Οι οικογένειες των θυμάτων του Ρατσάκ απαιτούν να μην ξεθωριάσει η μνήμη

Μπροστά από τις αναμνηστικές πλάκες για τα θύματα του Ρετσάκ, οι οικογένειες των 45 νεκρών συγκεντρώθηκαν για να θυμηθούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα στην 27η επέτειο της σφαγής. Κατέθεσαν στεφάνια στη μνήμη των αγαπημένων τους και εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι αυτό το έγκλημα μπορεί να μην αντέξει στο χρόνο.

Στην 27η επέτειο της σφαγής του Ρετσάκ, μέλη των οικογενειών των 45 νεκρών κατέθεσαν την Τετάρτη στεφάνια μπροστά στις αναμνηστικές πλάκες των συγγενών τους.

Ανάμεσά τους ήταν η Μίνα Μπεκίρι, της οποίας οι δύο γιοι, ηλικίας 12 και 15 ετών, και ο σύζυγός της σκοτώθηκαν από τις σερβικές δυνάμεις στις 15 Ιανουαρίου 1999.

Έδωσε κι αυτή μια εντολή.

«Τους δώσαμε και για την ελευθερία, τους δώσαμε για τον τόπο τους. Ελπίζω να πάνε όλα καλά και να γίνουμε ένα με το μέρος μας, εσείς οι νέοι, μην το πάρετε μαζί σας, διασκεδάζουμε. Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν, δώσαμε αίμα για να μας φροντίσετε λίγο. Έχω τον άντρα μου και τους δύο γιους μου εδώ, ο μικρότερος γιος είναι 12 ετών», είπε.

Και ο Avdullah Shaqiri, κάτοικος του Recak, εξέφρασε την ανησυχία του ότι η 15η Ιανουαρίου και η μνήμη των γεγονότων πριν από 27 χρόνια δεν θα επιβιώσουν στο χρόνο.

«Ξεκίνησε στο Πρέκαζ, τελείωσε στο Ρετσάκ. Ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί το καθιστούν αυτό αργία για το Πρέκαζ και το Ρετσάκ, ας ενημερώσουν οι νέοι όταν επιστρέψουν μετά από 50 χρόνια ότι κάτι συνέβη στο Ρετσάκ», είπε.

45 Αλβανοί πολίτες σκοτώθηκαν στο Ρετσάκ και υπάρχουν 44 τάφοι στο μνημειακό συγκρότημα.

Ο Χασάν Μετουσί ψάχνει τη σορό της μητέρας του εδώ και 27 χρόνια.

Οι ελπίδες του ότι κάποια μέρα θα τη βρει έχουν ξεθωριάσει.

«Ελπίζουμε ότι θα τη βρούμε και θα την θάψουμε ανάμεσα σε αυτούς εδώ. Αλλά μου φαίνεται ότι έχουμε πολύ λίγη ελπίδα, πολύ λίγη ελπίδα. Γιατί αν υπήρχαν περισσότερα αγνοούμενα πτώματα, πιστεύω ότι κάποιος θα ανακοίνωνε ότι σε αυτό το μέρος υπάρχουν τόσα πολλά πτώματα, αλλά μόνο αυτή, την έθαψαν όπου ήθελαν», δήλωσε.

Κάθε χρόνο, η Χιντατζέτ Σίλα έρχεται από τη Γερμανία για να θυμηθεί τα μέλη της οικογένειάς της που σκοτώθηκαν πριν από 27 χρόνια.

«Έχω δύο αδέρφια, τον πατέρα μου και δέκα ξαδέρφια που σφαγιάστηκαν. Ζω στη Γερμανία και έρχομαι στο Κόσοβο κάθε επέτειο», είπε η Σίλα.

Το σερβικό κράτος εξακολουθεί να αρνείται τη σφαγή του Ρετσάκ μετά από 27 χρόνια, και στο Κοσσυφοπέδιο, στις 30 Δεκεμβρίου 2025, η Ειδική Εισαγγελία υπέβαλε κατηγορητήριο εναντίον 21 ατόμων υπόπτων για εγκλήματα πολέμου σε αυτό το χωριό του Στιμέ, με την πρόταση να δικαστούν οι κατηγορούμενοι ερήμην.

Το Ρατσάκ τράβηξε την παγκόσμια προσοχή αφότου ο Γουίλιαμ Γουόκερ, επικεφαλής της αποστολής επαλήθευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) εκείνη την εποχή, χαρακτήρισε τη σφαγή ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Δύο μήνες αργότερα, το ΝΑΤΟ ξεκίνησε μια εκστρατεία βομβαρδισμού εναντίον των σερβικών δυνάμεων.