Krejt për interes

Flaka Surroi

Artikujt tjerë

• Ende po heshtim
• A edhe PTK-në doni me e falë, a?
• Dita historike
• Turp, për kë?
• Revolucionistët
• Habemus Populus*
• Lidershipi
• Kokat e mykura
• Vullneti që mungon
• Vendi i shakaxhinjve

Interes kombëtar do të duhej të kishte qenë përcjellja e dinjitetshme e Arbën Xhaferit, ashtu siç do të duhej të ishte edhe nevoja për të jetuar një jetë të dinjitetshme

Së bashku me javën shkoi edhe Arbën Xhaferi, njëra nga mendjet më të ndritura intelektuale e politike shqiptare të kohës moderne. Nuk i përballoi sëmundjes, e cila ani që ia kishte ngadalësuar motorikën, nuk ia kishte dalë t’ia fshinte mendjen brilante dhe fjalorin e pasur me të cilin zbërthente idenë e ndërtuar në meditim.



Njeriu, i cili simbolizoi përparimin që e synonte për trevën ku ishte lindur dhe rritur, meritoi që të përcillej me homazhe më të larta shtetërore; me shprehjen e dashurisë dhe respektit të popullit që para dy ditësh nuk e fshehte dhembjen për humbjen e madhe dhe mbi të gjitha, me një varrim dinjitoz që do ta respektonte deri në pikën e fundit kredon e tij e që nuk kishte të bënte fare me fenë dhe mënyrën sesi ajo interpretohet tani.



Arbni, i cili ishte tërhequr nga udhëheqja partiake për të mbetur përherë në politikë duke ndërtuar platforma veprimi të subjektit politik të cilin e kishte forcuar aq sa për ta sjellë në pushtet në të ’90-at e hershme të shekullit të shkuar, ishte zgjedhur deputet në zgjedhjet e shkuara. Si një njeri që paraqiste më shumë sesa një deputet të rëndomtë, e kishte merituar që t’i mbahej një seancë e jashtëzakonshme përkujtimore në Kuvend, institucionin që e përfaqëson vullnetin e popullit. E kishte merituar që arkivoli t’i ekspozohej në hollin e Kuvendit e që kjo ndërtesë të hapej për të gjithë njerëzit e vullnetit të mirë që do të donin të shprehnin nderimin për të. Posaçërisht shqiptarët nga të gjitha trevat, që me prezencën e tyre në ndërtesën e Parlamentit të Maqedonisë do të fuqizonin edhe më peshën që ka faktori shqiptar në rajon – edhe atëherë kur në vete e mban dhembjen për një vdekje të hershme.



Arbni e ka merituar që kortezhi t’i nisej prej Kuvendit për në Tetovë me eskortë zyrtare, në përcjellje të përfaqësuesve institucionalë dhe me protokoll shtetëror. E ka merituar që ceremonia e përcjelljes së tij të ishte e organizuar mirë dhe rrjedhshëm – ashtu që do të dihej qartë se kush çfarë detyre do të kishte dhe cilët mysafirë do ta nderonin të gjithë kombin me prezencën tyre në ceremoninë mortore. E ka merituar që fjalime t’i mbajnë edhe përfaqësuesit politikë maqedonas e edhe oponentët e tij politikë ndër shqiptarë, të cilët tash e fajësojnë partinë e Arbnit për mospjesëmarrje në varrim. E ka merituar të varroset një burrështetas, jo me qëllimin që varri dikur t’i shndërrohej në tempull adhurimi, por në monument që përjetë do ta kujtojë një njeri që i futi shumë në borxh të gjithë shqiptarët, posaçërisht ata që jetojnë në Maqedoni.



Në vend të kësaj, iu organizua një akademi përkujtimore, në një sallë që nuk i zuri të gjithë ata që do të donin ta nderonin; arkivoli iu ekspozua në selinë e partisë së tij në Tetovë, të ngushtë për t’i pranuar të gjithë ata që qëndronin jashtë në rrugë; u bart me një veturë ngjyrë të gjelbër (lehtë e identifikueshme si ngjyrë islami), përcjellë nga mijëra njerëz në këmbë deri te varrezat e qytetit karakterizuar me shpërndarje kaotike gurrëvarresh, për të arritur aty ku kishte lënë amanet të varrosej -- te prindërit e tij, e ku u zhvillua një ceremoni gjysmëfetare, për ta quajtur disi. Pa paragjykuar se kush kishte vendosur, se a do të duhej pasur hoxhallarë e shehlerë të angazhuar aktivisht derisa i jepej lamtumira e fundit, megjithatë nuk kam se si ta shmang atë që e kishte thënë në librin e tij e për të, kur ishte pyetur nëse besonte në Zot: “Kjo varet nga mënyra se si perceptohet Zoti. Unë nuk besoj në atë Zot, i cili përkufizohet me veti të një njeriu, të një udhëheqësi autoritar, qoftë ai emir, mbret apo perandor, Zotit që ka veti narcisoide, që ka nevojë të papërmbajtur për të qenë vazhdimisht i adhuruar. Vetitë antropomorfe të Zotit, krijuesit të gjithçkasë, më duken më shumë naive sesa absurde. Këto perceptime në fakt janë blasfemike, ngaqë Zoti paraqitet me veti njerëzore, si një udhëheqës që është i rreptë, autoritar, që vëzhgon çdo veprim të njeriut dhe paralajmëron dënime. Një përkufizim i këtillë i Tij e rrënon, mes tjerash, edhe etikën. Pra, njerëzit bëhen të moralshëm nga frika dhe jo nga qenia e tyre morale ose nga aftësia e lindur e tyre për ta dalluar të mirën nga e keqja”.



Mungesa e shefit të partisë tjetër të rëndësishme politike ndër shqiptarët e Maqedonisë edhe në komemoracion e edhe në varrim për mua ishte skandaloze. Arsyetimi i tij i djeshëm, se nuk e kishin lënë zyrtarët e PDSH-së të merrte pjesë në varrim, për mua është gati i pabesueshëm, sepse po refuzoj të besoj se dikush do të mund të ishte aq i ligë ndër shqiptarë që ta kërcënonte me vrasje apo me ndonjë skandal në një tubim të këtillë. Posaçërisht duke marrë parasysh prezencën aq të theksuar të personaliteteve publike nga Kosova dhe Shqipëria. Por, duke supozuar se kjo do të jetë kështu, atëherë kush e ndali z. Ahmeti që të aranzhonte nderimin institucional për Arbnin? Po a nuk është z. Ahmeti pjesë jo pak e rëndësishme e mu këtyre institucioneve, që në formë aq flagrante e injoruan personalitetin e Arbën Xhaferit në ditën kur po varrosej? Përderisa nuk çuditem edhe pse fort më shkaktoi hidhërim që pardje nuk kishte asnjë zyrtar institucional të kombit që në shekullin 21 e shkruan historinë e vet duke i huazuar figurat historike të të tjerëve, çuditem pa masë me shpirtngushtësinë shqiptare në rastin kur nuk ka më kthim prapa – sepse vdekja e Arbrit, për fat të keq, nuk mund të zhbëhet.



Është dëshpëruese të kuptosh se si shqiptarët dinë të bëhen bashkë, të dëshmojnë solidaritet të paparë e madje edhe përgjegjshmëri sa herë që flitet për “mbrojtjen e interesit kombëtar” e që ndër shqiptarë zakonisht përkufizohet si ndonjë gjendje represioni a gjendje lufte. Kështu ka qenë para 11 vjetësh në Maqedoni – të gjithë u bënë bashkë për ta ndalur luftën dhe për të parandaluar vrasjet e shkatërrimin. Për ta mbërritur Marrëveshjen e Ohrit. Por, duket se porsa luftëtarët ua zënë vendin pacifistëve nëpër kolltukët ministrorë e parlamentarë, i harruan ata e edhe mirësjelljen elementare.



Është dëshpëruese se si politikanët shqiptarë nuk e kuptojnë se interes kombëtar është të jetohet një jetë e dinjitetshme dhe të kihet zhvillim e perspektivë ekonomike. Është dëshpëruese që nuk e kuptojnë se nuk duhet kërkuar unifikim të faktorit shqiptar e përgjegjësi politike vetëm atëherë kur duhet bërë negociata me dikë për një status të veçantë a ndonjë copë të madhe territori që duan të ta “çnukin”... për shkak se përgjegjësi politike dhe unifikim kundër të keqes duhet pasur gjithnjë për të parandaluar rrëzimin tonë përfundimtar në humnerë.



Kështu tema “e përgjegjësisë politike për interesin kombëtar” u aktivizua sërish në dy javët e fundit, me insistim të veçantë nga shefi i Grupit parlamentar të PDK-së, Grabovci, dhe, çuditërisht, nënkryetarit të parë të AAK-së, Shala, ndaj të cilit tashmë publikisht shpreh divergjenca nënkryetari tjetër Isufi.



Pavarësisht sa shpesh i mohoi kryeministri opsionet e përmendura për formimin e koalicioneve të reja politike (tashmë edhe ashtu askush nuk po i beson, ngase i ka hëngër aq shpesh fjalët e veta, sa edhe ky do të mund të ishte një blof për të fituar kohë negocimi “në nivel lokal”), megjithatë është shefi i grupit të tij parlamentar, i cili haptazi shprehu një mundësi të tillë nga fillimi i javës, në një prononcim për KTV-në: “Për këto bisedime normalisht se nuk mund të përfaqësohet vetëm një subjekt politik i vetëm, por duhet të jemi... të kemi përfaqësim sa më të gjerë të mundshëm. (...) Është e domosdoshme që kjo çështje të debatohet në Parlament dhe që parlamenti të merr vendim (...) dhe në parlament janë pozita dhe opozita dhe vetvetiu prapë po them, është e vetëkuptueshme që kemi obligim që të gjithë të marrim përgjegjësi që na takojnë për t’i mbrojtur interesat e qytetarëve të vendit”.



Pra, për t’ia rifreskuar një cazë kujtesën z. Grabovci e edhe vetes, bisedat teknike të zëvendëskryeministres Tahiri me Stefanoviqin (të cilat Evropa nëpërmjet zëdhënëses së vet “i demaskoi” duke i quajtur me emrin e tyre të vërtetë, “politike”) kishin nisur më 8 mars 2011 – po në ditën kur Kuvendi i Kosovës po e vazhdonte debatin e nisur një ditë më herët në lidhje me bisedimet teknike. Atëbotë u miratua një rezolutë me datën 10 mars 2011, pra në ditën e tretë të negociatave – natyrisht me rezervat e opozitës. Shikuar nga këndvështrimi i Grabovcit, ato biseda nuk paskan pasur lidhje me interesat e qytetarëve të vendit, ngase vendimin e mori vetë kryeministri pa e pyetur ndokënd, dhe atëbotë nuk kishte pasur nevojë që të ndahej përgjegjësia. Ose, meqë kanë qenë interes kombëtar, e vendimi nuk u konsultua me askënd, pse tash kërkohet që përgjegjësia të ndahet?



E tash, nuk kanë qenë të pakët ata që thoshin se negociatat mund të prisnin një copë kohë – për shkak se shqiptarët nuk ishin gati për to, gjë e cila edhe u dëshmua në fund posaçërisht me debaklin e quajtur fusnotë*. Sërish, nuk janë të pakët ata që thonë se negociatat politike, me të cilat po na kushtëzohet integrimi evropian (kështu bile po thotë kryeministri, nuk po di a me i besu), nuk do të duhej të zhvilloheshin fare për shkak se kjo qeveri është plotësisht e paaftë për një gjë të tillë. Gjë të cilën duket se është duke e dëshmuar, ngase nuk do të nisej në kërkim të partnerëve me të cilët do që ta ndajë përgjegjësinë në negociatat që janë rrjedhojë e drejtpërdrejtë e gafave të veta politike. Mbase do të duhej rikujtuar se përgjegjësi politike është edhe me dhënë dorëheqje kur të shkretosh totalisht – e kjo Qeveri ka shkretuar pa asnjë dilemë, n’daç në aspektin politik, n’daç në atë ekonomik.



Në këto kushte e kam shumë vështirë ta kuptoj qasjen e nënkryetarit të parë të AAK-së që pothuajse ofrohet që të pozicionohet si koordinatori i ardhshëm i një grupi të mundshëm uniteti, të kompozuar nga krahu i luftës dhe minoritetet (?!), që do të ecë përpara në negociatat me Serbinë, ngase tashmë e ka bërë të ditur strategjinë që do ta zbatonte në këtë proces. E psenë e kësaj nuk mund ta kuptoj si përmbushje të detyrimit ndaj interesit kombëtar, për shkak se këtu më shumë jam duke parë interes personal, dhe jo vetëm tijin, për t’u bërë pjesë e pushtetit. Në një shtet që nuk është në gjendje t’i respektojë as vendimet e trupit të vet më të lartë- Kuvendit, në raport me Kushtetutën, zgjedhjet dhe madje çfarëdo qoftë tjetër, ngase, qëndrimi oportunist që nuk ka asnjë lidhje me interesin kombëtar, mbërrin madje në pikën ku Kuvendi ia anulon vetes rezolutat obliguese me rezoluta të tjera obliguese...



Do të isha më se e lumtur po qe se para fundit të verës Kuvendi ta miratonte ligjin për konfiskimin e pasurisë së paligjshme të zyrtarëve publikë, pa kufizimet që ia ka caktuar kasta, e cila ka interes që të mos hallakatet prejardhja e pasurisë së fituar para miratimit të këtij ligji. Do të isha edhe më e lumtur po qe se ndonjëherë në jetë do ta përjetoja përmbushjen e interesit kombëtar në formën e konfiskimit të pasurisë, ashtu siç ndodhi para ca ditësh në Itali. Lexoni sa lezet: “Italia ka njoftuar se ka konfiskuar pronë në vlerë prej katër miliardë eurosh nga klanet e dyshuara mafioze dhe ka arrestuar më shumë sesa 2 mijë të dyshuar. Legjislacioni që mundëson konfiskimin e ndërtesave, hoteleve dhe bizneseve tjera si dhe të makinave luksoze e jahteve konsiderohet të ketë qenë një mjet efektiv në luftën kundër krimit të organizuar në Itali”.

Unë nuk kam dyshim se ky është interesi vital kombëtar i shqiptarëve kudo – sepse njerëzit me duar të ndyra do të zëvendësoheshin nga ata që, pos që kanë mend, nuk kanë as çkaje e as kujt t’i frikësohen. Po ju?



flaka@koha.net

 

Komente (8)Shpërndaje artikullin

• 20:52Hiqen nga tregu produkte qumështi me Escherichia coli (Video)
• 20:42Sami Hamiti dhe bashkëshortja s’përputhen për pasurinë (Video)
• 20:39Fushata e OVL UÇK, fushatë kundër Gjermanisë dhe Britanisë (Video)
• 20:30Norvegjia ofron 6.6 milionë euro për Gjyqësorin e Kosovës
• 20:07Karzai bojkoton bisedimet e SHBA-së me talibanët
• 20:06Prishtinë-Beograd: Pa marrëveshje për energjinë
• 19:57Kanadaja e interesuar për investime në kryeqytet
• 19:51Në vend të Pecit, në Beograd shkon Valdet Sadiku
• 19:31MPJ-ja reagon, Peci tejkaloi kompetencat
• 19:19E shtyn Thaçi ratifikimin, e shtyn edhe “Vetëvendosje” protestën