Οι άπιστες συνταγές της Σερβίας στη Νέα Υόρκη

(Η ηθικολογία του Βούτσιτς στη Γενική Συνέλευση ως πίεση στη Δύση)

Υπήρχε κάποτε ένας Φινλανδός υπουργός που είχε συλλάβει τη συσκευασία για τον τρόμο του αφεντικού του και 30 χρόνια αργότερα, στο επίκεντρο της παγκόσμιας διπλωματίας, επιχείρησε να «καρφώσει» όσους σταμάτησαν την τρομοκρατία, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία στην Κροατία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κόσοβο.   

Θα επιτρέψει η Δύση την ιστορία του Βούτσιτς για τον κόσμο που φλέγεται και τον «ένοχο» που πυροδότησε την αναταραχή του;

Ο «Ευρωπαίος» εκπρόσωπος του Πούτιν

Δεν έχει σημασία αν Κροάτες, Μουσουλμάνοι και Αλβανοί σκοτώνονται, σφαγιάζονται και βιάζονται, το να σταματήσει η Σερβία ήταν η «αμαρτία» της Δύσης που κατέστρεψε το διεθνές σύστημα. Αυτό είναι το υπονοούμενο του Αλεξάνταρ Βούτσιτς στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με το «μάθημα» για τις μικρές χώρες ενάντια στην «εξαπάτηση» των μεγάλων δυνάμεων (predsednik.rs, 23.09.2026). Δεν περιέγραφε μόνο το Κοσσυφοπέδιο στη ρητορική της αντιστροφής για τη Σερβία ως θύμα κατά τη δεκαετία του '90 και από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999. 

Κατηγόρησε επίσης την Κροατία για «αναβίωση του ναζισμού» και «υπερηφάνεια για το ναζιστικό παρελθόν της», αν και έλαβε γρήγορη απάντηση από τον πρωθυπουργό Αντρέι Πλένκοβιτς, ο οποίος καταδίκασε την εξύμνηση και την κρατική κηδεία του Ράτκο Μλάντιτς. «Μια εκστρατεία δυσφήμισης στην οποία ούτε ο ίδιος πιστεύει, πόσο μάλλον η διεθνής κοινότητα. Κάθε τέτοια δήλωση είναι ένα ακόμη βήμα μακριά από τις αξίες της Σερβίας και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση» (HRT, 24.09.2026). 

Εν τω μεταξύ, ο πρωθυπουργός Άλμπιν Κούρτι, στο γεύμα της Κάγια Κάλλας με τους ηγέτες των Δυτικών Βαλκανίων, χωρίς να το αναφέρει ευθέως, δήλωσε ότι «το Κοσσυφοπέδιο δεν πρέπει και δεν μπορεί να παραμείνει όμηρος ενός κράτους που προστατεύει και ανταμείβει τους εγκληματίες αυτού του αιώνα, δοξάζει εκείνους του τέλους του περασμένου αιώνα, αρνείται και κρύβει εγκλήματα και αρνείται να συνεργαστεί στη διαλεύκανση των υποθέσεων όσων εξαφανίστηκαν με τη βία και συνεχίζει την διοικητική εθνοκάθαρση εναντίον των Αλβανών στην κοιλάδα της Πρέσεβα» (OPM, 24.09.2026).

Ωστόσο, αποφεύγοντας την αλήθεια για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τη γενοκτονία, τους βιασμούς και την εθνοκάθαρση κατά τη διάρκεια των πολέμων στην πρώην Γιουγκοσλαβία, την οποία επισφράγισε η ίδια η δικαιοσύνη του ΟΗΕ (ICTY) με το κατηγορητήριο και τη δίκη εναντίον του Μιλόσεβιτς (Εισαγγελέας κατά Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς κ.ά., Υπόθεση αριθ. IT-99-37-PT), καθώς και τις τελικές αποφάσεις για δεκάδες πολιτικούς, στρατιωτικούς και θεσμικούς υφισταμένους του (Σάινοβιτς κ.ά., Εφετειακή Απόφαση, 23.01.2014· Τελική Απόφαση για τον Οϊντάνιτς, 31.01.2013), ο Βούτσιτς χρησιμοποίησε τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για να σκιαγραφήσει το σχέδιο του «Σερβικού Κόσμου», με τις συνταγές της «θυματοποίησης», της «αδικίας» του ΝΑΤΟ το 1999. Ισχυρίστηκε ότι η Σερβία έχει εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της από τη Συμφωνία των Βρυξελλών, αλλά ξέχασε ότι την είχε παραβιάσει σοβαρά με την επίθεση στη Μπάνισκα (ΕΥΕΔ, 24.09.2023) και παραβίασε ξανά το πνεύμα της εκεί, ευχαριστώντας τα κράτη που δεν έχουν αναγνωρίσει το Κόσοβο (Συμφωνία για την πορεία προς την ομαλοποίηση μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας, 27.02.2027).

Εν τω μεταξύ, στον ρόλο του «Ευρωπαίου εκπροσώπου» του Πούτιν, προκειμένου να ακουστεί πιο πειστικός ως «Ευρωπαίος» με το πρόσχημα της «ουδετερότητας», είπε στις δυτικές χώρες ότι είχαν χάσει το ηθικό δικαίωμα να απαιτούν την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, επειδή είχαν ενταχθεί στην προσπάθεια να αφαιρεθεί το «14%» του εδάφους από τη Σερβία.

Κολακεία στην υπηρεσία του «Σερβικού Κόσμου»

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ και η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου άνοιξαν το «Κουτί της Πανδώρας», παραβίασαν τον Χάρτη του ΟΗΕ και δημιούργησαν το πρότυπο που καταστρέφει τη διεθνή τάξη σήμερα. Αμέσως μετά το Κοσσυφοπέδιο, επέκτεινε τον χάρτη των «απειλών» στην περιοχή, με κατηγορίες κατά της Κροατίας για «ανάσταση του ναζισμού» και «υπερηφάνεια για το ναζιστικό παρελθόν», χρησιμοποιώντας το Γιασένοβατς ως αναφορά στη σερβική θυματοποίηση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Μέσα από ιστορικές μετατοπίσεις στην υπηρεσία της μετα-αφήγησης για το «δικαίωμα» της Σερβίας, έπαιξε το χαρτί των δύο Αμερικών, χαρακτηρίζοντας την κυβέρνηση Κλίντον ως «καταστροφική» και υποστηρίζοντας την κυβέρνηση Τραμπ ως ελπίδα για μια «πιο δίκαιη τάξη» που θα ευνοούσε τη Σερβία. Έτσι, η αφηγηματική αντιστροφή σχετικά με την «ηθική εξουσία» της Σερβίας στον σημερινό ταραγμένο κόσμο βασίζεται σε μακροχρόνια πλαίσια, ευθυγραμμισμένα με τη Ρωσία (επιθετικότητα του ΝΑΤΟ, η Δύση με διπλά μέτρα και σταθμά), αλλά ισχυριζόμενα «ουδετερότητα» απέναντι στην τρέχουσα γεωπολιτική σύγκρουση, που τροφοδοτείται από την «αδικία» του 1999. 
Η ιστορική συμμαχία με την Αμερική, τα εγκλήματα των Ούστασα κατά των Σέρβων και η «αμαρτία» με το Κοσσυφοπέδιο είναι οι επιλεκτικοί σύνδεσμοι που χρησιμοποιεί ο Βούτσιτς για «μόνιμη θυματοποίηση», παρακάμπτοντας εκείνη της περιόδου Μιλόσεβιτς και την ευθύνη της Σερβίας για καταστολή, εγκλήματα, σφαγές και γενοκτονία, ως αιτία της διεθνούς αντίδρασης. 

Δεν εξηγεί στη Γενική Συνέλευση γιατί η κηδεία του Ράτκο Μλάντιτς τελέστηκε με κρατικές τιμές, παρά την σκληρή αντίδραση της ΕΕ, στην οποία ισχυρίζονται ότι είναι ενσωματωμένη, και γιατί εξακολουθεί να υπερασπίζεται τον Ράντοϊτσιτς, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ να τον διώξουν μετά την επίθεση στη Μπάνισκα. 

Δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα αποφεύγοντας τον Μιλόσεβιτς, αποφεύγοντας τον Μιλόσεβιτς, επειδή δεν αποστασιοποιείται από τους στόχους της πολιτικής της «Μεγάλης Σερβίας». Όχι μόνο το επιβεβαίωσε ο ίδιος το 2018 (predsednik.rs, 11.09.2018), αλλά επειδή συνέχισε να διατηρεί τον υπουργό Παούνοβιτς μετά τις δηλώσεις αποκατάστασης για τον Μιλόσεβιτς το 2026. 

Σε αυτό το πλαίσιο, ο φόρος τιμής στον Μλάντιτς είναι η ατάκα που εξηγεί τη στρατηγική εξέλιξη του έργου, καμουφλαρισμένη στην έννοια του «Σερβικού Κόσμου» και προσαρμοσμένη στο τρέχον πλαίσιο γεωπολιτικής αντιπαλότητας. Αυτό είναι το πλαίσιο εντός του οποίου θα πρέπει να αναλυθεί η ομιλία του Βούτσιτς, ως «ηθική» πίεση στη Δύση, «δικαίωση» του Πούτιν και «νομιμοποίηση» των σοβινιστικών στόχων της Σερβίας.

Αναθεωρητική «πίεση» στη Δύση  

Τα γεγονότα δεν είναι σημαντικά, η ερμηνεία τους είναι, είπε ο Αμερικανός φιλόσοφος του 20ού αιώνα, Τζορτζ Μιντ (Symbolic Interactionism of George Herbert Mead, στο «EM Griffin, A First Look at Communication Theory», 8η Έκδοση, Νέα Υόρκη, 2012). Δεν μιλούν από μόνα τους, επομένως αυτό που προσπαθεί να κάνει ο Βούτσιτς είναι να τα αναδιατυπώσει στη λειτουργία της αφήγησης της Σερβίας. 

Υπολογίζοντας τις δυνατότητες της ψηφιακής επανάστασης και τα χαρακτηριστικά της «μετά-αλήθειας», έγγραφα του ΔΠΔΓ (· Εισαγγελέας κατά Ράτκο Μλάντιτς, Εφετειακή Απόφαση, Αριθμός Υπόθεσης MICT-13-56-A· Εισαγγελέας κατά Βλάστιμιρ Ντόρντεβιτς, Αριθμός Υπόθεσης: IT-05-87/1-A) ή σύγχρονες εκθέσεις διεθνών οργανισμών όπως το Human Rights Watch (Παραβιάσεις του Ανθρωπιστικού Δικαίου στο Κόσοβο, 01.10.1998· Μια Εβδομάδα Τρόμου στη Ντρένιτσα, 1999· Υπό Διαταγές, Εγκλήματα Πολέμου στο Κόσοβο, 2001), η Διεθνής Αμνηστία (Μια Δεκαετία Αδιάφορων Προειδοποιήσεων, 1999) κ.λπ., όχι μόνο «μένουν σιωπηλές» σε συρτάρια και αρχεία, αλλά μπορούν επίσης να «παραβλεφθούν» από την προσοχή των μεταβαλλόμενων πολιτικών γενεών. 

Για τον λόγο αυτό, η συνεχής επικοινωνία γεγονότων, με μοναδικό νόημα που αποδεικνύεται από τη δικαιοσύνη και τεκμηριώνεται από τα μέσα ενημέρωσης, είναι η καλύτερη φόρμουλα για την αποδόμηση της «αφηγηματικής παγίδας» του Βούτσιτς, η οποία έχει σχεδιαστεί για μέγιστο αποτέλεσμα στο πλαίσιο των τρεχουσών ανησυχιών σχετικά με τη διεθνή σύγκρουση. 

Δεν μπορείτε, λοιπόν, να χρησιμοποιείτε το διεθνές δίκαιο για να χαρακτηρίσετε τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ ως «επιθετικότητα», μετά από εκατοντάδες σφαγές και αυτό που ο ίδιος ο ΟΗΕ έχει αποδείξει ότι είναι μια επιχείρηση συγκάλυψης εγκλημάτων, από μαζικούς τάφους στο Μπατάινιτσα, το Πέτροβο Σέλο (ICTY, Απόφαση κατά του Ντόρντεβιτς, 2011), Ρούντνιτσα, κ.λπ., μέχρι τις πρόσφατες ταυτοποιήσεις λειψάνων που βρέθηκαν στην Καλούντρα και τη Γιαμπούκα στο Ζούμπιν Πότοκ, οι περισσότερες από τις οποίες βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη (REL, 19.09.2026). 

Δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το διεθνές δίκαιο για να παρουσιάσετε την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου ως «αμαρτία» της Δύσης, μετά από τρομοκρατία, συστηματική καταστολή, γενοκτονία και αυτό που το ίδιο το δικαστικό σύστημα του ΟΗΕ έχει κρίνει «νόμιμο» (Διεθνές Δικαστήριο, 22.07.2010). 

Και, δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την «ουδετερότητα» για να παρουσιάσετε τη Σερβία ως «σύμμαχο της Αμερικής», ενώ παράλληλα συνεχίζετε τη στρατηγική της ευθυγράμμιση με τη Ρωσία και την Κίνα σε στρατιωτικοποιητικούς και αναθεωρητικούς στόχους (RFE/RL, 07.01.2026· Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Έκθεση για τη Σερβία 2025· ), δοξάζοντας τον Μλάντιτς και υπερασπιζόμενοι τον Ράντοϊτσιτς, αψηφώντας τις ίδιες τις ΗΠΑ, τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ ή τις επιπλήξεις της ΕΕ (Reporteri, 24.09.2026) και υπονομεύοντας τα αμερικανικά συμφέροντα όπως ορίζονται από τον νόμο περί εθνικής έκτακτης ανάγκης σχετικά με τα Δυτικά Βαλκάνια (The American Presidency Project, 22.06.2026).  

Επομένως, η προσπάθειά του να συσκοτίσει την αλήθεια, με τον Πρόεδρο Κλίντον ως «καταστροφέα» της διεθνούς τάξης, με τη Σερβία ως «σύμμαχο της Αμερικής», με κολακεία προς τον Πρόεδρο Τραμπ και με τον κροατικό «ναζισμό», δεν αποτελεί μόνο ένα ύπουλο περίγραμμα του εγχειρήματος «Σερβικός Κόσμος», αλλά και μια νομιμοποίηση της ρωσικής επιθετικότητας κατά της Ουκρανίας. Ένα είδος «ηθικολογικού» μηνύματος που φέρει την έμμεση έννοια ότι «η αδικία της Δύσης» έχει «αναγκάσει» τον Πούτιν.

(Ο συγγραφέας είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Μελετών Υβριδικού Πολέμου «Octopus»)