Ο πρώην Γερμανός υπουργός για την Ευρώπη, Μίχαελ Ροθ, παραδέχτηκε ότι έκανε λάθος στην προσέγγισή του στη διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης του Κοσσυφοπεδίου, λέγοντας ότι επί χρόνια πίστευε ότι η πρόοδος στον διάλογο με τη Σερβία ήταν η κύρια προϋπόθεση για την προσέγγιση του Κοσσυφοπεδίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σε μια συνομιλία στο podcast PIKċ με τον δημοσιογράφο Veton SurroiΟ Ροθ είπε ότι με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποίησε ότι αυτή η προσέγγιση δεν ήταν δίκαιη, καθώς ο διάλογος δεν ήταν ισορροπημένος μεταξύ των δύο μερών.
Υποστηρίξτε το ΧΡΟΝΟΣΔιατήρησε την αλήθεια.
Η επαγγελματική δημοσιογραφία είναι προς το δημόσιο συμφέρον. Η υποστήριξή σας τη βοηθά να παραμείνει ανεξάρτητη και αξιόπιστη. Συνεισφέρετε κι εσείς. 1 ευρώ κάνει τη διαφορά.
Επιστολή προς τον αναγνώστη — Γιατί ζητάμε την υποστήριξή σας Συνεισφέρω«Πίστευα για πολύ καιρό ότι μόνο η σημαντική πρόοδος στον διάλογο για την ομαλοποίηση φέρνει το Κοσσυφοπέδιο πιο κοντά στην ΕΕ. Και αυτό ήταν λάθος», δήλωσε ο Ροθ.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η πρόοδος στον διάλογο ήταν πολύ πιο σημαντική για το Κοσσυφοπέδιο παρά για τη Σερβία, γεγονός που δημιούργησε την ευκαιρία στο Βελιγράδι να χρησιμοποιήσει τη διαδικασία ως μέσο αποκλεισμού της Πρίστινα.
«Τελικά, ο διάλογος για την ομαλοποίηση δεν ήταν ποτέ κάτι ισορροπημένο. Για το Βελιγράδι, η πρόοδος στον διάλογο δεν ήταν τόσο σημαντική όσο ήταν για το Κοσσυφοπέδιο. Έτσι, ήταν πολύ εύκολο για το Βελιγράδι και τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς να μπλοκάρουν το Κοσσυφοπέδιο», είπε.
Ο Ροθ επέκρινε επίσης την προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στους αυταρχικούς ηγέτες στην περιοχή, λέγοντας ότι η Ευρώπη δεν τους έχει στείλει πάντα σαφή μηνύματα σχετικά με τον γεωπολιτικό τους προσανατολισμό.
Τόνισε ότι η ΕΕ έχει κάνει λάθη ανεχόμενη πολιτικούς που, σύμφωνα με τον ίδιο, επωφελήθηκαν από ευρωπαϊκά κονδύλια και υποστήριξη, ενώ παράλληλα ενίσχυσαν τους δεσμούς με τη Ρωσία.
Σύμφωνα με τον Ροθ, η εμπειρία με ηγέτες όπως ο Βούτσιτς και ο πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν δείχνει ότι οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες συχνά υποτιμούν την ικανότητα των αυταρχικών ηγετών να εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες των δυτικών πολιτικών.
