-
Από:
Σινάν Μπερίσα
- 23 Δεκεμβρίου 2025 16:36
- Μοιράστε σε:
Ενός λεπτού σιγή τηρήθηκε στο Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου την Τρίτη, προς τιμήν της ζωής και της καλλιτεχνικής προσφοράς του τραγουδιστή Shemsi Krasniqi – Shemi, ο οποίος πέθανε τη Δευτέρα σε ηλικία 70 ετών. Ένα πράγμα παρέμεινε σταθερό σε όλες τις ομιλίες κατά τη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης: Ο Shemi ήταν μια από τις λίγες φωνές που έχτισαν μια διαρκή αισθητική στην τοπική μουσική.
Στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου του Κοσσυφοπεδίου την Τρίτη, δημιουργήθηκε μια σιωπή που αύξησε το βάρος της χαμένης φωνής. Στο χώρο όπου για τέσσερις δεκαετίες ακουγόταν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ηχοχρώματα της κοσοβαρικής ροκ, τιμήθηκε ο Shemsi Krasniqi - Shemi, ο τραγουδιστής που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή της τοπικής μουσικής. Η τελετή μνήμης συγκέντρωσε μέλη της οικογένειας, συναδέλφους, συνεργάτες και θεσμικούς εκπροσώπους, δημιουργώντας μια εικόνα που αντανακλούσε ξεκάθαρα ότι η κληρονομιά του δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική, αλλά και κοινωνική.
Ο Σέμι, ο οποίος πέθανε τη Δευτέρα σε ηλικία 70 ετών, ήταν η φωνή μιας εποχής που σπάνια παρήγαγε τέτοιες μορφές: η φωνή των βραδιών στην Πρίστινα, της εξέγερσης όταν χρειαζόταν να εκφραστεί, των πάρτι και της συλλογικής μνήμης που βρήκε έναν τρόπο να αρθρωθεί μέσα από τραγούδια. Κατά τη διάρκεια της τελετής μνήμης, κατέστη σαφές ότι η παρουσία του στη σκηνή της δεκαετίας του '80 και του '90 θεωρήθηκε ως ο πρώτος πυλώνας της ροκ-φολκ ταυτότητας στο Κοσσυφοπέδιο. Κηδεύτηκε την Τρίτη στο νεκροταφείο της Πρίστινα.
Στην ομιλία του, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του TKK, Kushtrim Mehmeti, αναφέρθηκε στο συγκρότημα «Ilirët» ως έναν από τους πρωτοπόρους της σύντηξης της ροκ με τα φολκ στοιχεία.
«Με το συγκρότημα 'Ilirët', η Shemi έφερε επίσης άλλα αξέχαστα τραγούδια όπως τα 'Fjalët e qiririt', 'Kënga e Naimit', 'Larg vedlindjes' και πολλές άλλες δημιουργίες που ασχολούνταν με τον πατριωτισμό, τη λαχτάρα, την ταυτότητα και την ελπίδα. Η μουσική τους ήταν μια τολμηρή σύντηξη ροκ με φολκλόρ στοιχεία, μια μοναδική καλλιτεχνική γλώσσα που έδωσε στην αλβανική μουσική μια νέα διάσταση. Σήμερα δεν θυμόμαστε απλώς έναν τραγουδιστή, θυμόμαστε μια φωνή που μας ενώνει, έναν καλλιτέχνη που μας έδωσε θάρρος και έναν άνθρωπο που άφησε πίσω του μια πολύτιμη πολιτιστική κληρονομιά», δήλωσε ο Mehmeti.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η μνήμη του Σημ θα παραμείνει μέρος των συναισθημάτων που προκαλούν τα τραγούδια του και της ιστορίας που δεν ξεθωριάζει ποτέ.
επίσης
Σέμι – η φωνή των «Ιλλυριών» που σημάδεψαν μια εποχή
«Η μνήμη του Σημ θα ζει στα τραγούδια που τραγουδάμε, στα συναισθήματα που μας αφυπνίζουν και στην ιστορία που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη και η κληρονομιά του θα ζει για πάντα!», είπε.
Στην αίθουσα ήταν ξεκάθαρο ότι ο Σέμι δεν θυμόταν μόνο ως καλλιτέχνη. Τον θυμόντουσαν ως έναν άνθρωπο που, σε τεταμένες και ζοφερές εποχές, κρατούσε το κοινό κοντά στην τέχνη. Αυτό δεν ήταν διαχωρισμένο από το πλαίσιο της δεκαετίας του 90, μια περίοδο κατά την οποία, με την παύση της αυτονομίας και την επιβολή κατασταλτικών πολιτικών, η αλβανική κοινωνία πέρασε μια από τις πιο δύσκολες φάσεις στο Κοσσυφοπέδιο και τη Γιουγκοσλαβία εκείνη την εποχή.
Σε αυτό το κλίμα, το καλοκαίρι του 1990, το συγκρότημα «Iliri» ηχογράφησε το άλμπουμ «Zgjohu Kosovë» – ένα υλικό που αντιτάχθηκε σε αυτό που καθημερινά κατέστρεφε τον ελεύθερο χώρο. Ο τίτλος του άλμπουμ ήταν ένα κάλεσμα. Το κύριο τραγούδι με το ίδιο όνομα, που ερμήνευσε η Shemi, έγινε σύμβολο μιας αφύπνισης που ήταν επειγόντως απαραίτητη.
Μέρος της τελετής μνήμης ήταν επίσης μια στενή και οικεία διάσταση του Σημ, μια διάσταση που σπάνια έχει αποκαλυφθεί στο κοινό - η ευαισθησία, η ευγένεια και ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας του με τους ανθρώπους γύρω του.
Οι συνάδελφοί του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο που δεν ύψωνε ποτέ τη φωνή του, έναν άνθρωπο με διακριτικό χιούμορ, χωρίς ίχνος κακίας. Ο Νάσερ Γκινόφτσι, τραγουδιστής του συγκροτήματος «Minatori», φίλος και συνάδελφος του Σημ, έχει φέρει μια σαφή εικόνα αυτού.
«Ο Σέμι ήταν ένας άνθρωπος με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ και πολύ χαρούμενος, αλλά ταυτόχρονα, ο Σέμι δεν μπορούσε να μιλήσει, δεν μπορούσε να φωνάξει, αλλά αυτό δεν ήταν κακόβουλο, αντίθετα, ήταν συμπονετικό από μέρους του και το χαρακτηριστικό του Σέμι ήταν ότι λέγαμε ο ένας στον άλλον, καλά και κακά, κατάμουτρα», είπε.
Άφησε ένα μήνυμα για τον εκλιπόντα. Ένα είδος διαλόγου με ένα αίτημα, και με την τρεμάμενη φωνή του θυμήθηκε τις εποχές που δημιουργούσε μαζί του το φεστιβάλ «Boom», την εποχή που έπιναν ατελείωτο τσάι και έκαναν τις πιο ευαίσθητες συζητήσεις.
επίσης
Πέθανε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος «Ilirët», Shemsi Krasniqi
«Αν μας έβλεπε και μας άκουγε ο Σέμι, θα τον παρακαλούσα να μας πει πού πηγαίνει, προς τα πού πηγαίνει, αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω; Σέμ, στείλε μου ένα μήνυμα, πες μου αν είναι καλά ή κακά εκεί, στείλε μου ένα μήνυμα, πες μου πώς είναι!», πρόσθεσε ο Γκίνοφτσι.
Η οικογενειακή διάσταση δόθηκε με την ομιλία του εγγονού, Kastriot Grajqevci, ο οποίος διάβασε ένα σύντομο αλλά συναισθηματικά δυνατό κείμενο, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του Shem ως μέρος της μνήμης του λαού.
«Θείε, δεν ήσουν απλώς μέλος της οικογένειάς μας, ήσουν η φωνή του λαού. Σήμερα, καθώς διαβάζω αυτό το μήνυμα με ραγισμένη καρδιά, καταλαβαίνουμε ακόμη πιο έντονα πόσα πολλά έχεις σημάνει για αυτή τη χώρα και πόσο πολύ σε έχει αγαπήσει αυτή η χώρα. Ήξερες πώς να κρατάς την ψυχή του λαού στο τραγούδι, να δίνεις φωνή σε ό,τι μας συνδέει και δεν μας αφήνει ποτέ να φύγουμε», είπε.
Στην αίθουσα μίλησε και ο υπηρεσιακός Υπουργός Πολιτισμού, Χαϊρούλλα Τσέκου, ο οποίος τόνισε ότι η προσφορά της Σεμί δεν είναι μόνο καλλιτεχνική, αλλά και κοινωνική.
«Βρήκαμε τον Shemi στη μουσική, στην τηλεόραση, στην πόλη, ακόμη και στη συλλογική μας μνήμη, ειδικά από τώρα και στο εξής. Η συμβολή του, εκτός από καλλιτεχνική, ήταν και βαθιά κοινωνική. Η δραστηριότητα του Shemi με το συγκρότημα «Ilirët» κατάφερε να μας ενώσει όλους στις πιο δύσκολες περιόδους που βιώσαμε ως λαός κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 και του '90», δήλωσε ο Çeku.
Ο Μπεκίμ Φεχμίου και το ιωβηλαίο που αποσιωπήθηκε από όλους
Πέρα από τις αντιπαραθέσεις των τελευταίων ετών, πέρα από τις αλλαγές της σκηνής, πέρα από το πέρασμα του χρόνου, ένα πράγμα παρέμεινε σταθερό σε όλα τα λόγια κατά τη διάρκεια της επετείου, ότι ο Shemi ήταν μια από τις λίγες φωνές που έχουν χτίσει μια διαρκή αισθητική στην τοπική μουσική. Ήταν η φωνή μιας κοινωνίας που αναζητούσε μια μορφή έκφρασης. Ήταν μια φωνή που κράτησε τους ανθρώπους ενωμένους, είτε σε νεανικά πάρτι, είτε σε περιόδους που το τραγούδι ήταν κάτι περισσότερο από απλή ψυχαγωγία.
Στο Εθνικό Θέατρο, η ενός λεπτού σιγή δεν ήταν μόνο ένας φόρος τιμής. Ήταν επίσης απόδειξη ότι η κληρονομιά του Shemsi Krasniqi δεν μετριέται με το ρεπερτόριο και τη δισκογραφία. Μετριέται με τον τρόπο που μια φωνή έχει γίνει μέρος της ζωής μιας χώρας.
