«Independent»: Αξέχαστη η Ερμονέλα Τζάχο στο «Madama Butterfly»

Η Αλβανίδα σοπράνο, Ερμονέλα Τζάχο, συνεπήρε το κοινό στο «Convent Garden» με την εντυπωσιακή της ερμηνεία στην όπερα «Il trittico» του Πουτσίνι (πέρυσι vj), αλλά παρόλο που είχε εμφανιστεί σε όλο τον κόσμο στο ρόλο της Cio- Cio San , περίμενε μέχρι τώρα να εμφανιστεί σε αυτόν τον ρόλο στο Λονδίνο.

Και πόσο καλαίσθητα το ερμηνεύει: η τελευταία σκηνή στην παραγωγή του ντουέτου Moshe Leiser και Patrice Caurier είναι υποτιμημένη, ενώ το πάθος σε αυτήν περιορίζεται στο ελάχιστο, χωρίς αμήχανες συμβολικές συναντήσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης, κάτι που επιτρέπει στη σκηνή να ταιριάζει τέλειος τρόπος για την ερμηνεία του Τζάχο, λέγεται στο άρθρο του Independent που μεταδίδει σήμερα το «Koha Ditore».

Οπτικά, αυτή η παραγωγή είναι το πολικό αντίθετο της Minghella στο Κολοσσαίο, και παρόλο που τα διακοσμητικά ιαπωνικά σύνολα «japonaiserie» βασάνιζαν τον Βρετανό σύντροφο, η οικειότητα του δράματος γίνεται συναρπαστική.

Υπό τις οδηγίες του Antonio Pappano, αναδεικνύεται κάθε απόχρωση απαλότητας ή σοβαρότητας του σκορ. Υπάρχουν μερικές καλές ερμηνείες στην όπερα, κυρίως αυτή του Αργεντινού τενόρου Marcelo Puente ως Pinkerton, του οποίου η μοντέρνα υποκριτική δεν μειώνει σε καμία περίπτωση τη διαρκή ομορφιά του τραγουδιού του.

Ο ρόλος του Τζέρεμι Γουάιτ είναι καταλλήλως θυελλώδης, ενώ η Ελίζαμπεθ Ντερσόνγκ κάνει διακριτικά κουμάντο ως Σουζούκι και ο Σκοτ ​​Χέντρικς υποδύεται έναν πολύ γοητευτικό Σάρπλες. Ενώ η Jaho συνδυάζει την αδυναμία και το θάρρος, μερικές φορές, υποδηλώνοντας την ευθραυστότητα μιας μαριονέτας, με τη γλώσσα του σώματός της.

Το υπέροχο ντουέτο της με τον Puente σκίζει μέχρι τον παράδεισο, και το μακρύ σόλο της, στο οποίο η ελπίδα μάχεται ο φόβος, μας κρατά κολλητούς σε κάθε κομμάτι: είναι η καλύτερη Madam Butterfly που έχει δει το Λονδίνο εδώ και χρόνια.