-
Από:
Mirjeta Sadiku
- 2 Φεβρουαρίου 2023 00:50 π.μ
- Μοιράστε σε:
Το «Absolution - Dialogue in the Dark» του Driton Hajredini είναι το νικητήριο έργο της 14ης έκδοσης του βραβείου «Muslim Mulliqi 2023». Πρόκειται για μια τριλογία βίντεο, η οποία έχει την αρχή της το 2004, όταν ο καλλιτέχνης εξομολογείται στον ιερέα, για τα διλήμματά του αν είναι αμαρτία «να γεννηθείς στο Κόσοβο». Αποτυπώνει το ζήτημα της απομόνωσης σε καθολική γλώσσα
Το «Absolution - Dialogue in the Dark» του Driton Hajredini είναι το νικητήριο έργο της δέκατης τέταρτης έκδοσης της διεθνούς έκθεσης, του βραβείου «Muslim Mulliqi 2023». Το έργο, το οποίο επεξεργάζεται τα ζητήματα της απομόνωσης του Κοσσυφοπεδίου και μαζί του και τις εικασίες ενός απομονωμένου ατόμου ή καλλιτέχνη, ανακηρύχθηκε νικητής μεταξύ των είκοσι επτά διαγωνιζόμενων έργων.
Όλα ξεκινούν από το πλάνα, από τις συχνές κινήσεις που θυμίζουν ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις, ενός άνδρα που μπαίνει στην εκκλησία. Αν και ο πρωταγωνιστής του βίντεο, του οποίου το πρόσωπο δεν εμφανίζεται ποτέ, αλλά υποτίθεται ότι είναι ο ίδιος ο συγγραφέας, ανήκει στη μουσουλμανική πίστη, πηγαίνει στην εκκλησία στη Γερμανία για να εξομολογηθεί. «Αμαρτάνω που γεννήθηκα στο Κοσσυφοπέδιο;», είναι η ερώτηση στα γερμανικά που απευθύνεται στον ιερέα, η εξήγηση του οποίου είναι ότι δεν επιλέγει κανείς πού θα γεννηθεί και δεν είναι καλύτερο να ζήσει στη Γερμανία ή στην Αμερική. Το γεγονός εξελίσσεται περαιτέρω μέσα από τον διάλογο, ιερέας-εξομολόγος. Μάλιστα, η γένεση του έργου είναι το έτος 2004, η ανοιχτή προσέγγισή του μιλά και για το παρόν. Τώρα ενώνονται το «Sin 1» και το «Sin 2» που ήρθε 18 χρόνια μετά για να συνεχίσει με το «Absolution», που δίνει και τον τίτλο σε αυτό το τρίπτυχο Hajredini. Έτσι, σήμερα καταφέρνει να ξετυλίξει το θέμα του απομονωμένου Κοσσυφοπεδίου.
Τις περισσότερες φορές το βίντεο δείχνει σκηνές σχεδόν εντελώς στο σκοτάδι, με λίγο φως να εισέρχεται από το εσωτερικό πλέγμα της καμπίνας του αφηγητή, συνδέοντας έτσι με το σκοτάδι που έχει αφήσει η απελευθέρωση του καθεστώτος βίζας.
- Ο διάλογος στο σκοτάδι αντικατοπτρίζει πιο συνοπτικά τη σχέση μεταξύ των εθνικών και διεθνών πολιτικών πλαισίων, καθώς και την αναγκαιότητα της ελεύθερης κυκλοφορίας σε αυτά τα πλαίσια. Παίρνει τη μορφή μιας αφήγησης που δίνει φωνή σε μια συγκεκριμένη προσωπική εμπειρία εγκλωβισμού εντός των εθνικών συνόρων, ενώ ταυτόχρονα εκφράζει την καθολική επιθυμία να απελπιστεί, να σωθεί, να κατηγορηθεί. Είναι επίσης ένα έργο που εμπνέει έναν βαθύ προβληματισμό για την παγκόσμια πολιτική και τον τρόπο με τον οποίο οι ροές της εξουσίας περιορίζουν τις ζωές και τις ψυχές των ανθρώπων», ήταν η περιγραφή που δόθηκε σε αυτό το έργο από την κριτική επιτροπή που αποτελείται από τον καλλιτέχνη Ardian Isufi από το Πανεπιστήμιο Τεχνών της Αλβανίας, Irena Vaseva. , επιμελητής από τη Βόρεια Μακεδονία και Raino Isto, επιμελητής από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. «Χειρονομία σεβασμού: αναδρομή, αναθεώρηση, επανάληψη, σεβασμός, επανεκτίμηση, εκ νέου θεαματική», έρχεται καθώς η εισαγωγή του επιμελητικού κειμένου που αναλύει το θέμα, υπενθυμίζει επίσης το αξίωμα «ars longa - vita brevis». Υπάρχουν παραδόσεις στην τέχνη - κριτικές και αναδρομές. Ο σεβασμός στο παραδοσιακό έχει ντυθεί με την τέχνη ως ένα είδος ευγενικής χειρονομίας», έγραψαν μεταξύ άλλων οι επιμελητές.
Ο συγγραφέας του βραβευμένου έργου, Driton Hajredini, ήταν πολύ συγκινημένος καθώς ανακοίνωσε ότι είναι η δέκατη φορά που συμμετέχει σε αυτή την έκθεση.
επίσης
Ο «Διάλογος στο σκοτάδι» φέρνει την προσφυγική τέχνη στη Γερμανία
«Δεν μπορώ να το κρύψω, είναι πολύ καλό συναίσθημα. Είναι η πρώτη φορά που το κερδίζω και δεν το περίμενα. Συμμετείχα ασταμάτητα στην έκθεση για το βραβείο 'Muslim Mulliqi', ενώ έκανα επιπλέον αυτό το έργο για αυτήν την έκθεση», είπε ο Χαϊρεντίνι.
Όταν ξεκίνησε την ανάλυση του θέματος με τις «Αμαρτίες» εδώ πριν από 19 χρόνια, ο Χαϊρεντίνι θυμήθηκε ότι μετά από δέκα χρόνια η κατάσταση των βίζας στο Κοσσυφοπέδιο θα άλλαζε.
«Είναι το βίντεο «Absolution» διάρκειας 7 λεπτών, το οποίο έγινε στη Γερμανία και αποτελεί συνέχεια, ας πούμε, μιας τελικής τριλογίας δύο προηγούμενων βίντεο, το πρώτο εκ των οποίων έγινε το 2004, το δεύτερο το 2022 και το τρίτο το 2023. Πρόκειται για την πολιτεία μας ως λαό, γιατί είμαστε πολύ απομονωμένοι, οπότε πάω και εξομολογούμαι σε ένα περίπτερο στον ιερέα και κάνω στον ιερέα μερικές πολύ περίεργες ερωτήσεις και παίρνω μερικές πολύ περίεργες απαντήσεις». είπε ο Χαϊρεντίνι.
Εκτός από την επεξεργασία του συγκεκριμένου θέματος, το έργο του Hajredini έχει στην πραγματικότητα μια άρρηκτη σύνδεση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος του ίδιου του συγγραφέα.
«Από το 1992 είμαι αιτών άσυλο στη Γερμανία. Προσπάθησα να σπουδάσω στην Ακαδημία του Ντίσελντορφ, αλλά χωρίς επιτυχία. Μετά επέστρεψα εδώ, τελείωσα την Ακαδημία Τεχνών, μετά επέστρεψα στη Γερμανία και όταν επέστρεψα, αυτές οι προκλήσεις μας πάντα μας ακολουθούσαν ως φόρο τιμής και ευαισθητοποίηση με τις χώρες της Ευρώπης για εμάς ως λαούς. αλλά και άλλους που δεν έχουν απελευθέρωση βίζας ή ελευθερία κινήσεων», είπε.
Το «Absolution» παίρνει επίσης το πλαίσιο της σταθερής κατάστασης και είναι ένα είδος απάντησης που δίνει ο καλλιτέχνης.
«Όταν συνειδητοποίησα αυτό το θέμα το 2004, σκέφτηκα ότι τουλάχιστον το 2008 θα τελειώσει η δουλειά μας, θα απελευθερωθούν οι βίζες, θα προχωρήσουμε ως λαός, ως χώρα, αλλά από αυτή την άποψη έχουμε την ίδια κατάσταση. οπότε δεν έγινε μονότονο να το κάνουμε για άλλη μια φορά με τις ίδιες ερωτήσεις, αλλά διαφορετικές απαντήσεις. Συμμετείχα με μια τέτοια δουλειά, γιατί γενικά το συνειδητοποίησα ως βίντεο. Εκείνη η ατμόσφαιρα, αυτός ο διάλογος στο σκοτάδι με τον ιερέα δεν μπορεί να ζωγραφιστεί», είπε, καθώς πρόσθεσε ότι το «είναι καλλιτέχνης» τον έχει ωθήσει να συμμετάσχει πάνω από δέκα φορές σε αυτή την έκθεση.
Εκτός από τον Χαϊρεντίνι, στην έκθεση συμμετείχαν άλλοι 26 καλλιτέχνες από διάφορες χώρες όπως: Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Μολδαβία, από τους οποίους έντεκα ήταν Αλβανοί. Ολόκληρη η έκθεση, η οποία περιλαμβάνει διάφορες μορφές τέχνης όπως εγκατάσταση, βίντεο, ζωγραφική και γλυπτική, επιμελήθηκε ο Christian Mosar από το Λουξεμβούργο και ο Raimund Stecker από το Ντίσελντορφ. Τα είκοσι πέντε έργα που συμμετέχουν διανέμονται και στους δύο ορόφους της Εθνικής Πινακοθήκης του Κοσσυφοπεδίου.
Καθώς εξέφρασε τη λύπη του που δεν μπορούσε να μιλήσει αλβανικά, σε αυτό που ονόμασε «υπέροχη γλώσσα», ο Γερμανός επιμελητής, Raimund Stecker, είπε ότι, αδιαφορώντας για τα σύνορα των κρατών, η τέχνη κάνει αυτό που δεν ξέρει καν η πολιτική. σκέψου .
«Η ιδέα της έκθεσης, η ιδέα να φέρουμε καλλιτέχνες από το εξωτερικό στην Πρίστινα ήταν να ενωθούν οι καλλιτέχνες. Ένα πράγμα που η πολιτική δεν καταλαβαίνει πραγματικά είναι ότι τα άτομα καταφέρνουν να συνεργάζονται πολύ καλά, ανεξάρτητα από τα όρια. Ελπίζω η Εθνική Πινακοθήκη εδώ να μεγαλώσει, ίσως όπως η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου», είπε στα εγκαίνια της έκθεσης.
επίσης
Ο «Διάλογος στο σκοτάδι» προκαλεί την ύπαρξη τέχνης και ανθρώπινης μοίρας
Η αναπληρώτρια διευθύντρια του GKK, Alisa Gojani-Berisha, μίλησε για όλη τη δουλειά που έχει κάνει η Πινακοθήκη για να επιστρέψει ξανά το βραβείο «Muslim Mulliqi» στο φιλότεχνο κοινό, το οποίο απουσιάζει τέσσερα χρόνια από το Κόσοβο.
«Ήταν μια πρόκληση από μόνο του, γιατί οι εκθέσεις έχουν μια συγκεκριμένη δυναμική μέχρι να φτάσει στο τέλος της διαδικασίας. Ωστόσο, το «Muslim Mulliqi» ήταν μια ιδιαίτερη συγκίνηση γιατί δεν έχει πραγματοποιηθεί εδώ και τέσσερα χρόνια λόγω της πανδημίας και αυτή είναι η κύρια μπιενάλε που διοργανώνει η Εθνική Πινακοθήκη του Κοσσυφοπεδίου», είπε.
Ωστόσο, όλο το βάρος για την επιλογή αυτού του βραβείου είχε πέσει στην κριτική επιτροπή. Ένα από τα μέλη αυτής της κριτικής επιτροπής, ο Ardian Isufi, είπε ότι η διαφοροποίηση ενός έργου ως καλύτερου από τα άλλα ήταν πολύ δύσκολο πράγμα και αυτό οφείλεται και στο υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο των έργων που συμμετέχουν γενικότερα.
«Για του λόγου το αληθές, ήταν πολύ δύσκολο, γιατί οι προτάσεις των καλλιτεχνών είχαν καλές εναλλακτικές, ήταν προκλητικές, όλες, πέρα από τη συζήτησή μας μεταξύ των μελών της κριτικής επιτροπής Mosar και Stecker, που ήταν μια λεπτομερής συζήτηση για κάθε καλλιτέχνη. για τα έργα τους, για τα κείμενά τους», είπε ο Ισούφι.
Στο ρόλο του μέλους της κριτικής επιτροπής, αλλά και του καλλιτέχνη, ο Ισούφη μίλησε και για τα χαρακτηριστικά του βραβευμένου έργου και τα στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει από τα άλλα έργα που συμμετέχουν.
«Χωρίς αμφιβολία, το έργο του Driton Hajrenidi φέρνει πολύ έντονα μέσα από την εικαστική γλώσσα οξεία ζητήματα που σχετίζονται με τη μετάβαση, όπως όλα τα Βαλκάνια, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος, και κυρίως, που σχετίζονται με πολιτικές απόψεις, κοινωνικές καταστάσεις, που για Είμαστε πολύ σημαντικό, ότι οι καλλιτέχνες πρέπει οπωσδήποτε να ομολογήσουν μέσα από την τέχνη και να τα φέρουν ως θέματα που ανοίγουν δημόσια συζήτηση. Αυτό ήταν ίσως το πιο σημαντικό σημείο που τον επιλέξαμε», είπε ο Ισούφι.
Ως ζωγράφος και γνώστης της τέχνης, ο Kamuran Goranci έχει εκτιμήσει το έργο του Hajredinaj καθώς έχει αναλύσει κάτι από το εσωτερικό και τον συμβολισμό του.
«Όσο είχα την ευκαιρία να δω το έργο, παρόλο που τον Driton τον γνωρίζω νωρίτερα και, όπως είπε και ο ίδιος που έχει συμμετάσχει δέκα φορές, δεν είναι εύκολο να κερδίσεις. Είναι μια έννοια, έχει βάση, έχει ένα μήνυμα που αντιμετωπίζουν οι δημιουργοί μας και με κάποιους φραγμούς ή αδικίες σε ό,τι αφορά ίσως όχι μόνο εθνικά, αλλά θρησκευτικά, έρχεται και φεύγει όταν συμπεριλαμβάνεται η έλλειψη βίζας και άλλες αντιξοότητες. . Σημαίνει συμπίεση μιας κατάστασης, μια δυναμική για τον Κοσοβάρο καλλιτέχνη και τι αντιμετωπίζει αν πετύχει εδώ και καταφέρει να εγκριθεί ως καλλιτέχνης στη διεθνή σκηνή. Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα, αλλά επεξεργασμένο με καλλιτεχνικό τρόπο και με κάποια σύγχρονα μηνύματα που μου άρεσαν», εκτίμησε.
Ξεκινώντας από τα έργα αυτής της έκθεσης συνολικά, ο Goranci μίλησε και για το υψηλό επίπεδο τέχνης.
επίσης
Διαβατήριο τέχνης με σφραγίδα απομόνωσης
«Όλα τα έργα εδώ είναι καλά. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος αξιολόγησης άλλων έργων, αλλά φυσικά δεν μπορούν να κερδίσουν όλοι. Αυτή η μπιενάλε έχει μια παράδοση όπου οι καλλιτέχνες του μέλλοντος φαίνονται εδώ με κάποια μορφή, ότι όλα ξεκινούν με το νέο. Και το Κοσσυφοπέδιο και οι νέοι καλλιτέχνες μας έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο, μπορούμε να πούμε όχι μεσαίου επιπέδου, αλλά κοντά ίσως σε δημιουργικούς καλλιτέχνες άλλων χωρών», είπε.
Η έκθεση βραβείων «Muslim Mulliqi» πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια. Η 14η έκδοση είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί το 2020, αλλά ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας. Το 2018, οι νικητές ήταν οι Valdrin Thaçi και Artan Hajrullahu.
