές εκκλησίες και μοναστήρια.

Είναι άτιμο να αναθεματίζεις μόνο το ξένο έγκλημα και να μένεις σιωπηλός για το δικό σου.

Οι ισχυρισμοί ότι δεν υπάρχει αλβανική κληρονομιά στο Κοσσυφοπέδιο, ότι οι Αλβανοί εκεί είναι πνευματικά στείροι, ότι όλα τα τζαμιά χτίστηκαν από τους Τούρκους, ενώ δεν έχουν φτιάξει ούτε μια βρύση, είναι κοντά στον ναζισμό.

Το ρωσικό βέτο για το βρετανικό ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών είναι ήττα και όχι μεγάλη νίκη για τη Σερβία.

Βέτο, μάλιστα, για την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, και δεν υπάρχει βέτο ή δικαστήριο σε αυτήν την απόφαση σε αυτόν τον κόσμο, ότι στο χωριό της Σρεμπρένιτσα διαπράχθηκε γενοκτονία εναντίον μουσουλμάνων Βόσνιων, και δεν είναι υπεύθυνοι για αυτήν την τοπική γενοκτονία ούτε ο λαός ούτε το σερβικό κράτος, αλλά μόνο οι δράστες της σφαγής, ονοματεπώνυμο.

Ζητώντας από τη Ρωσία να «προστατεύσει τον σερβικό λαό από τη γενοκτονική σφραγίδα» με το βέτο της, ο πρόεδρος της Σερβίας, είτε το ήθελε είτε όχι, ταύτισε ολόκληρο τον σερβικό λαό με τους δράστες του μεγάλου εγκλήματος στη Σρεμπρένιτσα.

Τέτοια «προστασία» και ούτε το Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης ούτε το βρετανικό ψήφισμα, τράβηξαν το σημάδι της ισότητας μεταξύ του σερβικού λαού και μιας ομάδας δολοφόνων.

Ταυτόχρονα, η Σερβία νομιμοποιήθηκε ως φυγόδικος από το δικαστήριο και τη διεθνή δικαιοσύνη, ενώ η Ρωσία, λόγω της υποκίνησης της σύγκρουσης της Σερβίας με τη Δύση, ήταν πρόθυμη να «προστατεύσει» τον φυγόδικο.

Τόσο το ρωσικό βέτο στη Σρεμπρένιτσα όσο και η ψηφοφορία της UNESCO για την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου αντιμετώπισαν τη Σερβία με τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της ΕΕ, με όλα τα ισχυρά κράτη της Δύσης, με όλα τα κράτη στη γειτονιά της.

Αυτή είναι μια ήττα και μια μεγάλη ήττα για τη χώρα που είναι υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι για μια ευρωασιατική ή αφρικανική χώρα, και που έχει τη φιλοδοξία να αποτελέσει πυλώνα σταθερότητας και συμφιλίωσης στα εύθραυστα Βαλκάνια με αγιάτρευτες ακόμη πληγές και άσβηστα μίση.

Οι νίκες, που είναι ήττες, εμποδίζουν ακόμη και τα καλύτερα στρατηγικά πολιτικά κινήματα: τη Συμφωνία των Βρυξελλών, την προσέγγιση Σερβίας και Αλβανίας, Σερβίας και Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, τις επισκέψεις στη Σρεμπρένιτσα και τα αφιερώματα στα θύματα της γενοκτονίας της Σρεμπρένιτσα, όπως γράφτηκε στο λευκός οβελίσκος στο νεκροταφείο και εκεί.

Ας φανταστούμε ότι η Σερβία σεβάστηκε την υποχρέωση από τη Συμφωνία των Βρυξελλών, να μην εμποδίσει τη διεθνή ολοκλήρωση του Κοσσυφοπεδίου.

Και ότι η Σερβία υποστήριξε το βρετανικό ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, να κάνει όπως η Γερμανία, που ήταν η πρώτη και καταδίκασε πιο αυστηρά το Ολοκαύτωμα και κάθε έγκλημα που διέπραξαν οι Ναζί.

Τι θα μπορούσε να συμβεί?

Η Σερβία θα υψωνόταν μπροστά στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Θα πετύχαινε όντως δύο μεγάλες νίκες.

Και έτσι?

Οι σερβοαλβανικές σχέσεις θολώθηκαν, η Συμφωνία των Βρυξελλών σε κίνδυνο, όλα βράζουν στη Βοσνία, λόγω της ψήφου της UNESCO, η στάση της Σερβίας απέναντι στο Μαυροβούνιο και την ΠΓΔΜ έχει ψυχρανθεί, οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου φοβούνται ότι θα πληρώσουν για τον αντιαλβανικό πατριωτισμό στο Βελιγράδι.

Η μέθη του μίσους φτάνει τόσο μακριά που ορισμένες πύλες στο Βελιγράδι θρηνούν για την αιματηρή οργή των Ισλαμιστών τρομοκρατών στο Παρίσι.

«Αυτό είναι εκδίκηση για την UNESCO, για την υποστήριξη της ληστείας σερβικών ιερών τόπων στο Κοσσυφοπέδιο»!

Νοσηρός.

Επικίνδυνος.

*Ο συγγραφέας είναι συγγραφέας και πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Το κείμενο ελήφθη από: danas.rs/ Μετάφραση: KDP