Fajtorët

Flaka Surroi

Artikujt tjerë

• A edhe PTK-në doni me e falë, a?
• Dita historike
• Turp, për kë?
• Revolucionistët
• Habemus Populus*
• Lidershipi
• Kokat e mykura
• Vullneti që mungon
• Vendi i shakaxhinjve
• Mjeshtëria e Thaçit

Nuk na kanë faj vetëm politikanët dhe të huajt se pse e jetojmë këtë jetë kaq të mjerë dhe të paperspektivë... fajet i kemi vetë, që ua lejojmë atyre që të na e dhunojnë jetën sa herë t’u teket

Disa nga lexuesit e rregullt të “zgafellave” më pyetën për kuptimin e tri ëndrrave që i kisha përmendur javën e shkuar. E pranoj se faji ishte imi, duke besuar se e gjithë dynjaja do të duhej të dinte për deklaratën e kryeministrit të thënë vjet a parvjet, nuk po e mbaj mend më: “Unë i kum pas tri andrra: çlirimin, pavarësinë dhe integrimin euroatlantik të Kosovës”. Kishte vazhduar duke thënë diçka si “dy të parat i plotësova, tash veç ka mbetur kjo e treta”. Dhe pas kësaj deklarate kishte premtuar se do të mbeste në pushtet edhe për së paku nja dhjetë vjet.



Por, qysh ia ka nisë dhe përderisa kungullin mbi ujë ia mbajnë miqtë ndërkombëtarë, të cilëve u nënshtrohet, druaj se do të na mbetet në pushtet edhe shumë më gjatë se një dekadë. Diçka si Putini – sa herë i teket bëhet kryetar, sa herë të jetë nevoja për ta ruajtur karrigen, kryeministër, edhe gjithmonë duke e kontrolluar një Kuvend, që pas ditës së djeshme nuk mund të marrë epitet tjetër, pos “Arena e turpit”.



Nisma e deputetit të AKR-së, Gërbeshi, për ta shfuqizuar vendimin që favorizon “SharrCemin” e ministres së Tregtisë dhe Industrisë, Kusari-Lila (i cili ende vazhdon të jetë i paqartë për nga arsyeshmëria ekonomike), përfundoi me dy seanca, ku kuorumin nuk lejuan ta formonin deputetët e pozitës. Këso praktike “demokratike” besoj se nuk e ka ushtruar asnjë parlament, madje as në Bjellorusi. Pra, të vetëdijshëm që ose nuk e kontrollonin shumicën në Kuvend ose një vendim i këtillë përfundimisht dikujt aty ua prish terezinë dhe interesin, u vendos që deputetët të dilnin e të flladiteshin. Por, me siguri jo pa i marrë mëditjet.



Kuvendi mbase është ilustrimi më i mirë i Kosovës së mjerë politike. Është një konglomerat “përfaqësuesish” populli, të hunit e të konopit, të mbledhur falë simpative apo larjeve të borxheve të shefave të partive, apo të koalicioneve krejtësisht të pabesueshme dhe të papajtueshme për nga orientimi politik apo fatit që ua përshkruan Kushtetuta, duke ua rezervuar vendet -- e që besojnë përnjëmend se i dinë të gjitha, e që, për fat të keq, e kanë autoritetin për të marrë vendime që prekin interesat e popullit, por i ruajnë të tyret dhe ato të shefave të tyre.



Është institucion që ia ka dalë ta shpërbëjë veten në legjislacionin e kaluar për interesin e shefit të partisë më të madhe në pushtet; është Kuvend i cili me shkelje flagrante procedurash, me presione, me SMS e çka mos tjetër, zgjodhi një kryetar që u shpall kundërkushtetues; është institucion që funksionon në bazë të nënshtrimit diktatit të Qeverisë dhe të marrëveshjeve politike që synojnë të shkelin Kushtetutën, që për pasojë ka pasur votimin e gruas nga zarfi për kryetare të shtetit. Tash ky Kuvend pos që nuk merr përgjegjësi për punët që i takojnë, pos që autorizon bisedime me Serbinë të pakoordinuara ndërmjet partive politike në Kosovë, pos që nuk e mbikëqyrë Qeverinë, së cilës duhet ngrehur veshët dhe korrigjuar në veprime, tallet me gjithë një popull, për shkak se mundet. E mundet, për shkak se nuk ka kush ta dënojë për lojën e poshtër që e luan; mundet për shkak se vetë i shkruan rregullat e lojës - sipas qejfit të shefit të Qeverisë.



Por njerëzit e ulur në kolltukët e Kuvendit nga radhët e PDK-së duket se e kanë humbur marren krejt. Apo, se nuk e kanë pasur kurrë. Gjithashtu, tregojnë të mos kenë moral. Apo që kuti i moralit të tyre përshkruhet sipas veprimit të zëvendëskryeministrit të dorëhequr dhe pishmanli, Hajredin Kuçi, dorëheqja e të cilit u përkufizua nga shefi i tij si, “instalimi i një standardi të munguar në Kosovë, atij moral të fjalës së dhënë”. Te Kuçi, fjala u dha, por nuk u mbajt gjatë, për shkak se loja u luajt mirë dhe mbaroi. U bë zhurmë e madhe për një problem që ishte pasojë e drejtpërdrejtë e intencës së hapur të Qeverisë për t’i vënë mediumet nën kontroll; u dha një dorëheqje për shkaqe parimore, ani që burimi i problemit ishte mu ministria të cilën e udhëheq i dorëhequri, ndërkohë që bëheshin plane të tjera, për shembull se si të rinisnin bisedimet me Beogradin, kinse në formë spontane dhe të pasforcuar, përderisa Kosova dërgonte porosi të qartë se ishte e gatshme ta qiste në tezgë edhe çështjen e veriut.



Përderisa Kuçi jepte intervista për mediume, Thaçi shëtitej nëpër Evropë, për të mbërritur në Dubrovnik e për t’ia zgjatur dorën dikujt, për të cilin thuhet se tashmë e kishte takuar edhe dy herë të tjera. Për të çuar porosi se Kosova do të flasë edhe për veriun e Kosovës, sepse kështu thonë të huajt – ani që kosovarët nuk e kanë as idenë minimale si t’i qasen këtij problemi, për shkak se presin se njerëzit që  njihen me nofkën “Big Daddy” (babai i madh) t’u tregojnë se edhe çfarë duhet folur dhe mbi të gjitha, kur duhet folur.



Pra, standardi i moralit që na e ka prezantuar Kuçi me shkuarjen dhe kthimin pas dy javësh – është pikërisht më përshkruesi i moralit që kanë shumica e deputetëve, posaçërisht ata të koalicionit qeverisës: nuk e kanë fare, e nëse diku shfaqet krejt rastësisht një hije e tij, shkelin mbi të, sepse ai, në këtë Kosovë, nuk ka vlerë.



E kur jemi te “Big Daddy”, apo te Bossi i Snakeit nga Pimpsonat, nuk kam çare pa konstatuar edhe një herë se njëri nga fajtorët kryesorë se përse gjendemi në situatë të këtillë politike dhe ekonomike, është ai. Në kolumnen e tij të rregullt të martën, kolumnisti ynë E. Robelli ia numëroi një listë të gjatë gjërash që i kanë bërë shumë zarar Kosovës, e për të cilat përgjegjësinë kryesore e bart ai. Me një reagim të pabesueshëm për një diplomat me stazh të gjatë pune në atë zanat, e që i ngjet më parë një fëmije të lazdruar dhe të hidhëruar se përse ia kanë marrë lëpizën, ambasadori amerikan në Kosovë u çua dhe qiti vner kundër gjithë asaj që ia ka bërë qëndrimin në Kosovë të pakëndshëm. Ndër të tjera, pos që e quajti Robellin penë propagandistike (a qashtu diçka, me gjithë gjasë do ta ketë pasur shprehjen më poetike) të paguar për të shkruar kundër tij, iu gjuajt “Kohës Ditore” dhe KTV-së, duke na akuzuar se po shtireshim kur po flisnim për pavarësinë editoriale dhe lirinë e shprehjes, duke shtuar se “nuk do t’i besonte përmbajtjes së asnjë shkrimi opinionist që botohet në gazetë”.



Leximi i kujdesshëm i asaj pjese të intervistës, i qartësoi dy gjëra: e para, se gjuha, shprehjet dhe përmbajtja e asaj që e kishte thënë (me gjithë rezervën e përkthimit mbase joadekuat), pa dyshim, vërtetuan fije për pe konstatimet e Robellit. E dyta, dhe nuk e di për çfarë arsyeje pos një diçka që do të mund ta definoja si inat, e ndërroi mendjen radikalisht për themeluesin dhe pronaren e  kompanisë KOHA. Përderisa njërin e shpalli zvarranik e tjetrën gënjeshtare, do të doja të ndaja me ju atë që e kishte thënë më 2010: “Surrojtë janë miq të vjetër të Shteteve të Bashkuara dhe, ç’është më e rëndësishme, ata janë patriotë të vërtetë të Kosovës. Shtetet e Bashkuara e kanë mirëpritur dhe mbështetur lirinë e shprehjes qysh moti; ajo është themel i çdo demokracie. Gjuha kërcënuese që ka për qëllim të frikësojë, apo të nxisë dhunë ndaj një individi apo kundërshtari politik, është e papranueshme. Tabela e vendosur sot në rrugën ‘Rexhep Luci’, e cila sulmon Surrojtë, është një veprim qyqar dhe në kundërshtim me vlerat demokratike të një Kosove të pavarur”.



Pra, përderisa ky reagim i Dellit ka pasur efekt të jashtëzakonshëm dhe ka “paqësuar” bile për një kohë ata që kishin zgjedhur t’i qëronin hesapet me KOHA-n në këtë formë (për çka edhe i jam falënderuar me një letër në emër të neve 300 punëtorëve të KOHA-s), kjo në asnjë mënyrë nuk ka mundur të jetë shkak, e as të shërbejë si arsye që KOHA të heshtte edhe për korrupsionin e nivelit më të lartë shtetëror, e edhe për përzierjen eklatante tijën në çështjet e interesit publik të Kosovës, që pos efekteve ekonomike kanë pasur efekt kyç politik.



Për mua është vështirë e kuptueshme se si m’u tret patriotizmi mu në çastin kur ia botuam SMS-të që kthenin gishtin kah burimi i pështjellimeve që ndodhën në Kuvend në ditën kur u zgjodh Pacolli kryetar i Kosovës; edhe kur e pata kritikuar tek e akuzonte Ramush Haradinajn si fajtorin kryesor për zgjedhjen e Pacollit kryetar, ngase nuk kishte pranuar të bëhej pjesë e koalicionit qeveritar, ani që ai është ende në Hagë; apo kur gazetari ynë e kishte pyetur në mos marrëveshja politike për shkurtimin e mandatit ende të panisur të Jahjagës ishte kundërkushtetuese dhe kishte thënë diçka si “ju do të donit të ishte ashtu, ngase keni interesa personale”; dhe përfundimisht, me faktin se e kemi kritikuar përzgjedhjen e tij për kryetare të një zyrtareje të policisë, së cilës iu deshën 15 muaj për të mësuar të komunikojë me publikun duke i përzier tri fjali e gjysmë, që patjetër do të nisin me, “unë, si presidente e Kosovës”.



Esenca e gjithë kësaj ishte se ne nuk hezituam ta botonim përfshirjen dhe përzierjen e drejtpërdrejtë të Dellit në zgjedhjen e kryetarit të Kosovës, që është punë që na përket neve e që është problem me të cilin ballafaqohet populli i Kosovës që mbetet këtu, e jo ambasadorët që shkojnë pas tri-katër vjetësh. Esenca është se shprehëm publikisht mospajtimin në lidhje me konceptin e tij të stabilitetit – që për të pasur stabilitet në Kosovë, duhej lejuar vjedhjen e zgjedhjeve; zgjedhjen e politikanëve të pakurriz, që për një pritje në Amerikë do të jenë të gatshëm të shesin edhe nënë e babë; imponim formimi Qeverie me një koalicion edhe më të panatyrshëm seç ka qenë i kaluari; negociata “teknike” me Serbinë dhe pranim fusnotash që nuk i bëjnë mirë askujt pos Serbisë; miratime planesh të kota ekonomike që jo vetëm nuk sjellin rritje, por stagnim edhe më të shprehur.



Koncepti ynë i stabilitetit nënkupton reformë zgjedhore, ku do të sigurohen zgjedhje përnjëmend të lira dhe fer, me mbikëqyrje ndërkombëtare dhe pa deklarata politike që më pas përpihen në harresë; formim i një Qeverie përnjëmend me duar të pastra, e jo si ato që tash rrinë ulur përreth tavolinës së Qeverisë; burgosjen e hajnave të kalibrit të madh që na bënë më të varfër seç ishim; një sistem shëndetësor funksional e një sistem arsimor apolitik dhe cilësor; një politikë të jashtme që ka kuptim e nuk është muhabet kontratash private; një sistem ekonomik ku nuk ka evazion fiskal dhe përnjëmend ka punësim, po le të jetë ajo kryesisht në bujqësi. Dhe një diçka që politikanëve tanë ua kanë shkelur deri në themel, e që mbrohet me mish e me shpirt nga shumë njerëz në Kosovë: dinjitetin. Stabilitet në Kosovë e në rajon do të ketë, përderisa jeta jonë do të jetë e dinjitetshme.



Këtë që e jetojmë sot, është jetë e mjerë. Dhe është e mjerë për shkak se shtetin na e udhëheqin njerëz të mjerë, me ambicie tepër të theksuara personale e me kapacitet të varfër intelektual e politik, të cilët për shkak të kësaj pranojnë të shndërrohen në marioneta të të huajve që shpesh dhe pa kurrfarë problemi e kalojnë kufirin e hollë midis këshillëdhënies miqësore dhe urdhrit si duhet vepruar dhe çfarë duhet thënë.



Megjithatë, nuk do të ishte korrekte ta përfundoja këtë tekst pa e përmendur fajtorin kryesor se pse jetojmë kështu, të mjerë. Fajtori kryesor jemi ne, është populli – i cili hesht përderisa i dhunohet jeta nga injorantët  dhe mentorët e tyre.





flaka@koha.net

Komente (21)Shpërndaje artikullin

• 22:39Nga Serbia duhet të kërkohet kompensimi i dëmeve të luftës
• 22:30Peja shpallet kampione e BKT Superligës
• 22:21Tahiri priti biznesmenë nga Bursa
• 22:20Gjykata ukrainase nuk lejon mbajtjen e marshit homoseksual
• 22:19Daçiq porosit serbët e Kosovës të dalin në zgjedhje
• 22:15Gjermania, vendi më pozitiv në botë, Irani më negativi
• 22:12Niko Komani “i fut duart” Gentës
• 22:03Më shumë produkte të rrezikshme në Evropë
• 22:01Hitzfeld: Votoj për Bayernin, për shkak të Shaqirit!
• 21:50Ancelotti i sugjeron Real Madridit blerjen e Cavanit