Μπαμπά, ανυπομονούσες για τις ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου, αλλά ξεκίνησες στον λευκό και φωτεινό δρόμο προς την αιωνιότητα. Τα λουλούδια άρχισαν σιγά σιγά να ξυπνούν μετά τον χειμώνα, αλλά εσύ έφυγες στον δρόμο προς την αιωνιότητα κοιτάζοντας τον ουρανό για καταφύγιο. Μας άφησες με πόνο και με ραγισμένη καρδιά περιμένοντας την επιστροφή σου... Είμαστε πλέον πεπεισμένοι ότι είσαι εκεί στο καταφύγιό σου με αγγέλους που προσεύχονται και μας προστατεύουν. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτά τα χαρούμενα και στοργικά μάτια. Και οι όμορφες αναμνήσεις μαζί σου, μπαμπά, ανασκοπούνται κάθε μέρα, από τον καθένα μας. Αξέχαστη, ελαφριά σαν τον άνεμο, λευκή σαν τα περιστέρια της ειρήνης, έρχεται και αυτή η επέτειος της αναχώρησής σου, η οποία μετράει τις προσπάθειές μας να σε βρούμε. Εμείς, τα παιδιά σου, σε κρατάμε σφιχτά στην καρδιά μας, σε αγκαλιάζουμε σε κάθε βήμα της ζωής μέχρι την αιωνιότητα. Προσευχόμαστε η λευκή σου ψυχή να έχει βρει ανάπαυση ανάμεσα στους αγγέλους του ουρανού. Σε αγαπάμε για πάντα, μπαμπά! Η οικογένεια Γκεγκάι σε θυμάται με άσβεστη λαχτάρα.