Μετά την είδηση μιας περιοδείας στο Κοσσυφοπέδιο στην οποία θα συμμετέχω, σκοπεύω να φέρω πίσω πολλές τσίχλες και –πιο συναρπαστικά– να αγοράσω ένα ποδήλατο σαν αυτό που είδα στις σκονισμένες σελίδες ενός ιταλικού καταλόγου: κόκκινο και γυαλιστερό .
Μαζί με πέντε ενήλικες μουσικούς, παρουσιάζουμε ένα είδος μικτού ρεσιτάλ, που συνδυάζει canto, τσέλο, βιολί και πιάνο. Το μαύρο κομμάτι της περιοδείας είναι η προοπτική των μεγάλων διαδρομών με το λεωφορείο, που πάντα με αρρωσταίνει. Για να απαλύνει τη δοκιμασία μου, ο πατέρας μου με συνοδεύει με τη μοτοσικλέτα του κοντά στα σύνορα της ΠΓΔΜ, όπου παίρνω το λεωφορείο.
Αν και με μπερδεύει, η περιέργεια να δω τα σύνορα, τη μυθική άκρη που αναφέρεται τόσο συχνά στο σχολείο, είναι μεγάλη. Χάρη στην επαγρύπνηση των ηρωικών συνόρων μας μας προστατεύει από τους πολλούς εχθρούς που ονειρεύονται να την καταπατήσουν για να μας κατακτήσουν και να μας ξεφτιλίσουν. Ο συμβολισμός είναι τόσο έντονος που τα σκυλιά λύκου της γνωστής γερμανικής ράτσας που χρησιμοποιεί η αστυνομία σε όλο τον κόσμο ονομάζονται «border dogs» και είναι οι αχώριστοι σύντροφοι των συνόρων μας, με τη βοήθεια των οποίων φροντίζουν τα δικά μας. ασφάλεια. Εκτός από αυτά, για να αντιμετωπίσουμε την παντοτινή απειλή αμέτρητων εισβολέων, έχει στηθεί ένα ηλεκτρισμένο φράγμα από συρματοπλέγματα, σχεδόν ανυπέρβλητο.
Γιατί η απειλή είναι διπλή. Όχι μόνο πολλοί σαμποτέρ προσπαθούν να εισέλθουν στη χώρα μας με οποιοδήποτε κόστος, αλλά το ακόμη χειρότερο είναι ότι κάποιοι δικοί μας προσπαθούν να ξεφύγουν από εμάς για να ενωθούν με τα στρατεύματα των ορκισμένων εχθρών μας. Αυτοί ονομάζονται «δραπέτες». Είναι άνθρωποι εκφυλισμένοι, διεφθαρμένοι από τη Δύση, φίδια που κοιμούνται στους κόλπους της όμορφης πατρίδας μας, τρέφονται με το ιερό της γάλα, και που - οι αχάριστοι! – τον επιβραβεύουν δαγκώνοντάς τον προδοτικά. Όπως οι ξένοι εχθροί, έτσι και αυτοί αξίζουν τη σφαίρα. Και ευτυχώς οι συνοριοφύλακες και τα πιστά τους σκυλιά έχουν μάτι για το πεύκο. Οι δραπέτες και οι σαμποτέρ συλλαμβάνονται και καταστρέφονται πάντα. Αυτή είναι η μοίρα τους. Αναπόφευκτος. Και μπράβο.
Δεν μου είπαν ψέματα: ο ψηλός φράχτης με συρματοπλέγματα φαίνεται να απλώνεται ατελείωτα εκατέρωθεν της σκοπιάς και το φράγμα που κλείνει το δρόμο. Ένας από τους στρατιώτες μας φέρνει τα νέα κόκκινα διαβατήρια φρίνγκο, τα οποία μας παρέδωσαν με την ευκαιρία αυτή πριν από λίγες μέρες. Στην πραγματικότητα, δεν ταιριάζει ακριβώς με την εικόνα του περήφανου συνοριοφύλακα με τα κιάλια και του σκύλου του που μου είπαν στο σχολείο: με μια αδύναμη στολή που είναι πολύ μεγάλη για το σώμα του, σέρνει τα πόδια του αργά. Ωστόσο, το αυτόματο είναι εκεί.
επίσης
Προϋπόθεση από έναν άλλο κόσμο: Να επισκεφθείτε το Κοσσυφοπέδιο υπό τον κομμουνισμό
Το λεωφορείο μας απογειώνεται ξανά, αυτή τη φορά αρκετά αργά. «No man's land» λέει ένας από τους μουσικούς. Μου εξηγούν ότι αυτή η περιοχή δεν ανήκει στην Αλβανία ή στη Γιουγκοσλαβία. Αυτό το «μη-τόπος» φαίνεται αρκετά μεγάλο και χάνομαι σε εικασίες: αν το «κανένας» σημαίνει «και τα δύο ταυτόχρονα», είμαστε ήδη εκτός της χώρας μας; Και τι εθνικότητας είναι τα φίδια, οι λύκοι και οι αλεπούδες που ζουν εκεί; Σύντομα φτάνουμε στο φυλάκιο των ξένων συνόρων. Βλέπω άγνωστες στολές, πιο σκουρόχρωμες από τους στρατιώτες μας, ενώ λέξεις σε μια ακατανόητη γλώσσα ηχούν στ' αυτιά μου.
Λίγες στιγμές αργότερα προσπαθώ να βρω σημάδια στην πορεία που δείχνουν ότι δεν είμαστε πια στην Αλβανία. Δεν αργούν! Στο λυκόφως που μας περιβάλλει περνάμε κοντά σε ένα χωριό όπου ένα αγόρι στην άκρη του δρόμου φοράει κίτρινες μπότες: Δεν έχω ξαναδεί τέτοια στη ζωή μου! Ενώ για τον ίδιο, όπως φαίνεται, είναι αρκετά συνηθισμένα, αν κρίνουμε από τον τρόπο που τα λάσπωσε.
Ταυτόχρονα με την κούραση που με πιάνει, η νύχτα δεν αργεί, καταβροχθίζοντας τα άγνωστα τοπία, τα σπίτια, τους ανθρώπους, τα άπιαστα έθιμά τους, αυτά τα χιλιάδες παραδείγματα της υπεροχής τους απέναντί μας που ακόμα και στη μέση του σκότους αναδύονται ξαφνικά μέσα από το πινακίδες σηματοδότησης δρόμους που με τα έντονα χρώματά τους, σαν τρελά σκιάχτρα, ξεσκίζουν το terri με μια εξωγήινη λάμψη.
Την επόμενη μέρα, στην Πρίστινα, συνειδητοποιώ ότι θα πρέπει να βρω έναν τρόπο να προστατευτώ από την πλημμύρα νέων και συναρπαστικών πληροφοριών, για να αποφύγω την ψυχική υπερφόρτωση. Ψηλά κτίρια, ασανσέρ, αυτοκίνητα όλων των μοντέλων σε απεριόριστο αριθμό, έγχρωμες τηλεοράσεις, πακέτα, άγνωστα φρούτα όπως ανανάδες και μπανάνες, βιτρίνες, τζιν, χτενίσματα, γυαλιά ηλίου, μακιγιάζ, η προσοχή μου τραβάει κάθε στιγμή. Το κεφάλι μου γυρίζει και έχω την ιλιγγιώδη αίσθηση ότι έχω κάνει ένα άλμα στο χρόνο – μια άβολη αίσθηση που πρέπει να αντιμετωπίσω χωρίς να φαίνομαι πολύ τρελός. Σε ένα μπαρ οι σύντροφοί μας μού προσφέρουν ένα καφέ ανθρακούχο ποτό σε ένα χοντρό γυάλινο μπουκάλι που μοιάζει σαν να ήταν ζυμωμένο στο χέρι.
Με εκπλήσσει η χαρακτηριστική του γεύση που μάταια θα προσπαθήσω να περιγράψω στον Albano όταν επιστρέψω. Μοναδική, η εντύπωση της πρώτης Coca-Cola θα μείνει σε μια γωνιά της μνήμης μου ακόμα καλύτερα από το μπουκάλι ή το κουτάκι της. Ποτέ ξανά στη ζωή μου δεν θα ξαναζήσω τη γεύση του αχνιστού τσιτσιρίσματος εκείνης της ημέρας.
επίσης
Στον αγνοούμενο Σέρβο φίλο
Εν τω μεταξύ, κάθε μέρα μας συνοδεύουν σε συναυλίες, μας ακούν, μας γιορτάζουν. Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι η αναπόφευκτη στομαχική διαταραχή που προκαλείται από το αυτοκίνητο. Πιστεύω με όλη μου την καρδιά ότι αυτή η δοκιμασία θα με συνοδεύει όλες τις μέρες της ζωής μου και παρηγορούμαι σκεπτόμενος ότι ευτυχώς ζω σε μια χώρα όπου τα ιδιωτικά αυτοκίνητα απαγορεύονται και δεν θα υποχρεώνομαι να κάθομαι συχνά σε αυτά τα μέσα της μεταφοράς.καταραμένος.
Ωστόσο, γίνομαι δυνατή: η προοπτική να αγοράσω ένα κόκκινο ποδήλατο με κάνει να υπομένω τα πάντα, ακόμα και τους πιο επώδυνους εμετούς. Ονειρεύομαι, το ονειρεύομαι... Δυστυχώς στα όνειρά μου ξέχασα ένα μικρό πράγμα: η τιμή ενός τόσο υπέροχου ποδηλάτου είναι αρκετές φορές υψηλότερη από τα δικαιώματα πέντε ή έξι συναυλιών, αν και είναι εξαιρετικά υψηλό το γεγονός ότι σας επιτρέπει να αγοράστε με εκατοντάδες τσίχλες. Η απογοήτευσή μου είναι τόσο μεγάλη που το παρατηρούν οι σύντροφοί μας, φαίνεται ότι ψάχνουν για παζάρι, ίσως υπάρξει λύση, η ελπίδα αναπτερώνεται.
Ένα πρωί, στρατιωτικά αεροπλάνα πετούν πάνω από τον ουρανό της Πρίστινα, ακριβώς δίπλα στα κεφάλια μας, με τέτοιο βρυχηθμό που διεισδύει ως το μεδούλι και σε κάνει να τρέμεις σαν φύλλο. Τάνκς περιπολούν κάτω από το ξενοδοχείο, ομάδες νεαρών ορμούν στους δρόμους και δακρυγόνα εισχωρούν στα δωμάτιά μας. Την ίδια μέρα μας έβαλαν επειγόντως στο λεωφορείο. Αφού περάσαμε πολλά σημεία ελέγχου και δείξαμε τα διαβατήριά μας στους στρατιώτες που μας κοιτούν με περιφρόνηση, κατευθυνόμαστε γρήγορα προς τα σύνορα. Χωρίς το κόκκινο ποδήλατο.
Η εξέγερση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου και η σερβική καταστολή διέκοψαν βάναυσα την περιοδεία μας και την επιτυχία που ήλπιζαν οι γονείς μου. Παρά τη χαρά μου για την ανακάλυψη της νεωτερικότητας πέρα από τα σύνορα, νιώθω ανακουφισμένος που αυτή η εμπειρία, που τελικά έμοιαζε με ένα κακό όνειρο, έφτασε στο τέλος της. Πέργολες, εσπεριδοειδή, ελιές στον κήπο μας, βρίσκω πολύ πιο ανακουφιστικά. Εκεί αναγνωρίζω κάθε κορμό, κάθε γωνιά του τοίχου, κάθε σκιά της περιουσίας μου που χωρίζεται σε επαρχίες σαφώς διαχωρισμένες μεταξύ τους στο μυαλό μου. Στο ένα άκρο βρίσκεται το μέρος όπου βρίσκονται οι μεγαλύτεροι γαιοσκώληκες, πίσω από αυτό που κρύβονται οι χελώνες που έφεραν από το κυνήγι, δίπλα στις «τουαλέτες των σκύλων» με τα απολιθωμένα περιττώματα κάτω από τον ήλιο, πέρα από την οποία ξεκινά η γωνιά των εκπλήξεων, κατά μήκος του τοίχο , όπου βρίσκω συχνά, σαν πεσμένο από τον ουρανό πάνω στα ξερά φύλλα που σκεπάζουν το έδαφος, πορτοφόλια με έγγραφα ταυτότητας, επιστολές, φωτογραφίες ή καρτ ποστάλ. Τα εξετάζω εξονυχιστικά και αντιπαραβάλλω τα άγνωστα πρόσωπα στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
επίσης Αγάπη για τον εαυτόΗ πίκρα και η θλίψη των προσώπων τους φαίνεται να αντικατοπτρίζουν την κλοπή της οποίας έχουν πέσει θύματα. Μια μέρα φέρνω στον πατέρα μου ένα περίεργο έγγραφο, κόκκινο χρώμα, τοποθετημένο σε μια λεπτή δερμάτινη θήκη με μακρύ λουράκι. Μου λέει ότι είναι «Κόμμα Τρίσκε». Δεν μπορώ να το πιστέψω, είμαι έκπληκτος που δεν μου έκαψε τα χέρια. Ο δάσκαλος στο σχολείο μας εξήγησε ότι για έναν κομμουνιστή δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο στον κόσμο από αυτό το έγγραφο και για να το διατηρήσει κάποιος πρέπει να θυσιάσει τη ζωή του. Η παραβίαση και μόνο του γεγονότος ότι τον αγγίζω μου προκαλεί έναν μεθυστικό ίλιγγο.
Ο μπαμπάς, από την άλλη, φαίνεται περισσότερο διασκεδαστικός παρά έκπληκτος με το εύρημα μου και με συμβουλεύει να γράψω ένα γράμμα στον ιδιοκτήτη του, σε τυπικό αγορίστικο ύφος, όπως μας διδάσκουν στο σχολείο, υπογράφοντας το «Ζήτω το πάρτι! Φάτος Τέντι Παπαβράμη». Αισθάνομαι ότι υπάρχει μια ένδειξη ειρωνείας στα λόγια του, αλλά τον υπακούω ούτως ή άλλως. Λίγες μέρες αργότερα, ο ιδιοκτήτης θα έρθει να παραλάβει το πολύτιμο αντικείμενο, με το πρόσωπό του φωτισμένο από ευγνωμοσύνη. Μου δίνει την ξαφνική εντύπωση ότι έχω μετατραπεί σε ένα από τα δειλά και ευγενή παιδιά με τα οποία γεμίζουν τα περιοδικά που συνεχίζω να ξεφυλλίζω -στη μεγάλη απελπισία του πατέρα μου- παράλληλα με βιβλία πιο άξια της εκτίμησής του.
