Στην πτέρυγα των τρελών βρίσκεται ο πιο σοφός άνθρωπος της πόλης

Σε χώρες όπου η δημοκρατία είναι μόνο μια πρόσοψη, η λάμψη του αυταρχισμού επισκιάζει τα πάντα. Στο σκοτάδι, οι κυβερνώντες ελέγχουν όχι μόνο την αλήθεια, αλλά και όλους τους θεσμούς, τα εργαλεία προπαγάνδας, τους κρατικούς πόρους. Μοιράζονται αυτούς τους πόρους με τους ολιγάρχες. Οι ολιγάρχες είναι δισεκατομμυριούχοι στην υπηρεσία του άρχοντα. Μια νουβέλα του Άντον Τσέχοφ παρέχει άφθονο υλικό για να απεικονίσει τον κόσμο όπου η αλήθεια είναι πνιγμένη.

1.

"Δωμάτιο αριθμός 6" - αυτό είναι το όνομα ενός μυθιστορήματος του κλασικού Ρώσου συγγραφέα Άντον Τσέχοφ. Σε αυτή την αίθουσα επιβιώνει ένας αξιωματούχος με το όνομα Ivan Dimitrić Gromov. Επειδή πάσχει από παράνοια, ο Γκρόμοφ τον έφεραν εδώ, στην αίθουσα νούμερο 6, όπου περιθάλπονται οι παράφρονες. Ο γιατρός Andrej Efimić Ragin, διευθυντής του νοσοκομείου, έδωσε τις οδηγίες στον ίδιο τον Gromov. Κατά τύχη, ο γιατρός Efimiq Ragin αρχίζει να μιλά με τον ασθενή Gromov και ανακαλύπτει ότι είναι στην πραγματικότητα ο πιο λογικός συνομιλητής σε ολόκληρη αυτή την επαρχία. Οι κάτοικοι της πόλης αρχίζουν να αμφιβάλλουν για τον γιατρό Efimiq Ragin, καθώς μιλούσε με τον ασθενή, και μάλιστα δημιουργήθηκε μια επιτροπή για να εξετάσει την ψυχική κατάσταση του Efimiq Ragin. Είπε ότι η ασθένειά του είναι στην πραγματικότητα αυτή: ότι μόνο μετά από 20 χρόνια κατάφερε να βρει έναν σοφό άνθρωπο στην πόλη. Και ο σοφός αντιμετωπίζεται ως τρελός. Οι αρχές αποφασίζουν να κηρύξουν τον γιατρό παράφρονα. Το μήνυμα του μυθιστορήματος; Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από ψέματα, θόρυβο, κακοφωνία, τοξική γλώσσα, είναι δύσκολο να μιλήσεις και να υπερασπιστείς την αλήθεια.

2.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, οι κυβερνώντες ελέγχουν όχι μόνο την αλήθεια, αλλά και όλους τους θεσμούς, τα εργαλεία προπαγάνδας, τους κρατικούς πόρους. Μοιράζονται αυτούς τους πόρους με τους ολιγάρχες. Οι ολιγάρχες είναι δισεκατομμυριούχοι στην υπηρεσία του άρχοντα. Διαχειρίζονται τα περιουσιακά στοιχεία που τους δίνει η κυβέρνηση. Η διεξαγωγή των υποθέσεων του ολιγάρχη εξαρτάται από το έλεος του άρχοντα. Παράλληλα με τη διαχείριση του δημόσιου πλούτου, ο ηγεμόνας προσπαθεί να εξαγοράσει κάθε δημόσια φωνή. Σε κοινωνίες χωρίς δημοκρατική παράδοση, αυτό είναι εύκολο. Επειδή σχεδόν όλοι παρασύρονται από το γκλίτερ, πιστεύουν ότι σε λίγο καιρό μπορεί να γίνει εκατομμυριούχος και σε αυτό το μονοπάτι είναι έτοιμος να πατήσει πάνω από πτώματα. Το πρώτο πτώμα είναι η αλήθεια.

Ο απώτερος στόχος κάθε αυταρχικού είναι να αναιρέσει όχι μόνο την κριτική σκέψη, αλλά ολόκληρη την ιδέα της κοινής γνώμης. Ώστε τελικά να μην υπάρχει καθόλου κοινωνία, αλλά μόνο ο ηγεμόνας και οι δούλοι του υπηρέτες. Για να ελεγχθούν αυτά δεν χρειάζεται ούτε μεγάλη αυθαιρεσία ούτε αχαλίνωτη βία, αν η εξουσία είναι καλά εδραιωμένη. Τότε η κοινωνία δεν υπάρχει, η αντιπολίτευση καταστρέφεται, οι ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης είναι στην πραγματικότητα κατασκευαστές δρόμων, κάτοχοι αδειών, ιδιοκτήτες κτιρίων, έμποροι ειδήσεων. Η κοινωνία των πολιτών συνθλίβεται και παγιδεύεται σε συγκεκριμένα συμφέροντα, εγκλωβίζεται στο κλουβί του κυνισμού, έχει κατάθλιψη που η ζωή έχει φύγει και άλλοι έχουν γίνει εκατομμυριούχοι. Ως συνήθως - άσχετο.

Έτσι, το γενικό καλό χάνει το νόημά του και όλα μετατρέπονται σε σπρώξιμο και σπρωξιά. Η μεγαλύτερη τραγωδία τέτοιων κοινωνιών είναι ότι κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά κανέναν, ούτε ο οδηγός τον αστυνομικό, ούτε ο αστυνομικός τον οδηγό, ούτε ο υπουργός το νόμο, ούτε ο υπερασπιστής του νόμου τις κακές πράξεις του άρχοντα. Όλα είναι ουσιαστικά διαπραγματεύσεις, ίντριγκες, ψέματα, με έναν στόχο - ληστεία εξουσίας και έλεγχο των πόρων. Όταν ο επαρχιώτης παίρνει μια μυρωδιά από τα γρήγορα και παράνομα χρήματα, πηγαίνει στα τέσσερα για τη λεία. Το είδωλό του είναι ο ηγεμόνας που παίρνει αποφάσεις σε σκοτεινές γωνιές. Αλλά κάθε κακό, κάθε κακό κάποτε έχει έναν επίλογο, γιατί ο διεφθαρμένος ηγεμόνας, ακόμα κι αν δεν γνωρίζει τον αρχαίο κόσμο και τα έργα των αρχαίων Ελλήνων, θα ενημερώσει μια μέρα εκείνη τη φιγούρα της ελληνικής τραγωδίας, που με κάθε βήμα του ελπίζει. ότι αποφεύγει τη δική του βύθιση - και μάλιστα πλησιάζει μόνο στο λάκκο. Το πρόβλημα είναι ότι σε αυτόν τον λάκκο δεν πέφτουν μόνο ο κυβερνήτης, οι ολιγάρχες και οι προπαγανδιστές του. Τέτοια καθεστώτα κινδυνεύουν να πάρουν την κοινωνία μαζί τους στην άβυσσο.