δημοσιολόγος Veton Surroi ka publikuar një listë prej 9 sugjerimesh se si duhet lexuar aktgjykimin ndaj katër ish-drejtuesve të lartë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Πλήρης δημοσίευση:
1. Η καταδίκη τεσσάρων πρώην ηγετών του UCK — Χασίμ Θάτσι, Γιακούπ Κρασνίκι, Κάντρι Βέσελι και Ρετζέπ Σελίμ — δεν είναι ακόμη οριστική. Η έφεση σε δεύτερο βαθμό θα απαιτήσει σοβαρή νομική εργασία, βασισμένη στην ανάλυση και την αντίθεση στην πλήρη ετυμηγορία, όχι σε συναισθήματα. Η τελική ενοχή ή αθωότητα, καθώς και η τελική διάρκεια των ποινών, δεν θα εξαρτηθούν από διαμαρτυρίες, κοινωνικά δίκτυα ή πολιτικές δηλώσεις. Θα είναι το προϊόν μιας συνεχούς και ορθολογικής νομικής διαδικασίας.
2. Η απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου έκανε μια θεμελιώδη διαφορά, απορρίπτοντας την κατηγορία της Εισαγγελίας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι εγκληματικές πράξεις αποτελούσαν μια εκτεταμένη και συστηματική επίθεση, αλλά ότι η Εισαγγελία δεν είχε αποδείξει ότι η επίθεση αυτή στρεφόταν κατά ενός άμαχου πληθυσμού καθαυτού. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, τα θύματα επιλέχθηκαν κυρίως σε ατομική βάση.
3. Οι τέσσερις καταδικασμένοι πρώην ηγέτες του UCK είναι επομένως νομικά διακριτοί από εκείνους που καταδικάστηκαν στις υποθέσεις Šainović et al. και Vlastimir Đorđević ενώπιον του Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία. Σε αυτές τις υποθέσεις, αποδείχθηκε μια κρατική εκστρατεία κατά του αλβανικού άμαχου πληθυσμού και οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν επίσης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
4. Ωστόσο, οι πρωτοβάθμιες ποινές στην υπόθεση Shainovic et al. κυμαίνονταν από 15 έως 22 χρόνια φυλάκισης, ενώ δύο από τους πρώην ηγέτες του UCK καταδικάστηκαν σε 25 χρόνια ο καθένας. Ακόμα και αν ληφθούν υπόψη οι διαφορές μεταξύ των υποθέσεων, η ατομική ευθύνη και οι διαφορετικές πρακτικές επιβολής ποινών, αυτό εγείρει ένα σοβαρό ζήτημα αναλογικότητας.
5. Η αθώωσή τους για έξι κατηγορίες εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας τοποθετεί την ετυμηγορία σε ένα πιο δίκαιο ιστορικό πλαίσιο. Ενώ η εκστρατεία των σερβικών δυνάμεων κατά του αλβανικού πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου έχει νομικά οριστεί ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, στην περίπτωση των τεσσάρων πρώην ηγετών του UCK δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη εγκληματικής επίθεσης κατά άμαχου πληθυσμού. Αυτό το συμπέρασμα τοποθετεί την ετυμηγορία στο πλαίσιο της ατομικής ευθύνης για εγκλήματα πολέμου. Ούτε ο UCK ούτε το Κοσσυφοπέδιο μπορούν να φέρουν αυτό το βάρος της ενοχής. Η ετυμηγορία δεν αντιμετωπίζει τον στόχο της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου ως εγκληματικό και τονίζει ότι αυτή η δίκη δεν κρίνει τη νομιμότητα του UCK ή τον αγώνα για ανεξαρτησία.
6. Η ετυμηγορία βασίζεται στη σημαντική αρχή ότι η δικαιοσύνη του σκοπού της απελευθέρωσης δεν δικαιολογεί αυτόματα κάθε πράξη που διαπράττεται στο όνομά του. Αλλά, ομοίως, η καταδίκη ατόμων για εγκληματικές πράξεις δεν μπορεί να αποδοθεί στον UCK στο σύνολό του, να αλλοιώσει τον ιστορικό του ρόλο στην απελευθέρωση της χώρας ή να αμαυρώσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.
7. Το Κοσσυφοπέδιο δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα να υποστηρίζει ότι η ετυμηγορία της Χάγης καταδικάζει τον UCK ή ένα ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο. Δεν υπάρχει κανένα συμπέρασμα στην ετυμηγορία που να αποδίδει ατομική ευθύνη για τα εγκλήματα στον UCK ως οργάνωση ή στην επιδίωξη του Κοσσυφοπεδίου για ανεξαρτησία.
8. Το Bellum iustum — ο δίκαιος πόλεμος του UCK, που χτίστηκε πάνω στο λαϊκό κίνημα κατά της κατοχής της Σερβίας και για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου — δεν έχει αναιρεθεί από αυτήν την ετυμηγορία ως ιστορική και ηθική αλήθεια.
9. Η ετυμηγορία, τελικά, έχει επίσης εξατομικεύσει τα θύματα. Τα θύματα αποτελούν επίσης μέρος αυτής της ιστορίας, θα μάθουμε περισσότερα γι' αυτά από το πλήρες κείμενο της ετυμηγορίας, στην οριστική της μορφή.
