Σε μια συνομιλία με τον ειδικό σε θέματα εκπαίδευσης Dukagjin Pupovci, στο πλαίσιο του podcast PIKË, ο δημοσιογράφος Veton Surroi έχει μοιραστεί στενά τις εμπειρίες και τις στρατηγικές συζητήσεις της πολιτικής ηγεσίας στα τέλη της δεκαετίας του 80 σχετικά με τη δημιουργία ενός παράλληλου εκπαιδευτικού συστήματος στο Κοσσυφοπέδιο, ως απάντηση στην σερβική καταστολή και την απέλαση των Αλβανών από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Ο Σουρόι δήλωσε ότι το ζήτημα της εκπαίδευσης ήταν μια από τις σημαντικότερες στρατηγικές αποφάσεις που εξετάστηκαν στο Συντονιστικό Συμβούλιο των Πολιτικών Κομμάτων του Κοσσυφοπεδίου, με επικεφαλής τον Ιμπραήμ Ρουγκόβα, ενώ η εκπαίδευση τέθηκε ως τομέας ευθύνης από τον Φεχμί Αγκάνι.
Υποστηρίξτε το ΧΡΟΝΟΣΔιατήρησε την αλήθεια.
Η επαγγελματική δημοσιογραφία είναι προς το δημόσιο συμφέρον. Η υποστήριξή σας τη βοηθά να παραμείνει ανεξάρτητη και αξιόπιστη. Συνεισφέρετε κι εσείς. 1 ευρώ κάνει τη διαφορά.
Επιστολή προς τον αναγνώστη — Γιατί ζητάμε την υποστήριξή σας Συνεισφέρω«Ο Φεχμί Αγκάνι επέμεινε ότι η εκπαίδευση έπρεπε να διατηρηθεί πάση θυσία. Είπε: το σχολείο δεν είναι αντικείμενο, αλλά σύστημα – αν διατηρήσουμε τους μαθητές και τους δασκάλους, διατηρούμε την εκπαίδευση», ομολόγησε ο Σουρόι.
Εξήγησε ότι ο ίδιος είχε ταχθεί υπέρ μιας πιο αυστηρής προσέγγισης, για την προστασία των σχολείων από την κατάληψη, μέσω της κινητοποίησης γονέων και μαθητών. Αλλά αυτή η επιλογή εγκαταλείφθηκε λόγω φόβων για σερβική καταστολή.
«Μετά το προηγούμενο με τα δηλητηριώδη αέρια στο Ποντούγιεβο, η ηγεσία φοβόταν ότι η Σερβία θα χρησιμοποιούσε μεγάλη βία σε περίπτωση μαζικής κινητοποίησης», θυμάται ο Σουρόι.
Ελλείψει φυσικής αντίστασης, υιοθετήθηκε το μοντέλο των «ιπτάμενων πανεπιστημίων», μια ιδέα δανεισμένη από το κίνημα Solidarnosc στην Πολωνία. Αυτό το μοντέλο προσαρμόστηκε για να συνεχιστεί η εκπαίδευση σε εγχώριες συνθήκες, διατηρώντας παράλληλα το εκπαιδευτικό δυναμικό και τον συμβολισμό της αντίστασης.
Ο Σουρόι πρόσθεσε ότι η ηγεσία γνώριζε ότι η ποιότητα της εκπαίδευσης θα μειωνόταν σημαντικά, αλλά εκείνη την εποχή, αυτό ήταν θέμα συλλογικής επιβίωσης, όχι απλώς εκπαιδευτικού.
