Ένα μάθημα από μια μύγα

Ήταν μια μικρή, χωρίς νόημα μάχη, αλλά χαραγμένη στο μυαλό μου ως μια σημαντική μάχη. Εκείνες τις στιγμές, η γιαγιά μου ήταν εκεί. Με κοίταξε με ένα ήρεμο χαμόγελο και είπε: «Άφησέ το, γιε μου, η μύγα είναι μύγα, κάνει τη δουλειά της και φεύγει. Μην την πειράζεις. Μην σπαταλάς την υπομονή σου σε πράγματα που θα περάσουν μόνα τους». Απλά λόγια, αλλά με ένα σιωπηλό βάρος, που τα καταλαβαίνω καλά σήμερα.

Μια μύγα είχε μπει στο δωμάτιο. Δεν ξέρω από ποια γωνία είχε βρει τον δρόμο της, αλλά ήταν ήδη εκεί, μια μικρή παρουσία σχεδόν αόρατη στο μάτι, αλλά όχι στο αυτί.

Πετούσε ασταμάτητα από τη μια γωνία στην άλλη, με τον χαρακτηριστικό, οξύ και ενοχλητικό θόρυβο του, που μέσα στην απόλυτη σιωπή του απογεύματος γινόταν πιο δυνατός από όσο φαινόταν.

Στην αρχή προσπάθησα να το αγνοήσω. Ήταν απλώς μια μύγα, ένα ασήμαντο έντομο, μια προσωρινή απόσπαση της προσοχής στη μονότονη ροή μιας συνηθισμένης ημέρας.

Αλλά όσο περισσότερο την αγνοούσα, τόσο περισσότερο η φωνή της κολλούσε στα αυτιά μου, σαν μια σκέψη που δεν έφευγε.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι, δίπλα μου ήταν το σημειωματάριο που κρατάω πάντα εκεί, όπου μερικές φορές γράφω σκόρπιες σκέψεις, λέξεις που δεν είναι σε σειρά και θραύσματα συναισθημάτων. 

επίσης Συμπλήρωμα Πολιτισμού Πριν από 1 μήνες «Ελάτε να δείτε τι συμβαίνει με τα μωρά και τα παιδιά μας»

Το πήρα στα χέρια μου ως μέσο για να διώξω την μύγα και ως ασπίδα ενάντια στην ενόχληση που μου έκλεβε την ηρεμία. Εκείνη τη στιγμή, εντελώς ξαφνικά, το μυαλό μου πέταξε κάπου αλλού, μακριά από το δωμάτιο στο οποίο βρισκόμουν. Γύρισα πίσω στο χρόνο, θυμήθηκα τη γιαγιά μου.

Ήμουν πολύ μικρός και μια μύγα με ενοχλούσε με την ίδια επιμονή όπως κι αυτή σήμερα. Ενστικτωδώς προσπαθούσα να την πιάσω, να την σπρώξω μακριά, και μερικές φορές ακόμη και να την πνίξω.

Ήταν μια μικρή, χωρίς νόημα μάχη, αλλά χαραγμένη στο μυαλό μου ως μια σημαντική μάχη. Εκείνες τις στιγμές, η γιαγιά μου ήταν εκεί. Με κοίταξε με ένα ήρεμο χαμόγελο και είπε: «Άφησέ το, γιε μου, η μύγα είναι μύγα, κάνει τη δουλειά της και πετάει μακριά. Μην την πειράζεις. Μην σπαταλάς την υπομονή σου σε πράγματα που θα περάσουν μόνα τους».

Απλά λόγια, αλλά με ένα σιωπηλό βάρος, που τα καταλαβαίνω καλά σήμερα.

Δεν μιλούσε για τη μύγα, το καταλαβαίνω τώρα, μιλούσε για τα μικρά πράγματα που επιτρέπουμε να μας ενοχλούν, τους μικρούς θορύβους της ζωής που γίνονται μεγαλύτεροι όσο τους δίνουμε σημασία. Στην πραγματικότητα μιλούσε για τους ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν, τις σκέψεις που στροβιλίζονται ανήσυχα, τις ανησυχίες που γίνονται μπλοκαρίσματα στην ψυχή μας αν δεν μάθουμε να τις αφήνουμε να περνούν.

Έτσι κι έκανα, άφησα κάτω το σημειωματάριο και άφησα τη μύγα να πετάξει ελεύθερη.

επίσης Συμπλήρωμα Πολιτισμού Πριν από 1 μήνες «Έμαθα ότι έπρεπε να σωπάσω, και αυτό συνέβη στα σερβικά σύνορα»

Έκανε το καθήκον της και έφυγε. Η σιωπή επέστρεψε στο δωμάτιο, ενώ ο ενοχλητικός θόρυβος μιας μικρής μύγας μου δίδαξε ένα σπουδαίο μάθημα.