Η Χωροφυλακή του Κοσσυφοπεδίου, από την ψευδαίσθηση της διεθνούς προστασίας στη φιλοδοξία για ένα σχετικό κράτος στην περιοχή

Σε πολωμένες κοινωνίες με διεθνικές εντάσεις, η χωροφυλακή, εκτός του ότι γίνεται αντιληπτή και ερμηνεύεται ως εγγύηση ασφάλειας για την κοινότητα, είναι πιθανό να θεωρηθεί από άλλα τοπικά και διεθνή μέρη ως σύμβολο προληπτικής κρατικής καταστολής. Ωστόσο, δεδομένου ότι γινόμαστε μάρτυρες συστηματικών απειλών και προκλήσεων από τη Σερβία, δεν θέλω καν να αμφισβητήσω την εν λόγω πρωτοβουλία.

Ένα κράτος που δεν καταρτίζει μακροπρόθεσμες ατζέντες που να καθορίζουν πώς θα μοιάζει η «μελλοντική αμυντική αρχιτεκτονική» της χώρας στο πλαίσιο ενός ακόμη ελεγχόμενου παγκόσμιου «χάους», κατά τη γνώμη μου, φαίνεται να δυσκολεύεται να επιβιώσει τόσο ως κοινωνία όσο και ως κράτος. Και, σε όλο αυτό το άλλοθι της «απαίτησης χρόνου», όταν όλα τα κράτη στην περιοχή, αλλά και στην ήπειρο, καταρτίζουν στρατηγικά αμυντικά σχέδια, θα ήταν παράλογο να μην σκεφτόμαστε τους κινδύνους που μας απειλούν, που βρισκόμαστε ακόμη σε κατάσταση αστάθειας.

Συνεπώς, αυτά τα αιτήματα για αυξημένη ασφάλεια, με τη μορφή και το περιεχόμενο ελκυστικών προσφορών, θα πρέπει να υποβληθούν από όλους τους υπηκόους μας που ελπίζουν να λάβουν την ψήφο των πολιτών στις 7 Ιουνίου. Δυστυχώς, αυτό το γεγονός δεν το ακούμε τόσο πολύ στις δημόσιες συζητήσεις. Αυτή η αποχή από αυτά τα θέματα, στην πραγματικότητα, για έναν απλό πολίτη της Δημοκρατίας, φέρει ένα πολύ σοβαρό μήνυμα: ότι αυτά τα τρέχοντα υποκείμενα επικεντρώνονται περισσότερο στην κατάληψη της εξουσίας παρά στην προστασία του κράτους! Ένα κράτος για το οποίο εξακολουθεί να θεωρείται ότι η προστασία και η ασφάλεια πρέπει να προέρχονται αποκλειστικά από το διεθνές «χέρι» και όχι από το όραμα και τη σύνταξη των τοπικών μας έργων.

Ο κόσμος αλλάζει σε όλους τους τομείς και τα σοβαρά κράτη, τα οποία έχουν αναπτύξει σημαντικά την αίσθηση και τον μηχανισμό του «συναγερμού» για έγκαιρες προειδοποιήσεις, θα ξεπεράσουν πολύ πιο εύκολα την περίοδο «μετά το χάος». Στο πλαίσιο αυτού του οράματος και της έγκαιρης προειδοποίησης, αναμφίβολα εισέρχεται και η ιδέα της δέσμευσης για τη λειτουργικοποίηση της Δύναμης Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου (KSF), καθώς και της δημιουργίας της χωροφυλακής, ως μέσου ενδιάμεσης δύναμης ασφαλείας μεταξύ της κλασικής αστυνομίας και του σύγχρονου στρατού.

Αυτό που «βλέπω» από την κοινωνιολογική μου οπτική και εμπειρία είναι ότι η δημιουργία ενός νέου μηχανισμού όπως η χωροφυλακή αναδύεται ως αναγκαιότητα για το κράτος του Κοσσυφοπεδίου, ώστε να γνωρίζει τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από τις συνεχείς υβριδικές απειλές και επιθέσεις των παραστρατιωτικών εγκληματικών ομάδων της Σερβίας, και όχι ως επέκταση των μηχανισμών ελέγχου και «πειθαρχίας» στην κοινωνία, κάτι που θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτο.

Το μόνο δίλημμα, κατά τη γνώμη μου, που πρέπει να τεθεί όσον αφορά αυτόν τον νέο «σύνδεσμο» ασφαλείας είναι το εξής: Στόχος είναι η οικοδόμηση, σε αυτές τις «χαοτικές» συνθήκες, ενός πολύ πιο αποτελεσματικού μηχανισμού ασφαλείας ή μήπως ισχυρίζονται ότι δημιουργείται μια νέα δομή με δυνατότητα υπερβολικής συγκέντρωσης βίας στην κοινωνία;!

Το λέω αυτό επειδή σε πολωμένες κοινωνίες με διεθνικές εντάσεις, η χωροφυλακή, εκτός του ότι γίνεται αντιληπτή και ερμηνεύεται ως εγγύηση ασφάλειας για την κοινότητα, είναι επίσης πιθανό να εκληφθεί από άλλα τοπικά και διεθνή μέρη ως σύμβολο προληπτικής κρατικής καταστολής. Αλλά, επειδή είμαστε μάρτυρες συστηματικών απειλών και προκλήσεων από τη Σερβία, δεν θέλω καν να αμφισβητήσω την εν λόγω πρωτοβουλία.

Αλλά, αυτό που πιστεύω ότι θα έπρεπε να «συνοδεύει» αυτή την ιδέα και πρωτοβουλία έχει να κάνει με την έλλειψη μιας πολύ πιο συνοπτικής συλλογιστικής εκ μέρους του εμπνευστή για το κοινό. Διότι, το να ρίξουμε αυτή την ιδέα σε μια εποχή αυξανόμενης πόλωσης και ενδοκομματικής και διαπολιτειακής ενόχλησης, όπου επικρατούν παρεξηγήσεις και (μη)σκόπιμες παρερμηνείες εκ μέρους πολιτικών αντιπάλων, δεν είναι και τόσο πολιτική σοφία, ούτε είναι μια κατάλληλη στρατηγική για αυτό που αποκαλώ «πολιτικό αισθητικό μακιαβελισμό», όπου τα μέσα για την επίτευξη των συγκεκριμένων στόχων δεν επιλέγονται καθόλου... και είναι γνωστά: μεγιστοποίηση του ποσοστού εκλογικής ψήφου.
Με άλλα λόγια, η ιδέα θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει αργότερα από οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση χωρίς μεγαλοπρέπεια, χωρίς μεγάλη διαφήμιση και χωρίς τις παράλογες παρεξηγήσεις και δισταγμούς που ήδη βλέπω να έχουν αρχίσει να «ασκούνται» στην προεκλογική εκστρατεία. Δεν νομίζω λοιπόν ότι η συζήτηση για τη χωροφυλακή είναι απλώς ένα τεχνικό ή αστυνομικό ζήτημα, αλλά είναι επίσης μια θεσμική και ιδιαίτερα συμβολική ανάγκη για ένα έμβλημα για την ίδια την έννοια της κρατικής υπόστασης του Κοσσυφοπεδίου.

(Ο συγγραφέας είναι κοινωνιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα)