Η επιμονή της ΕΕ στην Κοινότητα Δήμων με σερβική πλειοψηφία στο Κόσοβο

Ούτε η ΕΕ ούτε η KFOR λαμβάνουν μέτρα κατά της Σερβίας, επειδή η Γαλλία και η ΕΕ θέλουν να υλοποιηθεί ο ήπιος διαχωρισμός του Κοσσυφοπεδίου (με τη σερβική σύνδεση) ή θα κλείσουν τα μάτια και θα επιτρέψουν στους Σέρβους να διχάσουν βίαια τον Βορρά, καθώς και αν η Κύπρος και έχουμε τη Σερβία στη Μιτρόβιτσα που θα παραμείνει απειλητική για το υπόλοιπο Κοσσυφοπέδιο! Άρα οι πιθανότητες επιτυχίας του «μονόλογου» των Βρυξελλών είναι ίσες με μηδέν, εκτός κι αν το Κοσσυφοπέδιο αναγκαστεί να απελευθερώσει ή κάποια ριζική αλλαγή στη στάση της διεθνούς κοινότητας. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε δύο κακές λύσεις

Είναι γνωστό ότι το Κόσοβο έχει αποδεχθεί το σχέδιο Αχτισάαρι, το οποίο, μεταξύ άλλων, προβλέπει ένα είδος αυτονομίας για τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου. Ωστόσο, η σερβική πλευρά και οι υποστηρικτές της στα Ηνωμένα Έθνη (Ρωσία και Κίνα) απέρριψαν το σχέδιο για την υπό όρους ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και επέμειναν ξανά στη μερική εφαρμογή του Σχεδίου Αχτισάαρι, χωρίς όμως να αποδεχτούν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Από την άλλη, οι χώρες που έχουν αποδεχτεί το Κόσοβο - ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία κ.λπ. - επέμειναν να επιστραφεί η πλήρης υλοποίηση αυτού του σχεδίου τους στις Βρυξέλλες, στα κεντρικά γραφεία της ΕΕ, η οποία έχει κηρυχθεί ουδέτερη ως προς το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου (ίσως λόγω των πέντε μη αναγνωριζόμενων κρατών). Αν και η θέση τους εκείνη την εποχή θεωρούνταν μια ενδιάμεση θέση χωρίς κακό υπόβαθρο, σήμερα είναι περισσότερο από σαφές ότι αυτή η απόφασή τους (της ΕΕ) είχε πρωταρχικό σκοπό να εμποδίσει το Κοσσυφοπέδιο όπως στη διαδικασία αναγνώρισης της ιθαγένειας του Κοσσυφοπεδίου ( ο αριθμός των αναγνωρίσεων έχει μειωθεί σημαντικά από την «επιστροφή του προβλήματος του Κοσσυφοπεδίου», που διατυπώθηκαν ως τεχνικές συνομιλίες Κοσσυφοπεδίου-Σερβίας με την «καλοπροαίρετη» μεσολάβηση των Βρυξελλών, ως ημιτελής προσέγγιση μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα το 2011), καθώς και στην μετατροπή του σε μια ήπια εκδοχή της διαιρεμένης Βοσνίας, όπου οι φιλοσέρβοι εμποδίζουν τη λειτουργία του κράτους.

Γιατί το βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου είναι τόσο σημαντικό για τη Σερβία και την ΕΕ;

Από την αρχή, πρέπει να σημειωθεί ότι η πλειονότητα των Σέρβων ζει στις νότιες περιοχές του Κοσσυφοπεδίου και μόνο μια συμπαγής ομάδα από αυτούς στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο. Επομένως, το επιχείρημα ότι η Διεθνής Κοινότητα και η Σερβία δικαίως ανησυχούν για τα δικαιώματα των Σέρβων είναι άνευ λόγου, επειδή οι Σέρβοι στο Βορρά δεν αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία του σερβικού πληθυσμού στο Κοσσυφοπέδιο, που είναι πιο πολυάριθμος στο Νότο.

Εν τω μεταξύ, με το Σύνταγμα του Αχτισάαρι, οι Σέρβοι όχι μόνο έχουν εγγυημένες 10 έδρες στη Συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου, αλλά έχουν επίσης το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο σε οποιαδήποτε τροποποίηση του Συντάγματος που παραβιάζει τα δικαιώματά τους. Η σερβική γλώσσα είναι επίσημη σε όλη την επικράτεια του Κοσσυφοπεδίου, κάτι που δεν συμβαίνει με τους Αλβανούς στη Βόρεια Μακεδονία, ούτε συμβαίνει στη Σερβία. Επομένως, το επιχείρημα ΕΕ-Σερβίας ότι πρόκειται για τα εθνοτικά δικαιώματα των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο δεν είναι πειστικό.

Από την άλλη πλευρά, όταν μιλάμε για το Βόρειο Κοσσυφοπέδιο, τα περισσότερα από τα ορυχεία στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου βρίσκονται σε περιοχές που κατοικούνται από Αλβανούς και μόνο δύο βρίσκονται σε περιοχές με σερβική πλειοψηφία. Επομένως, το οικονομικό επιχείρημα δεν ισχύει όπως υποστηρίζουν κάποιοι άλλοι. Πρέπει να υπάρχουν άλλοι λόγοι για αυτή την παράλογη στάση της Ε.Ε.!

Εν τω μεταξύ, το αποτέλεσμα αυτής της βαθιά λανθασμένης πολιτικής της ΕΕ (στις κύριες θέσεις με πολιτικούς από χώρες που δεν έχουν αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο: Borrell-Ισπανία και Lajcak-Σλοβακία) και των ΗΠΑ (για τις οποίες η υποστήριξη της ΕΕ στον πόλεμο της Ουκρανίας είναι πρωταρχικό και τελικά το Κοσσυφοπέδιο δεν είναι το Ισραήλ, για το οποίο θα πήγαιναν σε πόλεμο με άλλους), με το σκεπτικό ότι θέλουν τη Σερβία μακριά από τη ρωσική επιρροή και την ανάγκη τους η Σερβία να προμηθεύει όπλα στην Ουκρανία, την οργανωμένη είσοδο της σερβικής τρομοκρατικής ομάδας στο μοναστήρι Bajska στο Zveçan έγινε στις 24 Σεπτεμβρίου 2023. Και αυτό δεν έγινε τυχαία ή ανοργάνωτα από την εθνικιστική Σερβία, αλλά και με τη σιωπηλή υποστήριξη των υπερσυντηρητικών κύκλων της ΕΕ. καθώς και λίγο πριν την αλλαγή του Ιταλού διοικητή της KFOR και την άφιξη της τουρκικής, να περιμένουν σιωπηλά και να υπολογίσουν ότι η KFOR θα τοποθετηθεί μεταξύ της αστυνομίας του Κοσσυφοπεδίου και των «Σέρβων απελευθερωτών», εκπληρώνοντας το σερβικό σχέδιο να την επιστρέψει η KFOR για σερβικά συμφέροντα και κατά του Κοσσυφοπεδίου. Το σχέδιό τους, στον εισαγωγικό γύρο για τον Βορρά, απέτυχε, χάρη στη γρήγορη δράση του κράτους του Κοσσυφοπεδίου και κυρίως των αστυνομικών μονάδων του Κοσσυφοπεδίου, που αν και έχασαν έναν συνάδελφο, γονέα και μέλος της οικογένειας (Afrim Bunjaku) και έναν ο τραυματίας (Alban Rashiti) νίκησε τη μεγάλη ομάδα Σέρβων παραστρατιωτικών-τρομοκρατών που υποστήριξε και έστειλε η μικρή Ρωσία (Σερβία) με τους ισχυρισμούς ότι έγιναν «απελευθερωτές» και υποκινητές ενός μεγαλύτερου πολέμου μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου, με την ελπίδα ότι τουλάχιστον η KFOR και η ΕΕ-ΗΠΑ θα παρέμβει για να αποφύγει την απειλή ενός νέου πολέμου στα Βαλκάνια, διαιρώντας και αποκόπτοντας τον Βορρά από τον πραγματικό έλεγχο του Κοσσυφοπεδίου και μετατρέποντάς το σε ένα μίνι Ντονμπάς. Όμως το Κόσοβο έδειξε, όπως και η Αλβανία που το 1949 κατέστρεψε τις δυνάμεις εισβολής της Ελλάδας, ότι έχουμε τα μέσα, τη δύναμη και τη θέληση να αντιμετωπίσουμε τις επαναλαμβανόμενες περιπέτειες του «μπελατζή» της μικρής Ρωσίας - Σερβίας.

Η ατιμώρητη σερβική περιπέτεια και οι στόχοι των «απελευθερωτών»

Θα μείνει όμως ατιμώρητη αυτή η σερβική περιπέτεια από την ΕΕ και τις ΗΠΑ; Η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και των ΗΠΑ δεν δίνει πολλές ελπίδες ότι θα αρχίσουν να αντιμετωπίζουν το Κοσσυφοπέδιο ως σοβαρό και ισότιμο κράτος στις υποχρεωτικές συνομιλίες με την επιθετική Σερβία για τμήματα του εδάφους που έχουν αποδεχθεί ως μέρος του κράτους. του Κοσσυφοπεδίου και την οποία βοήθησαν να ανακηρυχθεί η ανεξαρτησία. Με άλλα λόγια, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν επιστρέψει στις θρησκευτικές και εθνοτικές προκαταλήψεις του XNUMXου αιώνα, όταν οι Αλβανοί υφίσταντο πολιτιστικές διακρίσεις (οι περισσότεροι ανήκουν στη μουσουλμανική πίστη) και εθνοτικές (επειδή δεν είχαν θεσμοθετήσει τα πνευματικά και πολιτιστικά θεμέλια του έθνους τους , επομένως δεν μπορούσαν να γίνουν ισότιμα ​​με τα «πολιτισμένα έθνη της Ευρώπης»). Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εξηγηθεί αυτή η υστερία εναντίον του Κοσσυφοπεδίου, όταν στην εξουσία έχουμε μια νέα, αδιάφθορη ελίτ με πρόγραμμα κατά της τεντερομανίας και με στόχους για ένα νόμιμο κράτος και δικαιοσύνη για όλους, συμπεριλαμβανομένης της δίκαιης μεταχείρισης των «τρομοκρατών» κρατουμένων. , όπως σαλπίζουν στην ΕΕ (ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος δικαίου, καταπολέμηση της διαφθοράς κ.λπ.) και κυρίως μια κοσμική αλβανική ελίτ απαλλαγμένη από την επιρροή του πολιτικού Ισλάμ. Ενώ αυτές οι ίδιες χώρες, από την άλλη, κλείνουν τα μάτια στους Σέρβους αυταρχικούς και εμπρηστές, ο Μ. Ντόντικ στη Βοσνία και ο Α. Βούτσιτς στη Σερβία. Φαίνεται να ανέχονται το παιχνίδι των Σέρβων με τη φωτιά, γιατί δεν θέλουν ένα επιτυχημένο κράτος στη Βοσνία, όπου οι Βόσνιοι-Μουσουλμάνοι θα έχουν τον κύριο λόγο, και δεν λένε λέξη για τα καταπατημένα δικαιώματα των Βοσνίων στο σαντζάκι. Αλλά γιατί για την Ευρώπη τα δικαιώματα των Σέρβων στο Βορρά είναι πιο σημαντικά από τα δικαιώματα των Βόσνιων στο Σάντζακ και των Αλβανών στην κοιλάδα του Πρέσεβο;

Τα ακρωτηριασμένα σύνορα της Αλβανίας - "θυσία σωτηρίας από έναν πόλεμο"

Αν κοιτάξουμε από την ιστορική σκοπιά, θα δούμε ότι τα ευρωπαϊκά κράτη ενδιαφέρονταν για τη σταδιακή εκδίωξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Ευρώπη, θεωρώντας όλους τους εξισλαμισμένους πληθυσμούς ως εχθρούς της πολιτισμένης Ευρώπης με χριστιανική παράδοση και ως εκ τούτου ανεπιθύμητους στην Ευρώπη. τα δικά τους έθνη-κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία. Ως εκ τούτου, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Αυστροουγγαρία, αυτός ο πιο ένθερμος υπερασπιστής των δικαιωμάτων των Αλβανών, το 1903, μαζί με την τσαρική Ρωσία, ήταν υπέρ των μεταρρυθμίσεων στη Μακεδονία, που είχαν στόχο να σπάσουν την εδαφική ακεραιότητα των Αλβανών και που το 1908 προσάρτησε τη Βοσνία, αλλά αποχώρησε από το Σαντζάκ του Νόβι Παζάρ, ανοίγοντας το δρόμο για τις διεκδικήσεις της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, για να την καταλάβει στο μέλλον και έτσι να διακόψει τη λεγόμενη «πράσινη» γραμμή που κατοικείται από τους εξισλαμισμένους πληθυσμούς στη Βοσνία, Sandžak, στην επαρχία του Κοσσυφοπεδίου, στο Manastir και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη. Το ίδιο έκανε και η Μεγάλη Βρετανία, η οποία υποστήριξε την αυτονομιστική δράση του Ισμαήλ Κεμαλή, αλλά τη στιγμή των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913) και της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Αλβανίας, άλλαξε θέση και δήλωσε ότι τα ακρωτηριασμένα σύνορα της Αλβανίας στο Η Διάσκεψη του Λονδίνου (1912 -1913) έγινε ως θυσία για να σωθεί από έναν μεγαλύτερο πόλεμο μεταξύ των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων (μόλις ένα χρόνο αργότερα, το 1914, αυτοί οι ίδιοι Σέρβοι θα υποκινούσαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο). Και τι έγινε: δημιουργήθηκε μια μικρή Αλβανία, με λίγη γεωργική γη και με περισσότερο από το μισό πληθυσμό εκτός των πολιτικών συνόρων. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρα να δημιουργηθεί ένα κράτος όσο το δυνατόν μικρότερο με μουσουλμανική πλειοψηφία, δυσλειτουργικό, χωρίς πόρους για ανάπτυξη και καταδικασμένο να μην σηκώσει κεφάλι, επομένως ούτε κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής δεν έγινε προσπάθεια να το βοηθήσουμε, γιατί στο τέλος ένα μικρό κομμάτι γης που δεν άξιζε καν να κάνει φασαρία. Έτσι αντιμετωπίστηκε η Αλβανία το 1961 και το 1968, όταν αποχώρησε επίσημα από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ούτε λέξη, καμία βοήθεια από τις τρομαγμένες χώρες του ΝΑΤΟ. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, το αλβανικό κράτος αναγκάστηκε να στηριχθεί στην κολοσσιαία οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της Κίνας, ενώ οι ΗΠΑ κατάλαβαν σταδιακά: ναι, ο Ενβέρ Χότζα είναι ριζοσπάστης κομμουνιστής, αλλά είναι επίσης ένας μεγάλος αντι-Ρώσος και Αλβανός εθνικιστής-κομμουνιστής. . Κατά συνέπεια, οι ΗΠΑ, στα σχέδιά τους να αποτρέψουν την επιστροφή της ΕΣΣΔ στις αλβανικές ακτές, σχεδίαζαν ότι σε περίπτωση πολέμου μεταξύ Αλβανίας και ΕΣΣΔ (σε μια προσπάθεια επιστροφής της Αλβανίας στο Ανατολικό Μπλοκ), η Αλβανία θα υποστηριζόταν με οικονομική βοήθεια και στρατιωτική βοήθεια από το ΝΑΤΟ και θα δέχονταν το Κοσσυφοπέδιο και άλλα εδάφη που κατοικούνται από Αλβανούς. Επίσης, δεν πρέπει να εκπλήσσεται η διακοπή της διαδικασίας μετακίνησης των Αλβανών στην Τουρκία τη δεκαετία του '60 του 1974ού αιώνα και η σημαντική βελτίωση των δικαιωμάτων των Αλβανών στη Γιουγκοσλαβία, μέχρι τη δημιουργία του Κοσσυφοπεδίου με το Σύνταγμα (XNUMX). Αυτή η ανταμοιβή για τους Αλβανούς για την σθεναρή τους στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ και τώρα στη Ρωσία, αλλά και για τον αλβανικό εθνικισμό που απογυμνώθηκε από τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό, οδήγησε στην παρέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ το 1999 και βοήθησε στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008.

«Τεχνικές» συνομιλίες και πολιτική του XNUMXου αιώνα

Όμως τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο με τις «τεχνικές» συνομιλίες των Βρυξελλών και τις μη ανοιχτές τάσεις ισχυρών ρευμάτων με θρησκευτικές προκαταλήψεις των Ευρωπαίων πολιτικών διαμορφωτών κατά των Αλβανών (μουσουλμανική πλειοψηφία) του Κοσσυφοπεδίου και ότι για την κυνική Ευρώπη έγινε προτεραιότητα για Το Κοσσυφοπέδιο να γίνει πιο δυσλειτουργικό και να αποτρέψει τη συνάντησή τους με τους Βόσνιους στο Σαντζάκ του Νόβι Παζάρ και με αυτούς της Βοσνίας. Και τη σημαία αυτής της πολιτικής του XNUMXου αιώνα πήρε η Γαλλία, η οποία υποστήριξε κρυφά τον πόλεμο των Σέρβων στη Βοσνία και τη δημιουργία της Σερβικής Δημοκρατίας, μόνο και μόνο για να αποτρέψει τη δημιουργία μιας ενιαίας, δημοκρατικής και πολιτισμένης Βοσνίας, όπου οι μουσουλμάνοι Βόσνιοι θα είναι μεταξύ των βασικών παραγόντων. Η ίδια πολιτική εφαρμόζεται τώρα και με το Κοσσυφοπέδιο, του οποίου ο πραγματικός στόχος είναι με τη δημιουργία του Συνδέσμου Δήμων με σερβική πλειοψηφία, να διακοπεί το σημείο συνάντησης με τους Βόσνιους του Σαντζάκ καθώς και με τη Βοσνία και ταυτόχρονα ότι μέσω αυτού η Σερβία θα πραγματοποιήσει τους στόχους της ηγεμονικής της θέσης στο Κοσσυφοπέδιο και θα μετατραπεί σε αστυνομικό που κρέμεται πάνω από το κεφάλι του. Και ακριβώς την εποχή του πολέμου στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ, εστιάζοντας μόνο στον πόλεμο κατά της Ρωσίας και στον ανταγωνισμό με την Κίνα, άρχισαν να υποστηρίζουν ανοιχτά τη μεροληπτική ευρωπαϊκή πολιτική κατά του Κοσσυφοπεδίου, ένα παιχνίδι στο οποίο εντάχθηκε και η Αλβανία του Έντι Ράμα, δείχνοντας έλλειψη διορατικότητας και σαφή έλλειψη πολιτικού πνεύματος (παρά τον ρόλο του ως πιστού της Δύσης, που ταπεινώνει τον Ρώσο εκπρόσωπο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ).

Η διέξοδος από τη σημερινή θέση είναι να επιστρέψουμε στην πρόταση για εδαφική ανταλλαγή Κοσσυφοπεδίου-Σερβίας (ο Βορράς για την κοιλάδα του Πρέσεβο), η οποία είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ, αλλά με αντιρρήσεις από την ΕΕ (της οποίας τα συντηρητικά πολιτικά ρεύματα έλαβε γρήγορα μέτρα για να στείλει τον H. Thaçi στη Χάγη), με λόγους για το πώς αυτό θα ανοίξει παρόμοιες διαδικασίες στη Βόρεια Μακεδονία και τη Βοσνία. Ωστόσο, είναι σαφές σε όλους ότι εάν οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν τη βούληση να τερματίσουν τον σερβικό μονόλογο, αυτή θα ήταν η τελική λύση στη σύγκρουση Αλβανίας-Σερβίας, με μια δεσμευτική συμφωνία για το Ujman, χωρίς την οποία η οικονομία του Κοσσυφοπεδίου δεν μπορεί να λειτουργήσει. . Εν τω μεταξύ, η ΕΕ δεν θα επέτρεπε καν να μιλήσει για την ίδια προσέγγιση στη Βόρεια Μακεδονία και τη Βοσνία. Ενώ, από την άλλη πλευρά, εάν η ΕΕ αντιμετώπιζε το Κοσσυφοπέδιο ως ισότιμο στις διαπραγματεύσεις σε σχέση με τη Σερβία και όπου τα δικαιώματα που απαιτούνται για τους Σέρβους είναι εγγυημένα και στους Αλβανούς στην κοιλάδα της Πρέσεβας, αυτές οι διαπραγματεύσεις και οι «διακηρυγμένες αξίες " της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων θα είχε ως αποτέλεσμα αμοιβαία οφέλη. Αλλά ακόμη και αυτή η προσέγγιση δεν υποστηρίζεται στην ΕΕ. Άρα η διέξοδος υπάρχει, αλλά οι ευρωπαϊκές χώρες δεν το επιτρέπουν, γιατί δεν θέλουν ένα συμπαγές και λειτουργικό κράτος του Κοσσυφοπεδίου με μουσουλμανική πλειοψηφία. Δεν φταίνε όμως οι Αλβανοί που οι ιστορικές συγκυρίες επέφεραν τον εξισλαμισμό ενός έθνους με αρχαία γλώσσα και ιστορία, όπως και σήμερα ο ίδιος λαός ασπάστηκε τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου προσπαθεί να προστατεύσει την εδαφική ακεραιότητα του Κοσσυφοπεδίου και απαιτεί ίση μεταχείριση με τη Σερβία, κάτι που εκνευρίζει τους Ευρωπαίους (Borrell-Lajçak).

Η δεύτερη επιλογή είναι ότι μετά από αυτήν την επικίνδυνη σερβική περιπέτεια, η ΕΕ και οι ΗΠΑ αλλάξουν την προσέγγισή τους, επιμένοντας στην ίση μεταχείριση του Κοσσυφοπεδίου σε σχέση με τη Σερβία, όπου η «Μικρή Ρωσία» θα δεχόταν το Κοσσυφοπέδιο και η Πρίστινα θα προετοίμαζε το καταστατικό της σερβικής κοινότητας. αλλά και η Σερβία έχει το ίδιο καταστατικό για την κοιλάδα της Πρέσεβας. Ωστόσο, η ΕΕ με τον Μπορέλ και τον Λάιτσακ, που έχουν τη στήριξη της Γαλλίας και αναγκαστικά της Γερμανίας, αλλά και των ΗΠΑ, δύσκολα θα αλλάξει θέση και πολύ περισσότερο τη Σερβία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αμερικανός απεσταλμένος, Εσκομπάρ, δηλώνει: «Ο Λάιτσακ έχει πλήρη υποστήριξη και δεν νομίζω ότι μια χώρα ενάμιση εκατομμυρίου θα πείσει τη διατλαντική κοινότητα να αλλάξει τακτική».

επίσης φεϊλέτον 8 Δεκεμβρίου 2026 Το Κόσοβο διαιρείται - υπάρχει κάποιος με σενάριο για να αποτρέψει τη διαίρεση και τον πόλεμο;

Ο μονόλογος των Βρυξελλών, δύο υποθέσεις και δύο κακές λύσεις

Από την άλλη πλευρά, ούτε η ΕΕ ούτε η KFOR λαμβάνουν μέτρα κατά της Σερβίας, γιατί η Γαλλία και η ΕΕ θέλουν να υλοποιήσουν τον ήπιο διαχωρισμό του Κοσσυφοπεδίου (με τη σερβική ένωση) ή θα κάνουν τα στραβά μάτια και θα επιτρέψουν στους Σέρβους να διχάσουν βίαια τον Βορρά. , όπως και η Κύπρος και να έχουμε τη Σερβία στη Μιτρόβιτσα που θα παραμείνει απειλητική για το υπόλοιπο Κοσσυφοπέδιο! Άρα οι πιθανότητες επιτυχίας του «μονόλογου» των Βρυξελλών είναι ίσες με το μηδέν, εκτός κι αν το Κοσσυφοπέδιο αναγκαστεί να απελευθερώσει ή κάποια ριζική αλλαγή στη στάση της διεθνούς κοινότητας. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε δύο κακές λύσεις: 1) Με τον Βορρά, τον οποίο η Σερβία, με τη σιωπηρή άδεια της ΕΕ-Γαλλίας (σαν το 1999), θα προσπαθήσει να κατακτήσει ή 2) Δημιουργία Συνδέσμου με εκτελεστικές εξουσίες ( ΕΕ-Σερβία ) ή η Ένωση χωρίς εκτελεστικές εξουσίες (όπως υπόσχονται οι ΗΠΑ). Δυστυχώς, όλες οι προτεινόμενες παραλλαγές θα αποτύχουν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τον «μεταστατικό καρκίνο» του Βορρά και της Σερβίας. Ενώ η δίκαιη και επίμονη πολιτική για την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας του Κοσσυφοπεδίου δεν είναι μόνο υποχρέωση, αλλά και καθήκον κάθε πολίτη και πρέπει να προετοιμαστούμε να αμυνθούμε από τις αναμενόμενες επιθέσεις της Σερβίας και των Ευρωπαίων και Ρώσων υποστηρικτών της, βασιζόμενοι σε τα δικά μας και ελπίζοντας σε υποστήριξη από τους Αμερικανούς ή ότι η Τουρκία θα μας εφοδιάσει τουλάχιστον με όπλα για αυτοάμυνα. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας μια επιλογή: κακή και χειρότερη. Ωστόσο, αν σταθούμε μαζί θετικά στην αντιπολίτευση, όπως δήλωσαν στο κοινοβούλιο του Κοσσυφοπεδίου, τότε το Κοσσυφοπέδιο θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που θα προέλθουν από τη Σερβία και τους ανοιχτούς και κρυφούς συμμάχους της στην ΕΕ: Ρωσία, Κίνα, Βόρεια Κορέα και Ιράν.