Το "Judith Seeks" αντιμετωπίζει το ανεπαρκές καλό για να σώσει τον κόσμο

Η Τζουντίτ είναι μια νεαρή γυναίκα που αντιμετωπίζει ένα είδος υπαρξιακού διλήμματος της σύγχρονης εποχής, όπως το γεγονός ότι πρέπει να είσαι κακός άνθρωπος για να πετύχεις σε αυτόν τον κόσμο. Ίσως έχει δίκιο σε κάποιο βαθμό. Η πραγματικότητα αποξενώνει τον άνθρωπο, ο φόνος γίνεται «αποδεκτός», η μοίρα της αποκτά βιβλικό νόημα ως σωτήρας του κόσμου. Υπάρχουν εκατοντάδες ιστορίες που κυλούν με γοργούς ρυθμούς, ο άντρας χάνεται μέσα σε αυτές, αυτή φαίνεται να είναι μια σκόπιμη φόρμουλα, αλλά πάνω απ' όλα το έργο «Τζουντίτ Αναζητά» είναι για «Όποιον νοιάζεται», όπως και το φετινό θέμα του «Πολίπ». Με αυτό το βελγικό έργο το φεστιβάλ σήκωσε την αυλαία και άνοιξε το θέμα.

Περιμένει το κοινό που κάθεται στη σκηνή. Φαίνεται να είναι σε σκέψεις. Ενώ το κοινό κάθεται στις καρέκλες αυτού που τώρα είναι το Αμφιθέατρο του Εθνικού Θεάτρου του Κοσσυφοπεδίου στο Παλάτι Νεολαίας και Αθλητισμού, η Τζούντιτ φαίνεται να είναι σε σκέψεις. Δεν εντυπωσιάζεται. Αν την κοιτάξετε για λίγα λεπτά, μπορείτε να διαβάσετε στο πορτρέτο της ότι δεν σκέφτεται τίποτα συνηθισμένο. Ή τουλάχιστον όχι στο μυαλό της. Και μόλις το κοινό πάρει τις θέσεις του, γίνεται σαφές τι την απασχολεί.

Στο θεατρικό έργο «Η Ιουδίτ Αναζητά», η Γαλλίδα ηθοποιός Κλόι Ονιγιέν φέρει το κύριο βάρος του χαρακτήρα που αποτελεί τον άξονα του έργου. Μερικές φορές ο χαρακτήρας υποδύεται και οι συνάδελφοί της. Πρόκειται για μια νεαρή γυναίκα, η οποία έχει ερωτήματα για όλα όσα την περιβάλλουν: για την κοινωνική συμπεριφορά, τις σχέσεις με τα άτομα και τη φύση. Φαίνεται σαν να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να είσαι κακός άνθρωπος για να πετύχεις σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά δεν θα είναι έτσι. Έχει απέναντί ​​της έναν ψυχολόγο που τη συμβουλεύεται για τα πάντα. Μερικές φορές φαίνεται σαν ο ψυχολόγος να μην ενδιαφέρεται και πολύ. Διαβάζει πολύ και εμβαθύνει. Έχει διαβάσει κάπου ότι το 50% του ανθρώπινου σώματος αποτελείται από βακτήρια, κάτι που δεν είναι τίποτα άλλο παρά κακό. Απλώς χάνεται στο περιβάλλον όπου ζει, αλλά σιγά σιγά συνέρχεται. Στο έργο με το οποίο άνοιξε το διεθνές φεστιβάλ «Polip», που διοργανώνεται από το κέντρο «Πολυμέσων», η Ιουδίτ εμφανίζεται ως βιβλικός χαρακτήρας. Είναι το κορίτσι που σώζει τον λαό της.

Στη βελγική παραγωγή στα ολλανδικά, για περίπου δύο ώρες η ανθρωπιά και η επιθετικότητα εξετάζονται για να τα βγάλουν πέρα. Πέρα από τους σταθερούς χαρακτήρες, η παράσταση έχει και αφηγητές. Μπαίνει σε εκείνες τις παραστάσεις όπου εκατοντάδες ιστορίες περιφέρονται για σχεδόν δύο ώρες. Κάτι σαν τις παραστάσεις του Jeton Neziraj, ο οποίος ηγείται του "Multimedia". Η αφήγηση ταιριάζει και στο φετινό θέμα του "Polip": "Ποιον νοιάζει! Τι γίνεται με το θέμα του περιβάλλοντος;"

Ως βιβλική φιγούρα, η Ιουδήθ σώζει τον λαό της χρησιμοποιώντας θάρρος, πίστη και σοφία. Μπαίνει στο στρατόπεδο του εχθρού στρατηγού Ολοφέρνη και τον σκοτώνει, σταματώντας την εισβολή στην πόλη της. Η Ιουδήθ του έργου σκοτώνει επίσης τον Ολοφέρνη, αλλά της χρειάζεται χρόνος για να πείσει τον εαυτό της ότι σε αυτόν τον κόσμο, τέτοιες μέθοδοι πρέπει να χρησιμοποιούνται και για να κάνουν το καλό. Θυσιάζεται ψυχολογικά για το καλό των άλλων. Με απλά λόγια: ξεχνάει τον εαυτό της. Οι σκηνές του έργου είναι προσεκτικά δομημένες και, παρά το γεγονός ότι το κείμενο πρέπει να διαβαστεί με υπότιτλους από το κοινό στην Πρίστινα, το κοινό έχει αποκρυπτογραφήσει το έργο αρκετά καλά.

«Το έργο απόψε ασχολείται με τη βιογραφία ενός νεαρού κοριτσιού, της Τζούντιτ, η οποία σε νεαρή ηλικία αντιμετωπίζει σημαντικά αστικά και οικολογικά διλήμματα, καθώς και άλλα κοινωνικά προβλήματα που προκαλούν μια νεαρή γυναίκα. Είναι μια νεαρή γυναίκα που, στην αρχή του έργου, έρχεται πιο στατικά μπροστά σε έναν ψυχολόγο από τον οποίο ζητά συμβουλές για τη φύση, στη συνέχεια για την ανθρώπινη φύση, την οικολογία και την αστική ζωή. Έπειτα, επίσης σε σχέση με τους φίλους και πολλά άλλα πράγματα. Δέχεται προκλήσεις από το περιβάλλον της και αναζητά να βρει τον εαυτό της και να είναι πιο δυναμική.»

«Το έργο δομείται μέσα από μια ανοιχτή δραματουργία ενός μεταδραματικού θεάτρου, όπου η ιστορία ενός χαρακτήρα αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο», δήλωσε ο σκηνοθέτης Άλμπαν Μπεκιράι. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι παρεμβολές στο κοινό σε αυτό το είδος θεάτρου είναι πιο συχνές.

«Το έργο περνάει από πολλά επίπεδα όπως μεταφυσικό, ψυχαναλυτικό, θεωρητικό και παίρνει διαφορετικές διαστάσεις. Περνάει επίσης από τη βιβλική ψυχολογία. Θέτει πολλά διλήμματα που έχει ένα άτομο σε αυτή την περίοδο», είπε.

Σε σενάριο της Femke Van der Steen και σκηνοθεσία του Christophe Aussems, με πρωταγωνιστές τους Sara Vertongen, Mona Mina Leon, Matthias Van de Brul και Chloë Onyinye, η ταινία «Judit Seeks» φέρνει κοντά πολλούς νέους μέσα από τον πρωταγωνιστή της σε μια ιστορία. Aso, οι οποίοι έχουν χιλιάδες ερωτήματα σχετικά με το πώς λειτουργούν οι σημερινές κοινωνίες. Με όλες τις συγκρούσεις που μαίνονται παγκοσμίως, τα ερωτήματα των νέων συνεχίζουν να έρχονται και να παρέρχονται.

Η ηθοποιός Σάρα Βερτόνγκεν εξήγησε ότι η σειρά βασίζεται σε τρεις αφηγήσεις.

«Υπάρχει μια αληθινή ιστορία για μια νεαρή γυναίκα που συμβουλεύεται έναν ψυχολόγο και με κάποιο τρόπο προσπαθεί να σώσει τον κόσμο. Βλάπτει τον εαυτό της προσπαθώντας να κάνει τα πάντα σωστά. Στη συνέχεια, βρίσκεται σαν την Ιουδήθ στη Βίβλο, η οποία είναι μια δυνατή γυναίκα. Στη συνέχεια, παίρνει τον έλεγχο και γίνεται αρκετά δυνατή για να σκοτώσει κάποιον. Τα απολιθώματα γίνονται πλαστικό και λάδι και το ερώτημα που προκύπτει είναι ότι είναι πλέον μέρος της ζωής και πώς μπορούμε να τους δώσουμε φωνή. Το έργο είναι αρκετά περίπλοκο. Υπάρχει η αίσθηση ότι προσπαθεί να ανοίξει τη φαντασία. Απόψε είχαμε ένα κοινό που δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα μας και το έργο έχει πολύ κείμενο. Δεν ήταν εύκολο να το καταλάβεις», είπε.

Εν τω μεταξύ, η Chloë Onyinye είπε ότι αρχικά, όταν διάβασε το κείμενο, είδε ότι δεν ήταν κάτι απλό.

«Πρέπει να διαβάσεις πολύ για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Είναι μεγάλη ευθύνη γιατί αυτό ακριβώς προόριζε το δράμα. Είναι μια ολοκληρωμένη δουλειά να ανεβάσεις αυτό το έργο. Είναι ενδιαφέρον το πώς το κοινό δέχεται αυτό το κείμενο. Άλλοτε το κοινό είναι πιο ήρεμο και άλλοτε εκρήγνυται. Αλλά είναι ενδιαφέρον να βλέπεις πώς σκέφτεται ο κόσμος το έργο», είπε η Χλόη.

Στο πλαίσιο του «Πολίπ» την Παρασκευή, δόθηκε και το έργο «Τάξη της Ημέρας» από την Ολλανδία. Πραγματοποιήθηκε στη «Φυλακή του Ιδεώδους» στην πρωτεύουσα, ως ένα έργο που συνδέεται στενά με τα τρέχοντα γεγονότα, δημιουργημένο μέσα σε μία μόνο μέρα.

«Σε μια εποχή που τα νέα έρχονται σε εμάς σαν μια υπερφορτωμένη χιονοστιβάδα πληροφοριών, αυτό το έργο φιλτράρει το ουσιώδες και το παρουσιάζει με τον δικό του, μοναδικό και θεατρικό τρόπο. Οι στίχοι και η μουσική γράφονται τη στιγμή – μερικές φορές ακόμη και κατά τη διάρκεια της ίδιας της παράστασης – και εκτελούνται με ένα σενάριο στο χέρι· αυτή είναι η ουσία αυτής της θεατρικής περιπέτειας», είναι η περιγραφή που δίνει στο έργο «Πολίπ».

Το «Polipi», το οποίο φέτος έρχεται για την 16η έκδοσή του, ολοκληρώνεται το Σάββατο με το ZOE από το Γκρατς της Αυστρίας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση των διοργανωτών, αυτό το μιούζικαλ συνδυάζει με μοναδικό τρόπο ποίηση επιστημονικής φαντασίας, ηλεκτρονική μουσική και καθηλωτική σκηνογραφία, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου οι ανθρώπινες και οι μη ανθρώπινες μορφές ζωής, η τεχνολογία και η φύση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.

«Μια μη γραμμική και πολυαισθητηριακή αφήγηση, υφασμένη από σώμα, φωνή, ήχο και χώρο, μας προσκαλεί να επανεξετάσουμε τι θα μπορούσε να σημαίνει η «ζωή» σε ένα θεωρητικό μέλλον πέρα ​​από την Ανθρωπόκαινο. Το «ZOE» είναι μια πολυφωνική αφήγηση για τη συνεχή διαδικασία σχηματισμού της Γης - φυτών, ζώων, μηχανών αλλά και ανθρώπων», είναι η περιγραφή που δίνεται στην παράσταση.

Η φετινή «Πολύπη» έρχεται με τη μορφή των δύο προηγούμενων εκδόσεων, μετά από 13 εκδόσεις που επικεντρώθηκαν κυρίως στη λογοτεχνία, όταν ανακοινώθηκε η επέκταση στο θέατρο. Φέρνει κοντά γνωστά τοπικά και διεθνή ονόματα και μέσω της τέχνης θέτει ερωτήματα και εγείρει διλήμματα για το μέλλον του περιβάλλοντος. Η «Judith Seeks» έχει επίσης θέσει τέτοια ερωτήματα και, μέσω της βιβλικής αφήγησης, έχει δείξει ότι η ανθρώπινη επιθετικότητα είναι συχνά παρούσα μεταξύ όντων που μοιράζονται τον ίδιο χώρο.