Ο Βούτσιτς είναι τέρας, όχι πολιτικός

Είμαστε πολίτες της Σερβίας, λαός ελευθερίας ή υποταγμένη μάζα όταν για τόσα χρόνια υποφέρουμε την αδιανόητη τυραννία ενός κακού που ψευδώς παρουσιάζεται ως πολιτικός, και μάλιστα ως πρόεδρος; Υπάρχουν δύο πληγές που το τέρας που κατέχει τη θέση του προέδρου, μαζί με τη μαφία των ναρκωτικών και των ομοφυλόφιλων, προκάλεσε στον κοινωνικό οργανισμό της Σερβίας, οι οποίες θα είναι δύσκολο να επουλωθούν. Η πρώτη είναι ο ερασιτεχνισμός ως συνώνυμο της ανικανότητας, της επιφανειακότητας, της ηλιθιότητας και της ανοησίας, και η δεύτερη είναι το χαμένο Κόσοβο, ως δικαιολογία για τη λεηλασία των πολιτών της Σερβίας, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι όμηροι όλων των πολιτικών, από την εποχή του Πάσιτς μέχρι την εποχή του Βούτσιτς;

Είμαι ο Μιλόικο Πάντιτς, και εσείς παρακολουθείτε τον αθλητικό-πολιτικό Γαλαξία. Έχετε το δικαίωμα να μάθετε την αλήθεια. Το φάντασμα που προκάλεσε τόσο κακό στους πολίτες και το κράτος της Σερβίας και που, σύμφωνα με τη συνταγή του επικεφαλής της προπαγάνδας του Χίτλερ, Γκέμπελς, κατηγορεί τους αντιπάλους, στην περίπτωσή μας, φοιτητές και πολίτες, για αυτά τα κακά, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με τίποτα άλλο παρά τέρας.

Δεν περνάει μέρα χωρίς να εμφανιστούν δημόσια νέα στοιχεία ότι ο ηγέτης της Σερβίας είναι ένας άνθρωπος χωρίς ενσυναίσθηση και ηθική, ο οποίος έχει διαπράξει και συνεχίζει να διαπράττει εξαιρετικά αποτρόπαιες και κακές πράξεις.

Οι πιστοί του, ή μάλλον οι βάνδαλοι, κατεδάφισαν το αυτοκίνητο του γιου του καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Νόβι Σαντ, Ντίνκο Γκρούχοβιτς. Ενώ αυτός παραπλανά το κοινό με ιστορίες ότι φοιτητές θέλουν να σκοτώσουν την οικογένειά του, οι βάνδαλοι εκφοβίζουν τους πολίτες με καθαρά φασιστικές μεθόδους.

Μια περιγραφή της τερατώδους εξόντωσης του αντιπάλου του Βούτσιτς για τη θέση του προέδρου του SNS (Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα), Βλαντιμίρ Τσβίγιαν, εμφανίστηκε στα κοινωνικά δίκτυα. Οι συνεργάτες ασφαλείας του Βούτσιτς, εγκληματίες και δολοφόνοι, απήγαγαν τον Τσβίγιαν στο Μαυροβούνιο, τον μετέφεραν στο Βελιγράδι, τον δηλητηρίασαν με κυάνιο και τον πέταξαν στον Δούναβη. Μόλις τρία χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε ότι στο νεκροταφείο «Ορλόβατσα» υπάρχει ένας τάφος με μόνο το όνομα Βλαντιμίρ γραμμένο πάνω του. Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο Τσβίγιαν αυτοκτόνησε, πράγμα που σημαίνει ότι το σώμα του ανασύρθηκε από τον Δούναβη το 2016 και δεν υπήρξε περαιτέρω έρευνα για τη δολοφονία αυτή.

Το τέρας στη θέση του δημάρχου, από το έγκλημα της διαφθοράς και τον θάνατο 16 ανθρώπων στο Νόβι Σαντ, μας προσφέρει ολοένα και πιο άσχημες πράξεις προκειμένου να επισκιάσει την τερατώδη δολοφονία στο εστιατόριο «27», στην οποία συμμετείχε και ο αρχηγός της αστυνομίας του Βελιγραδίου, Βέσελιν Μίλιτς.

Ο Χόρι, υπό την ιδιότητά του ως δήμαρχος, απαιτεί από την Εισαγγελία να ξεκινήσει έρευνα και να επαληθεύσει τους ισχυρισμούς ότι οι φοιτητές, οι οποίοι στις 15 Μαρτίου πέρυσι, στη μεγαλύτερη διαμαρτυρία στην ιστορία της Σερβίας, πραγματοποίησαν τη χρήση ηχητικού κανονιού. Η υποστηρίκτριά του, η λεγόμενη Άνα Μπρνάμπιτς, ισχυρίζεται μάλιστα ότι οι φοιτητές προσομοίωσαν τη χρήση ηχητικού κανονιού με στόχο την πρόκληση εμφυλίου πολέμου και τη δολοφονία του Βούτσιτς και της οικογένειάς του.

Το λογικό ερώτημα προκύπτει: Είμαστε πολίτες της Σερβίας, λαός της ελευθερίας ή μια υποταγμένη μάζα, όταν για τόσα χρόνια υποφέρουμε την αδιανόητη τυραννία ενός κακού που παρουσιάζεται ψευδώς ως πολιτικός, και μάλιστα ως πρόεδρος. Από τότε που ο πολιτικός του πατέρας, ένας εγκληματίας πολέμου, ο αξιοκαταφρόνητος Σέσελι αποκάλυψε το 2014 ότι αυτός, που αυτοανακηρύσσεται ο καλύτερος φοιτητής της Νομικής, δεν γνωρίζει καν πού βρίσκεται η σχολή, επειδή του έχουν δώσει το δίπλωμά του.

«Αυτό το καθεστώς δεν τηρεί ούτε την ηθική ούτε την τιμή στην πολιτική. Αυτό το καθεστώς ζει από τη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης. Το μόνο πράγμα που είναι ικανοί να κάνουν, ειδικά ο επικεφαλής του καθεστώτος, ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, είναι η χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης. Και είναι εξαιρετικός μάστορας. Έχουμε τον πρόεδρο της δημοκρατίας που έγινε πρόεδρος με πανεπιστημιακό πτυχίο χωρίς να δώσει ούτε μία εξέταση. Δεν ξέρει καν πού βρίσκεται το διδακτικό προσωπικό, ούτε ξέρει σε ποια σχολή ήταν εγγεγραμμένος. Τι θέλουν λοιπόν οι άνθρωποι του είδους του στην πολιτική σκηνή, σχεδόν κανείς άλλος δεν ξέρει πώς να υπηρετήσει καλύτερα τις δυτικές δυνάμεις. Ξέρουν, αλλά γιατί αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν στην εξουσία; Επειδή είναι έτοιμοι να προδώσουν περισσότερα, επειδή κάποτε βρίσκονταν σε εντελώς αντίθετες θέσεις. Γι' αυτό ο Τάντιτς, όσον αφορά το Κοσσυφοπέδιο, δεν θα είχε προδώσει τόσα πολλά σε 10 χρόνια όσα ο Τόμισλαβ Νίκολιτς, ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς και ο Ίβιτσα Ντάτσιτς σε ένα μήνα» (Βόισλαβ Σέσελι)

Τα αιτήματα όλων των διαμαρτυριών θα έπρεπε να ήταν η αμετάκλητη παραίτηση του Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Αντίθετα, το τέρας διακηρύσσει καθημερινά ότι αγαπάει τόσο πολύ τη Σερβία που δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να την καταστρέψει. Είναι τόσο αιμοδιψής που θα σκότωνε όλους τους επαναστάτες, θα έκαιγε τη χώρα και θα κυριαρχούσε στα απανθρακωμένα ερείπια.

Ο ισχυρισμός ότι φοιτητές σκηνοθέτησαν τη χρήση κανονιού ήχου στις 15 Μαρτίου το επιβεβαιώνει αυτό. Για τον κακό, τα ιατρικά πιστοποιητικά πολλών θυμάτων αυτών των απαγορευμένων όπλων δεν έχουν καμία αξία. Ένας από αυτούς είναι ο Μάρκο Σάμαρντζιτς, Σέρβος παίκτης βόλεϊ, ο οποίος λέει: «Είναι απαράδεκτο όσοι απειλήθηκαν για τη ζωή τους εκείνο το βράδυ να αναγκάζονται να δώσουν δικαιολογίες».

Τέλος, ιδού η αδιάσειστη απόδειξη ότι το ηχητικό κανόνι ενεργοποιήθηκε εναντίον πολιτών που στέκονταν ήσυχα, αποτίοντας φόρο τιμής σε όσους σκοτώθηκαν στο έγκλημα διαφθοράς στο Νόβι Σαντ. Ο προσωπικός του τηλεοπτικός ρεπόρτερ, με άτονο πρόσωπο, σχολίασε ευθέως το γεγονός με τα λόγια: «Σταμάτα, δήμαρχε».

* * *

Υπάρχουν δύο πληγές που το τέρας που κατέχει τη θέση του δημάρχου, μαζί με τη μαφία των ναρκωτικών και των ομοφυλόφιλων, προκάλεσε στον κοινωνικό οργανισμό της Σερβίας, οι οποίες δύσκολα θα επουλωθούν.

Το πρώτο είναι ο ερασιτεχνισμός ως συνώνυμο της ανικανότητας, της επιφανειακότητας, της βλακείας και της ανοησίας, και το δεύτερο είναι το χαμένο Κόσοβο, ως δικαιολογία για τη λεηλασία των πολιτών της Σερβίας, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι όμηροι όλων των πολιτικών, από την εποχή του Πάσικ μέχρι την εποχή του Βούκικ.

Η 15ετής καταστροφή της σχολικής εκπαίδευσης, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού γενικότερα, η επιβολή του ερασιτεχνισμού αντί του επαγγελματισμού σε όλους τους τομείς της ζωής, ειδικά στους κυβερνητικούς θεσμούς, είναι η μεγαλύτερη και σοβαρότερη σερβική πληγή που θα νιώσουμε μόνο όταν τελειώσει το καθεστώς του τέρατος.

Επειδή οι υπουργοί του, οι αναπληρωτές του, οι δήμαρχοι, οι διευθυντές δημόσιων επιχειρήσεων, οι αστυνομικοί, οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι δημοσιογράφοι, οι διευθυντές πολιτιστικών ιδρυμάτων και οι πρόεδροι αθλητικών ομοσπονδιών και συλλόγων, είναι όλοι χωρίς κανένα προσόν για το έργο που κάνουν. Το μόνο προσόν τους είναι η αφοσίωση στο τέρας που βρίσκεται στην εξουσία και καταστρέφει το κράτος και το έθνος.

Η δεύτερη μεγάλη πληγή είναι το Κόσοβο, η υποτιθέμενη ιερή σερβική γη, για την οποία ο προηγούμενος Πατριάρχης Ειρηναίος είχε πει: «Εάν χρειαστεί, θα περιμένουμε 500 χρόνια μέχρι να ανακτήσουμε το Κόσοβο».

Αν αυτό λέει ο πρώτος άνθρωπος της Σερβικής Εκκλησίας, τότε είναι σαφές ότι ούτε αυτός ούτε κανένας από τους ιερείς δεν έχει διαβάσει το «Βιβλίο του Ιώβ», όπου λέει: «Ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος αφαίρεσε. Ευλογημένο ας είναι το όνομά του».

Ας επιστρέψουμε όμως στο παρόν και την πραγματικότητα.

Το Κόσοβο δεν αποσχίστηκε. Το Κόσοβο ακρωτηριάστηκε από τις σερβικές αρχές, το απέσπασαν από τη Σερβία, αδυνατώντας να βρουν μια μορφή κοινής ζωής για τους Σέρβους και τους Αλβανούς, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία στην πρώην νότια επαρχία της Σερβίας.

Πρέπει να διαβάσει κανείς τι γράφει ως μάρτυρας ο Ντιμίτριγε Τούκοβιτς, ο πρώτος Σέρβος σοσιαλδημοκράτης που συμμετείχε στη Στρατιωτική Διοίκηση στο Κοσσυφοπέδιο μετά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο και την απελευθέρωση της περιοχής από πέντε αιώνες τουρκικής κατοχής. Ο Τούκοβιτς καταθέτει ότι η σερβική στρατιωτική διοίκηση διέπραξε γενοκτονία εναντίον ολόκληρου του αλβανικού πληθυσμού και ακόμη και σήμερα, οι Σέρβοι ηγεμόνες χρησιμοποιούν το Κοσσυφοπέδιο για να λεηλατήσουν τους πολίτες της Σερβίας. Αυτό είναι το ύπουλο παιχνίδι των Σέρβων ηγεμόνων από τον Πάσιτς μέχρι τον Μιλόσεβιτς και το Υπόμνημά του προς τη Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών. Εδώ και χρόνια ισχυρίζομαι ότι παρά την ήττα του Μιλόσεβιτς στο Κοσσυφοπέδιο, σε αυτήν την περιοχή, οι Σέρβοι εξακολουθούν να ζουν ειρηνικά και σε συνεργασία με τους Αλβανούς.

Ωστόσο, ένα αίσθημα ικανοποίησης επικράτησε αυτές τις μέρες όταν μια φοιτητική αποστολή, μετά το τερατώδες Μνημόνιο του Κραγκούγιεβατς για το Κοσσυφοπέδιο, το οποίο πρέπει να είχε γραφτεί από κάποιον καθηγητή με εθνικιστικό προσανατολισμό, πήγε στο Κοσσυφοπέδιο. Μετά την επιστροφή τους, παρουσίασαν τις εντυπώσεις τους στον τηλεοπτικό σταθμό KTV στο Ζρένιανιν.

Ο Μιχάιλο Μάρκοβιτς, φοιτητής στη Νομική Σχολή του Βελιγραδίου, λέει, και παραθέτω, «Οι εντυπώσεις είναι πολύ όμορφες. Οι συζητήσεις ήταν υπέροχες, μιλήσαμε επίσης με Αλβανούς και καταρρίψαμε εντελώς τις προκαταλήψεις και τα εμπόδια που υπάρχουν στο Κοσσυφοπέδιο. Όλοι ζουν, ίσως είναι λίγο περίεργο να το πούμε, ειρηνικά και η κατάσταση είναι καλή».

Για πολλούς ανθρώπους στη Σερβία, αυτή η αλήθεια είναι οδυνηρή, επειδή συνειδητοποίησαν ότι η αφήγηση για τους άθλιους «Σίπταρους» που καταπιέζουν τον σερβικό λαό στο Κοσσυφοπέδιο είναι ψευδής. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια εθνικιστική απάτη που ωφελεί μόνο το καθεστώς του τέρατος.

* * *

επίσης Ρατζόν 28 Ιουνίου 2026 Reuters: Ο Βούτσιτς στοχεύει στην πρωθυπουργία και διορίζει σύμμαχό του ως πρόεδρο

Τώρα θα ακολουθήσει μια ενότητα που αναφέρεται σε αυτό. Αλλά, πριν από αυτό, μόνο δύο σημειώσεις: το 2012, όταν το τέρας ανέλαβε την εξουσία, το δημόσιο χρέος της Σερβίας έφτασε τα 15,85 δισεκατομμύρια ευρώ. Σήμερα, αυτό το χρέος, μετά από 15 χρόνια διακυβέρνησής του χωρίς περιορισμούς, φτάνει τα 108 δισεκατομμύρια ευρώ. Το 2012, η ​​Σερβία δεν είχε δισεκατομμυριούχους. Σήμερα, έχει 48, όλοι σε ευρώ.

Η μεγαλύτερη ανθρώπινη δυστυχία και ταπείνωση, αν μπορούν να την καταλάβουν τα μέλη του ΠΠΣ, είναι να υπηρετείς ένα τέτοιο εγκληματικό καθεστώς, στο οποίο τσιμεντένια καταφύγια πέφτουν στα κεφάλια των περαστικών και τους σκοτώνουν, και που ακόμη και μετά από δύο χρόνια δεν είναι γνωστό ποιος φταίει.

Στη συνέχεια, επομένως, ακολουθεί η ενότητα με τίτλο: «Πόσο κοστίζει η πιο ακριβή σερβική λέξη: Κόσοβο» (η οποία εξετάστηκε από τον συγγραφέα το 2021, vr).

Η τιμή εκείνη τη χρονιά που κάναμε την εκπομπή ήταν 600 εκατομμύρια ευρώ ετησίως από τον κρατικό προϋπολογισμό που γεμίζει με τα χρήματά μας. Σήμερα, αυτή η τιμή είναι ένα δισεκατομμύριο ευρώ, το οποίο δεν πηγαίνει στους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου, αλλά στο παρακλάδι της εγκληματικής οργάνωσης του PPS, τη λεγόμενη Σερβική Λίστα. Πιστεύω ότι μετά από αυτή την ιστορία, θα αλλάξετε για πάντα τη γνώμη σας για την λεγόμενη σερβική ιερή γη και την υποτιθέμενη αγάπη του τέρατος Βούτσιτς για τη Σερβία.

Η πρώην νότια επαρχία της Σερβίας είναι σήμερα το ανεξάρτητο κράτος του Κοσσυφοπεδίου και εξακολουθεί να αποτελεί ένα θέμα που επιβάλλεται αδίστακτα στους απελπισμένους πολίτες της Σερβίας τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση.

Την περασμένη εβδομάδα, οι συνομιλίες στις Βρυξέλλες κατέρρευσαν σχετικά με την απόφαση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου να καταργήσει τις συναλλαγές διπλής πληρωμής στον βορρά με σερβική πλειοψηφία και να χρησιμοποιήσει μόνο το ευρώ αντί για δηνάρια και ευρώ. Ο υποψήφιος για τη θέση του προέδρου της Σερβίας ανακοίνωσε για άλλη μια φορά στο έθνος, σαν να αναρωτιόταν, ότι δεν θα το επέτρεπε αυτό μέχρι η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου να σχηματίσει τον Σύνδεσμο Σερβικών Δήμων.

Από την άλλη πλευρά, στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Nedelnik», ο πρώην πρόεδρος της Σερβίας, Μπόρις Τάντιτς, εξηγεί σε 6 σελίδες την κάποτε ανεπιτυχή και μη αποδεκτή ιδέα του για την επίλυση του ζητήματος του Κοσσυφοπεδίου σε, όπως λέει, 4 βασικά σημεία. Τόσο ο Βούτσιτς όσο και ο Τάντιτς, όπως όλοι οι προκάτοχοί τους στην εξουσία στη Σερβία, από την εποχή του Πάσιτς μέχρι σήμερα, ασχολούνται με τις συνέπειες, αλλά ποτέ δεν σκέφτονται να αναφέρουν την αιτία της απόσχισης του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία. Και όχι μόνο αυτό, μας λένε ψέματα, ότι οι Αλβανοί θέλουν να εκδιώξουν όλους τους Σέρβους από το Κοσσυφοπέδιο, ότι η συνύπαρξη μεταξύ Αλβανών και Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο είναι αδύνατη. Το λένε αυτό παρόλο που κανένας τους δεν έχει πάει ποτέ νότια του Ιμπάρ για να πείσει τον εαυτό του ότι η συνύπαρξη όχι μόνο είναι δυνατή, αλλά υπάρχει και αυτή 5 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πρίστινα, στη σερβική Γκρατσάνιτσα. Ήμουν εκεί και πείσθηκα και ο ίδιος. Όλοι οι πολίτες της Σερβίας, χάρη σε αυτή τη στάση των Σέρβων πολιτικών, είναι όμηροι της πολιτικής διατήρησης κάτι που δεν είναι πλέον δικό μας, διότι αν ο καθένας από αυτούς τους εκατό χιλιάδες Σέρβους που απομένουν στο Κοσσυφοπέδιο λάμβανε το μερίδιό του από αυτό που διατίθεται από τον σερβικό κρατικό προϋπολογισμό για υποτιθέμενη βοήθεια προς αυτούς, οι Σέρβοι, κατά μέσο όρο, θα είχαν ένα ευρωπαϊκό πρότυπο, δηλαδή ένα υψηλότερο πρότυπο από όλους τους Αλβανούς στο Κοσσυφοπέδιο.

Αυτό το θέμα καλύφθηκε λεπτομερώς στην εκπομπή με αριθμό 926 του Μαρτίου 2021 με τίτλο «Η πιο ακριβή σερβική λέξη αξίζει 600 εκατομμύρια ευρώ».

Θα ήθελα πολύ να ακούσω τυχόν αντιρρήσεις σε αυτό το σχόλιο.

«Φίλοι του αθλητισμού. Την περασμένη εβδομάδα, μια αντιπροσωπεία του «Συνδέσμου Απελαθέντων Σέρβων και Οικογενειών Αγνοουμένων από το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια» επισκέφθηκε, χωρίς προειδοποίηση, το γραφείο του Προέδρου της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών, Βλαντιμίρ Κόστιτς, και απαίτησε την παραίτησή του λόγω της δήλωσης ότι «το Κόσοβο σίγουρα de jure και de facto δεν αποτελεί πλέον μέρος της Σερβίας». Η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των Σέρβων είναι ατελείωτη, οπότε νομίζω ότι θα ήταν πιο λογικό να πάνε στο γραφείο του Προέδρου της Σερβίας, ο οποίος ήταν μέλος της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του πολέμου και της ήττας του Κοσσυφοπεδίου, και να απαιτήσουν την παραίτησή του, επειδή ακόμη και σήμερα δεν είναι γνωστό πού βρίσκονται οι αγνοούμενοι συγγενείς τους. Την ίδια ημέρα, ο μεγάλος προδότης της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, αποκάλυψε άθελά του πόσα χρήματα οι πολίτες μας έχουν κλέψει από τον σερβικό προϋπολογισμό κάθε χρόνο εις βάρος μόνο του Κοσσυφοπεδίου. «Το Κόσοβο είναι ένα μεγάλο βάρος», είπε ο σφετεριστής του σερβικού προϋπολογισμού, επειδή κάθε χρόνο 600 εκατομμύρια ευρώ. Φυσικά, δεν του πέρασε από το μυαλό να διευκρινίσει πού δαπανήθηκε αυτό το τεράστιο ποσό χρημάτων, σε ποιον δόθηκαν, πότε και γιατί. Επειδή να Προσοχή, ο υπολογισμός είναι απλός. Αν το μισό από αυτό το ποσό πήγαινε σε καθέναν από αυτούς τους εκατό χιλιάδες Σέρβους που ζουν σήμερα στο Κόσοβο, και το άλλο μισό πήγαινε σε γενικά κοινά έξοδα, όπως εκπαίδευση, υγεία, πολιτισμός, αθλητισμός, υποδομές... οι Σέρβοι θα είχαν πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τους Αλβανούς στο Κόσοβο. Διαιρώντας 300 εκατομμύρια ευρώ σε κάθε Σέρβο κάτοικο του Κοσόβου, ο καθένας θα λάμβανε 3 ευρώ ετησίως ή 250 ευρώ το μήνα. Επομένως, μια οικογένεια 4-5 μελών θα είχε ένα επίπεδο κοντά στο ευρωπαϊκό. Σε αυτή την περίπτωση, η παλαιότερη ημερήσια εφημερίδα στα Βαλκάνια («Politika») δεν θα μπορούσε να εκφράσει την ανησυχία της για τους Σέρβους, όπως έκανε στην πρώτη σελίδα, νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, όπου λέει: «Γιατί ο κόσμος δεν βλέπει τα βάσανα των Σέρβων του Κοσόβου;»

Αυτό είναι το θέμα του εισαγωγικού σχολίου με τίτλο «Η πιο ακριβή σερβική λέξη αξίζει 600 εκατομμύρια ευρώ».

Ο κόσμος δεν βλέπει τα βάσανα των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου, όπως ακριβώς δεν είδε τα βάσανα των Αλβανών κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912 και του 1913. Ωστόσο, ο ιδρυτής της σοσιαλδημοκρατίας στη Σερβία, Ντιμίτριγε Τούκοβιτς, είδε αυτά τα βάσανα ως συμμετοχή σε εκείνους τους πολέμους, μετά τους οποίους εισήχθη η σερβική στρατιωτική διοίκηση στο Κοσσυφοπέδιο. Ο Τούκοβιτς το έγραψε αυτό στο βιβλίο του «Σερβία και Αλβανία», και παραθέτω: «Μόλις δόθηκε η εξουσία στον στρατό, ο στρατός, πίσω από τον οποίο δεν διακρίνονταν πολιτικοί ηγέτες, αντιμετώπισε τον αλβανικό πληθυσμό και διέπραξε τέτοια καταστροφή που ώθησε τον αλβανικό λαό σε έναν απεγνωσμένο αγώνα επιβίωσης. Έτσι ξεκίνησε η σειρά των μαχών που συνεχίζονται, με περισσότερες ή λιγότερες διακοπές, μέχρι σήμερα και το τέλος των οποίων δεν διαφαίνεται πουθενά. Μια προμελετημένη δολοφονία επιχειρήθηκε εναντίον ενός ολόκληρου έθνους, η οποία είναι μια εγκληματική πράξη που πρέπει να τιμωρηθεί».

Εξηγώντας τι κρύβεται πίσω από μια τόσο δολοφονική πολιτική απέναντι στο Κοσσυφοπέδιο, ο Ντιμίτριγε Τούκοβιτς πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, σαν να είχε το παρόν και το παρελθόν, καθώς και την κυριαρχία του Μιλόσεβιτς στη Σερβία, έγραψε τα εξής: «Το χρέος του κράτους, οι νέοι κρατικοί φόροι, ο μιλιταρισμός και άλλοι παρασιτικοί κρατικοί θεσμοί απαιτούν ακόμη περισσότερες θυσίες από τον λαό λόγω του αντιληπτού κινδύνου από τους Αλβανούς και έτσι μας πνίγουν οικονομικά και μας εξαντλούν οικονομικά».

Όταν όλα αυτά γίνουν γνωστά, τότε είναι σαφές ότι η ανησυχία που τρέφει ο αντισυνταγματικός ηγεμόνας και προδότης της Σερβίας για τον λαό του Κοσσυφοπεδίου είναι ψευδής. Αν η ανησυχία του ήταν ειλικρινής, θα είχε διανείμει εκατομμύρια ευρώ, από την αρχή αυτής της ιστορίας, στον λαό του Κοσσυφοπεδίου και δεν θα είχε μοιραστεί αυτά τα χρήματα με τη σερβική λίστα εγκληματιών στη Βόρεια Μιτρόβιτσα.

Είναι επίσης σαφές γιατί ο πολιτικός πατέρας του μεγάλου προδότη, του εγκληματία πολέμου, του κακού γιατρού Σέσελι, κατά καιρούς φωνάζει: «Η Σερβία δεν πρέπει ποτέ να αναγνωρίσει το Κόσοβο» και έτσι φτάνουμε στην απάντηση στο ερώτημα γιατί οι περισσότεροι ηγέτες των λεγόμενων κομμάτων της αντιπολίτευσης σκέφτονται το ίδιο με τον Σέσελι. Έτσι, το Κόσοβο είναι μια κουρτίνα πίσω από την οποία κρύβονται ηγέτες και πολιτικοί όλων των χρωμάτων, από την εποχή του Τούκοβιτς και μετά. Και κάθε φορά που αναφέρουν τους Σέρβους στο Κόσοβο, οι οιονεί πολιτικοί μας σκέφτονται το έδαφος, όχι τον λαό, επειδή η Σερβία είναι περιτειχισμένη στο κάστρο που αποτελείται από το ψεύτικο και ένδοξο παρελθόν και τη μυθολογική ιστορία του Μεσαίωνα.

Θα πρέπει να ρωτήσει κανείς όλους αυτούς τους επαγγελματίες Σέρβους πού, εκτός από την επική ποίηση, βρίσκεται η περίφημη αυτή διαθήκη του Κοσσυφοπεδίου και σε ποιον αιώνα η Σερβία προόδευσε στον πολιτισμό χάρη στη βοήθεια της Ορθοδοξίας του Αγίου Σάββα. Παρεμπιπτόντως, ο δεύτερος σημαντικότερος Σέρβος διανοούμενος, ο Βουκ Κάρατζιτς, δεν εμποδίστηκε από την καθολική θρησκεία να φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα πολιτισμού.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο τελευταίος Σέρβος ηγέτης και εθνικός εμπνευστής, όπως αυτή της ιστορίας του Κις: «Είναι ένδοξο να πεθαίνεις για την πατρίδα», ήταν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Αυτός ο ψεύτικος ηγέτης έγινε δεκτός χωρίς δισταγμό από εκατομμύρια Σέρβους στο Γκαζιμεστάν, όπου το 1989 σηματοδοτήθηκε η 600ή επέτειος της μυθοπλασίας που ονομαζόταν Μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Εκείνη την εποχή, μια νέα μυθοπλασία, δηλαδή μια μυθοπλασία, δηλαδή ο ισχυρισμός του Μιλόσεβιτς ότι ο σερβισμός στη Γιουγκοσλαβία βρισκόταν σε κίνδυνο, επικράτησε για άλλη μια φορά της πραγματικότητας στο μυαλό εκατομμυρίων Σέρβων.

Δηλαδή, εμπιστεύονταν τον Μιλόσεβιτς, και όχι τις τσέπες τους, οι οποίες κατά την εποχή της κυβέρνησης Άντε Μάρκοβιτς ήταν ευρωπαϊκοί μισθοί. Και όταν η μυθοπλασία θριαμβεύει επί της πραγματικότητας, ξεσπά η κόλαση. Η Σερβία μέχρι σήμερα ζει σε αυτή την κόλαση, επειδή κάθε μυθοπλασία, δηλαδή η μυθοπλασία, έχει κάποια σημεία επαφής με την πραγματικότητα.

Γι' αυτό ο Βούτσιτς κυβερνά τη Σερβία με τα μυθιστορήματά του, και δεν ξέρουμε για πόσο καιρό, επειδή μόνο μια εξέγερση μπορεί να σώσει τη Σερβία.

επίσης Ρατζόν 24 2026 Μαΐου 17 αστυνομικοί τραυματίστηκαν σε φοιτητική διαμαρτυρία στη Σερβία, Βούτσιτς: Είναι πιθανό να παραιτηθεί

Η εξέγερση που θα αλλάξει όχι μόνο τον Vučić και τους οπαδούς του, αλλά και το σύστημα που παράγει όλους αυτούς τους Nikola Pashića, Stojadinovića, Rankovića, Miloševića, Šešela, Nikolića, Vučića, Dačića και άλλους σαν αυτούς.

Μόνο η Εξέγερση σώζει τη Σερβία.