Η τρέχουσα λύση είναι η καλύτερη δυνατή για το Κοσσυφοπέδιο

Το πρόβλημα δεν έγκειται στο γεγονός ότι η Σερβία δεν έχει δείξει ετοιμότητα να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο ως ανεξάρτητο κράτος, σύμφωνα με το σχέδιο Αχτισάαρι, αλλά στο ότι κάτι τέτοιο δεν ζητήθηκε ποτέ κατηγορηματικά από τη Σερβία. Μέσω του διαλόγου, το ίδιο το Κοσσυφοπέδιο συμμετείχε στη δημιουργία του χώρου δράσης για τη Σερβία να αναζητήσει μια «τελική λύση» χωρίς να χρειάζεται να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο ως κράτος. Όταν δόθηκε στη Σερβία ένας τέτοιος χώρος. Στο στυλ «συμφωνούμε να διαφωνούμε», το έχει χρησιμοποιήσει και το χρησιμοποιεί.

Τι ειρωνεία φαίνεται η κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο σήμερα όπου το Κίνημα Vetëvendosje υπερασπίζεται τα σύνορα και την κυριαρχία του Κοσσυφοπεδίου και την εδαφική του ακεραιότητα, ενώ το πρόσωπο που διάβασε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, σύμφωνα με το σχέδιο του Αχτισάαρι, ο Χασίμ Θάτσι, έχει δεσμευτεί για αλλαγή συνόρων, προσπαθώντας για να το καμουφλάρουμε με διάφορους ευφημισμούς όπως «οριοθέτηση» ή «διόρθωση» συνόρων.

Όταν ο Τάτσι, βάσει του σχεδίου του Αχτισάαρι, κήρυξε την ανεξαρτησία και η EULEX, ως αποστολή της ΕΕ, είχε έρθει στο Κοσσυφοπέδιο, μεταξύ άλλων, για να ενισχύσει την προστασία της σερβικής μειονότητας, το Κίνημα Vetëvendosje είχε οργανώσει διαδηλώσεις. Για αυτό το Κίνημα, που δεσμεύτηκε για την ένωση του Κοσσυφοπεδίου με την Αλβανία, μια τέτοια λύση ήταν απαράδεκτη. Κι αυτό γιατί αποκλείστηκε το ενδεχόμενο ένωσης του Κοσόβου με την Αλβανία.

Τότε, το σχέδιο του Αχτισάαρι ή η συνολική του πρόταση για επίλυση του καθεστώτος του Κοσσυφοπεδίου είχε μεγάλη υποστήριξη από τους πολίτες του Κοσσυφοπεδίου. Δεν ήταν ιδανική λύση, αλλά ήταν η καλύτερη δυνατή λύση. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το Κοσσυφοπέδιο δεν μπορούσε να επιστρέψει στο κράτος πριν από το 1999, δηλαδή δεν μπορούσε να είναι υπό τη διοίκηση της Σερβίας, λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη να προστατευθούν οι Σέρβοι και η θρησκευτική και πολιτιστική τους κληρονομιά με ειδικό τρόπο, μέσω εγγυήσεων συνταγματικής και διεθνούς παρουσίας, και θεωρώντας ότι η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου θα έπρεπε να διατηρήσει την αρχή της μη αλλαγής των συνόρων, ο Αχτισάαρι, μετά από μια μακρά διαδικασία με εκτεταμένη διεθνή συμμετοχή, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μια ανεξαρτησία, υπό διεθνή εποπτεία, με ειδικά δικαιώματα για τους Σέρβους είναι η καλύτερη λύση.

Αυτή συνεχίζει ακόμη και σήμερα να είναι η καλύτερη δυνατή λύση για το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου. Ο πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου, Χασίμ Θάτσι, θα πρέπει να το λάβει υπόψη του όταν λέει ότι θα εγκαταλείψει την ιδέα της διόρθωσης των συνόρων όταν κάποιος του κάνει μια καλύτερη πρόταση.

Το πρόβλημα δεν έγκειται στο γεγονός ότι η Σερβία δεν έχει δείξει ετοιμότητα να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο ως ανεξάρτητο κράτος, σύμφωνα με το σχέδιο Αχτισάαρι, αλλά στο ότι κάτι τέτοιο δεν ζητήθηκε ποτέ κατηγορηματικά από τη Σερβία. Μέσω του διαλόγου, το ίδιο το Κοσσυφοπέδιο συμμετείχε στη δημιουργία του χώρου δράσης για τη Σερβία να αναζητήσει μια «τελική λύση» χωρίς να χρειάζεται να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο ως κράτος. Όταν δόθηκε στη Σερβία ένας τέτοιος χώρος. Στο στυλ «συμφωνούμε να διαφωνούμε», το έχει χρησιμοποιήσει και το χρησιμοποιεί.

Ο διάλογος των Βρυξελλών, ως η πιο αρνητική εξέλιξη με συνέπειες στην ιστορία του Κοσσυφοπεδίου τα τελευταία τριάντα χρόνια, ήταν η πιο ορατή διαδικασία βοήθειας της Σερβίας να ξεπεράσει τα εμπόδια χωρίς να χρειάζεται να αναγνωρίσει την πραγματικότητα στο Κοσσυφοπέδιο. Αναζητώντας ακόμη και «μια λύση με την οποία ακόμη και η Σερβία δεν θα ένιωθε χαμένη», αυτός ο διάλογος έχει σχεδόν φέρει την υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου στο σημείο εκκίνησης.

Ο διάλογος έδωσε τη δυνατότητα στη Σερβία να ανοίξει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην ΕΕ και πολλά άλλα πράγματα. Επίσης, επέτρεψε τη δημιουργία σχέσεων με πολλές δυτικές χώρες, οι οποίες έχουν επενδύσει στη Σερβία. Συνέβαλε επίσης στη διατήρηση του υψηλού επιπέδου εξαγωγών στο Κοσσυφοπέδιο. Αναλυτής από τη Σερβία μάλιστα αυτές τις μέρες είπε ότι η Σερβία εξάγει περισσότερες εξαγωγές στο Κοσσυφοπέδιο παρά στη Ρωσία. Ο διάλογος έδωσε τη δυνατότητα στη Σερβία να αποτελέσει βασικό παράγοντα στις εσωτερικές εξελίξεις του Κοσσυφοπεδίου και σε μεγάλο βαθμό και στις εξωτερικές εξελίξεις. Και, όπως φαίνεται τώρα, έδωσε τη δυνατότητα στη Σερβία να αποτρέψει νέες αναγνωρίσεις, ακόμη και να προσπαθήσει να αποσύρει τις αναγνωρίσεις από ορισμένα κράτη, με το επιχείρημα ότι ο διάλογος στις Βρυξέλλες αναζητά μια λύση αποδεκτή και από τις δύο πλευρές.

Υπενθυμίζεται ότι ακόμη και στις διαπραγματεύσεις που μεσολάβησε ο Αχτισάαρι, και αργότερα σε εκείνες που μεσολάβησε η τριάδα ΕΕ-ΗΠΑ-Ρωσίας, καταβλήθηκε η μέγιστη δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλιστεί μια αποδεκτή λύση και για τα δύο μέρη. Όμως, όπως ειπώθηκε στις οδηγίες για τις διαπραγματεύσεις για το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου, που ενέκρινε η Ομάδα Επαφής, ο στόχος για λύση με τη συμφωνία και των δύο μερών δεν σημαίνει ότι ένα μέρος έχει τη δυνατότητα να κρατήσει τη διαδικασία μπλοκαρισμένη. Έτσι συνέβη το Κόσοβο να ανακηρύξει την ανεξαρτησία χωρίς τη συμφωνία της Σερβίας.

Όμως, παρόλο που η Σερβία δεν συμφώνησε με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, ούτε με την πρόταση του Αχτισάαρι, η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου δεν ήταν μονομερής. Από τη φύση τους, οι διακηρύξεις ανεξαρτησίας είναι μονόπλευρες. Μια οντότητα δηλώνει την ανεξαρτησία της. Πολλές χώρες το είχαν κάνει πριν από το Κοσσυφοπέδιο, από τη Σλοβενία ​​και την Κροατία μέχρι το Μαυροβούνιο. Αλλά η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου ήταν η λιγότερο μονόπλευρη από όλες. Διότι ανακοινώθηκε ως αποτέλεσμα διεθνούς πρότασης, μετά από διεθνή διαδικασία, με διεθνείς συνθήκες και με διεθνή στρατιωτική, αστυνομική, τελωνειακή, πολιτική και αστυνομική παρουσία.

Ακόμη και αυτή δεν ήταν η ιδανική λύση, αλλά ήταν η καλύτερη δυνατή. Τώρα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου ορισμένοι κύκλοι από τις Βρυξέλλες, υποστηριζόμενοι από ορισμένους πρώην αντιπάλους της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου από τις ΗΠΑ, προσπαθούν να πιέσουν για μια «τελική λύση», η οποία τελικά θα ακύρωνε όλα όσα επιτεύχθηκαν μέσω της διαδικασίας από το Ramboullieti, το ΝΑΤΟ παρέμβαση και η πρόταση του Αχτισάαρι στη γνώμη του Διεθνούς Δικαστηρίου ότι με τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου δεν είχε παραβιαστεί ούτε το διεθνές δίκαιο ούτε η απόφαση 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το τελευταίο θα πρέπει να υπενθυμιστεί σήμερα, όταν το Βελιγράδι και η Μόσχα αναφέρονται σε αυτό το ψήφισμα σαν να μην επέτρεπε την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου ως επιλογή. Το ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν απέκλεισε την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, ούτε καθόρισε το καθεστώς, αλλά το άφησε ως ανοιχτό ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί μέσω μιας πολιτικής διαδικασίας, κάτι που συνέβη.

επίσης Arberi 15 Μαρ 2023 Hovenier για το σχέδιο της ΕΕ: ​​Δεν υπάρχει καλύτερη συμφωνία

Μη ζητώντας από τη Σερβία να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο, συμφωνώντας με τη διαταγή της Σερβίας ότι «η Σερβία δεν θα αναγνωρίσει ποτέ το Κοσσυφοπέδιο», όσοι στην ΕΕ δεν αναγνωρίζουν το Κοσσυφοπέδιο, αλλά και όσοι πιστεύουν ότι η θέση «ουδέτερη απέναντι στο καθεστώς» είναι σωστή», έκαναν είναι δύσκολο για τη Σερβία να αναγνωρίσει την πραγματικότητα. Αυτό το κάνουν ακόμα και σήμερα. Γιατί δεν είναι εύκολο για τη Σέρια να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο αν υπάρχουν τόσοι διπλωμάτες στις Βρυξέλλες που καταλαβαίνουν μια τέτοια θέση και αν υπάρχουν χώρες στην ΕΕ που λένε ότι δεν θα αναγνωρίσουν το Κοσσυφοπέδιο.

που προσφέρονται τώρα, από ανθρώπους που δεν έχουν ούτε την εμπειρία ούτε τη φήμη του Αχτισάαρι και άλλων πολιτικών που εμπλέκονται στη διαδικασία, στοχεύουν στο να αναιρέσουν όλα όσα έχουν επιτευχθεί και να ανοίξουν μια νέα περιπέτεια, που δεν είναι γνωστό τέλος. Μπορεί να υπάρχουν προσπάθειες για «δημιουργικές λύσεις», αλλά όπως και η τριάδα που είχε φτάσει στο τέλος της, θα καταλήξουν επίσης στο ίδιο συμπέρασμα ότι, λίγο πολύ, η ανεξαρτησία σύμφωνα με την πρόταση Αχτισάαρι είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Η αναζήτηση μιας «καλύτερης λύσης» μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα θα λυθούν. Και αν νομίζουν ότι με κάποια «δημιουργική λύση» θα κερδίσουν το Νόμπελ Ειρήνης, ας τους θυμίσουμε επίσης ότι έχει ήδη απονεμηθεί Νόμπελ Ειρήνης για το Κοσσυφοπέδιο και το κέρδισε ο Μάρτι Αχτισάαρι. Τώρα είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα πρέπει να λάβει αυτό το βραβείο για να δώσει σε ορισμένους αξιωματούχους στις Βρυξέλλες ή στην Πρίστινα και στο Βελιγράδι.