Ραμάι: 20 ημέρες αναρρωτικής άδειας δεν είναι αρκετές για τους καρκινοπαθείς στο Κοσσυφοπέδιο

Κατά την παρουσίαση των ευρημάτων σε συνέντευξη Τύπου, η συντάκτρια της έκθεσης και ειδικός σε θέματα υγείας και κοινωνικής πολιτικής, Saranda Ramaj, δήλωσε ότι η θεραπεία του καρκίνου είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία που συχνά διαρκεί μήνες ή χρόνια, ενώ η τρέχουσα προστασία στο Κοσσυφοπέδιο παραμένει ανεπαρκής για τις πραγματικές ανάγκες των ασθενών.

Το Ινστιτούτο Κολόμπους παρουσίασε τη Δευτέρα την έκθεση με τίτλο «Πολιτικές αδειών μετ' αποδοχών και εργασιακές διευκολύνσεις για τους εργαζομένους που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο στο Κοσσυφοπέδιο και σύγκριση με 17 χώρες της Ευρώπης». 

Υπογραμμίζει σοβαρές ελλείψεις στην κοινωνική προστασία και τα εργασιακά δικαιώματα των καρκινοπαθών στη χώρα.

Κατά την παρουσίαση των ευρημάτων σε συνέντευξη Τύπου, η συντάκτρια της έκθεσης και ερευνήτρια υγείας και κοινωνικής πολιτικής, Saranda Ramaj, δήλωσε ότι η θεραπεία του καρκίνου είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία που συχνά διαρκεί μήνες ή χρόνια, ενώ η τρέχουσα υποστήριξη στο Κοσσυφοπέδιο παραμένει ανεπαρκής για να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες των ασθενών.
 

Σύμφωνα με την ίδια, ένας ασθενής με καρκίνο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο όπως σε περιπτώσεις κοινών ασθενειών, καθώς οι θεραπείες περιλαμβάνουν χειρουργικές επεμβάσεις, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και μεγάλες περιόδους ανάρρωσης, ενώ μετά από μόλις 20 ημέρες άδειας ασθενείας με αποζημίωση, οι ασθενείς μένουν χωρίς σαφή οικονομική υποστήριξη κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Τα δεδομένα της έκθεσης δείχνουν ότι η διάγνωση καρκίνου έχει επίσης επηρεάσει την κατάσταση απασχόλησης ορισμένων ασθενών.

Από τους 132 ερωτηθέντες, οι 15 δήλωσαν ότι έχασαν την εργασία τους μετά τη διάγνωση της νόσου.

Σύμφωνα με τον Ramaj, ένας σημαντικός αριθμός ασθενών έχει επίσης αναφέρει πιέσεις να παραιτηθεί από την εργασία του ή μείωση του εισοδήματός του.

«Από τους 132 ερωτηθέντες, οι 15 δήλωσαν ότι έχασαν τη δουλειά τους, ενώ 11 από αυτούς δήλωσαν ότι είχαν πιεστεί να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους. Επίσης, 10 δήλωσαν ότι αντιμετώπισαν μείωση μισθού. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία λένε πολλά και, αν και με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται χαμηλά, αν 15 από τα 132 άτομα έχουν εγκαταλείψει ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους, αυτό αντιπροσωπεύει ένα αρκετά υψηλό ποσοστό. Μερικές φορές η αποχώρηση δεν συμβαίνει λόγω λήξης της σύμβασης, αλλά ως αποτέλεσμα της αδυναμίας συνέχισης της εργασίας κατά τη διάρκεια της θεραπείας», δήλωσε ο Ramaj.

Η έκθεση επισημαίνει επίσης τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς κατά τη διάρκεια της θεραπείας. 
Περίπου το 60% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι επέστρεψαν στην εργασία λόγω οικονομικής ανάγκης και όχι επειδή είχαν αναρρώσει πλήρως από την ασθένειά τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το οικονομικό βάρος αποτελεί μια από τις κύριες προκλήσεις για τους ασθενείς με καρκίνο κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

«Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, πάνω από 89%, είχε μέτρια ή πολύ σημαντικά οικονομικά προβλήματα όταν διαγνώστηκε με αυτή την ασθένεια. Μερικοί από αυτούς, σε εθελοντική βάση, μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους, λέγοντας ότι συχνά αναγκάστηκαν να αγοράσουν φάρμακα και να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για συγκεκριμένες εξετάσεις ή για υπηρεσίες που δεν προσφέρονται στο Κοσσυφοπέδιο και ότι έπρεπε να πληρώσουν οι ίδιοι για το κόστος», δήλωσε ο Ramaj.

Η έκθεση αυτή υπογραμμίζει επίσης την έλλειψη ψυχολογικής υποστήριξης για τους ασθενείς. 

Αναφέρει ότι πάνω από το 45% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν έλαβαν καθόλου ψυχολογική υποστήριξη, ενώ μόνο το 23% είπε ότι είχε λάβει τέτοια υποστήριξη.
Μερικοί από αυτούς αξιολόγησαν ότι δεν ζήτησαν βοήθεια ή δεν ήταν επαρκώς ενημερωμένοι για τη σημασία της κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Επίσης, το 28.6% των ερωτηθέντων επιβεβαίωσε την ανάγκη η άδεια ασθενείας να διαρκέσει περισσότερο από ένα έτος.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο στο Κοσσυφοπέδιο δεν προβλέπει ειδική μεταχείριση για ασθενείς με καρκίνο ή σοβαρές μακροχρόνιες ασθένειες στις εργασιακές σχέσεις.

Η υπάρχουσα προστασία βασίζεται κυρίως σε γενικές διατάξεις για άδεια ασθενείας και βασικούς μηχανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, οι οποίοι δεν είναι απαραίτητα προσαρμοσμένοι στην πραγματικότητα των μακροχρόνιων θεραπειών και της σταδιακής ανάρρωσης που απαιτεί ο καρκίνος.